maandag 24 augustus 2020

Hechting en vertrouwen

Gehecht zijn is in mijn leven geen vanzelfsprekende verbintenis
Nu ik volwassen ben merk ik pas echt de gevolgen van dit gemis
Het is een onzichtbare wond en een onbegrijpelijke pijn
Diepe wonden, die voor andere mensen onzichtbaar zijn
Hoe kan ik uitleggen wat er in mijn leven juist niet is gebeurd
En hoe dat juist mijn omgaan met mensen heeft ingekleurd
Ik heb een paar jaar geleden ontdekt dat ik angstig vermijdend ben gehecht
En daar de confrontatie mee aangaan is een emotioneel zwaar gevecht
Ik ga proberen om iets van die strijd met je te delen
En ik hoop en bid dat het je iets kan schelen

Ik vind het heel moeilijk om mensen te vertrouwen
Altijd is er de angst dat ik het moet berouwen
Ik wil wel eerlijk zeggen, ik ben diep van binnen bang
Dat ik nooit zal krijgen waar ik ten diepste naar verlang
Bang dat er voor mij nooit iets van echte warmte of liefde zal zijn
Dat er nooit een einde aan komt aan de strijd, het gemis en de intense pijn
Mensen gaan vertrouwen, betekend voor mij aan ze gehecht raken
Maar wat als ze het contact met mij, dan zomaar zullen staken? 
Dat besef maakt me bang om mensen dicht bij te laten komen
Altijd is er de angst dat vriendschap en contacten me worden afgenomen
Ik zit voor mijn gevoel al jaren vast in een emotionele achtbaan
Hoelang blijft dit zo nog doorgaan?
Ik ben bang dat ik iets verkeerds zeg, dat ik tot last ben of niet goed genoeg zal zijn
Onbewust ben ik altijd op mijn hoede, voor nieuwe afwijzingspijn
Ik ben bang om mijn diepste wensen en verlangens kenbaar te maken
Diep vanbinnen bang dat ik de verbinding met de ander dan kwijt 
zal raken 
Bang dat ik met mijn vragen of mijn verlangens mijn hand overspeel
Of dat ik de ander met mijn problemen en angsten verveel
Het is eng om helemaal mezelf te durven zijn
Want een afwijzing van wie ik echt ben doet zo’n pijn
Het voelt als wachten tot het moment dat ik iets doe waardoor ze me niet meer leuk vinden
Dat ze niets meer met me te maken willen hebben, dat ik weer een afwijzing zal ondervinden
Ik weet dat mijn wantrouwen diep zit
Soms denk ik dat het in mijn hart en hoofd zit vast gekit
Het voelt veel veiliger om mensen op afstand te houden
Dan word ik niet afgewezen, teleurgesteld of voor de gek gehouden
Echt ik wil mensen zo graag vertrouwen
Maar mijn gevoelens zijn verstrikt geraakt, zoals een kluwen touwen
Ik vind het echt vervelend dat het zo werkt in mij
Therapie heb ik al, maar dit is niet zomaar voorbij
Bij hulpverleners is het ook zoeken wat vertel ik wel en wat niet
Ook bij hen is het vertrouwen er zomaar niet
En als het vertrouwen er dan is, is de angst er ook oprecht
Dat ik me te veel en te diep aan ze hecht 
Bang dat ze me ook in de steek zullen laten
Of dat de therapie niet zal baten


Onrust en angst voel ik bij het aangaan van nieuwe contacten en vriendschapsrelaties
Ik ben bang en onzeker in nieuwe en onbekende situaties
Ik wil me dan het liefste achter iemand verschuilen
Want ik voel het kind in mij dan van angst huilen
Wanneer komt er de afwijzing, wanneer voel ik desinteresse en wanneer is er de teleurstelling?
Mijn hechtingsprobleem, is voor mij een ware kwelling
Kon ik je maar laten voelen wat ik voel
Dan begreep je beter wat ik bedoel
De pijn van afwijzing voelen is echt verre van aangenaam
Daarom ben ik ook zo op mijn hoede en waakzaam
Afwijzing is een terugkerend iets in mijn leven
Ik heb er al vaker over geschreven
Met mijn voelsprieten voel ik mensen en situaties haarfijn aan
Aftasten en voelen, waar en wanneer zal het mis gaan?

