God was er wel...

Het thema liefde en geliefd zijn is een onderwerp wat de laatste tijd vaker ter sprake komt in gesprekken met mijn psycholoog. In ons laatste gesprek zei hij: ‘ik geloof dat God jou uit liefde heeft gemaakt’. Die opmerking blijft al dagen door mijn hoofd gaan. Was er echt liefde aan het begin van mijn leven? Heeft God mij gewild? Heeft Hij mij uit liefde gemaakt? Had Hij mij toen al lief? Dat Hij mij de laatste jaren lief had durf ik voorzichtig te geloven, maar toen al. Die gedachten voelen te groot, ik kan er niet bij, ik kan het niet