Naar pure en echte liefde is er in mij een groot verlangen
Ik blijf hopen en dromen dat ik het ooit zal mogen en kunnen ontvangen
In mijn jeugd heb ik daar zo weinig van gevoeld
Met warmte en genegenheid ben ik nooit overspoeld
Altijd is er het verlangen naar die arm om me heen
Even mogen voelen, ik sta niet alleen
Het voelt zo vaak als staan in een orkaan
Waar ik me dan maar alleen doorheen moet zien te slaan
Er is bijna niemand die het begrijpt of ziet
En dat doet intens zeer en veel verdriet
Dat is waar het bij mijn hechtingsprobleem over gaat
Het eenzame gevoel dat je er altijd alleen voor staat!
Doe ik het wel goed? Vraag ik niet te veel aandacht? Neem ik niet te veel ruimte in?
Dring ik mezelf niet te veel op? Ben ik wel een waardevolle en goede vriendin?
Mag ik ook mijn verlangens, wensen en dromen uiten
Of zal ik dan toch weer op de zoveelste afwijzing stuiten?
Angstige en onzekere vragen, die constant door mijn hoofd blijven gaan
Zoals geopende apps, die op de achtergrond van je telefoon blijven staan
Deze vragen (apps) vreten zoveel van mijn energie
En ze afsluiten, is niet zomaar even een optie
Fysieke klachten horen er blijkbaar ook nog bij
Snel schrikken, hoog gevoelig, slaapproblemen en emotie eten, het hoort bij mij
Mijn hoofd en mijn hart ze staan niet op 1 lijn
En dat voelt zo niet fijn!
Ze lijken beide wel een andere taal te spreken
Draden die ze met elkaar moeten verbinden, lijken te ontbreken
Het voelt als een warrig verhaal, gevuld met verdriet en pijn.
Wie wil er voor me zijn?
Wil je je niet door mij laten wegduwen
En alsjeblieft wil je mij niet laten vallen of me verafschuwen
Als ik iets doe wat niet goed is, wijs me er dan op
Maar zet ons contact niet zomaar stop

Met mijn hoofd weet ik, dat ik op God echt kan bouwen
Maar mijn gevoel vindt het spannend om Hem te vertrouwen
Is mijn geloof wel goed en groot genoeg?
Doe ik wel goed genoeg wat Hij van mij vroeg?
Hoef ik me aan Hem niet te bewijzen?
Zal Hij me als ik faal, of Hem teleurstel echt niet afwijzen?
Mijn hoofd weet dat God niet zo is
Maar mijn hart roept, wat als ik me vergis
De afwijzing van God zou ik niet kunnen verdragen
Het negatieve stemmetje in mij begint weer te knagen
Doe ik niet iets verkeerd?
Heb ik wel genoeg van God en de bijbel geleerd?
En toch ben ik de laatste tijd door God gezien en gekend
En voelt een relatie met Hem niet meer zo spannend en onbekend
Hoe weet ik zeker dat Zijn liefde ook voor mij is?
Wat als ik me ook in die liefde voor mij vergis? 
Met mijn hoofd omhoog probeer ik te vertrouwen
Dat God Zijn plan met mijn leven zal uitvouwen
Ik wil er op vertrouwen dat Hij bij mij zal zijn
Ook als ik worstel met de hechtings- en afwijzingspijn

Mensen en God wil ik proberen te durven vertrouwen
Worstelend met de angst dat ik het niet zal gaan berouwen

2 opmerkingen:

  1. Dank je wel voor deze blog en een inkijkje in je worsteling. Dit is al een hele stap; zo'n openhartige blog. Goed van je en mooi om te zien hoe je ook je hechtingsproblematiek omarmt en een plekje geeft in he leven.

    Liefs.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zie het nu pas, ben nog aan het leren. Dank je wel!

    BeantwoordenVerwijderen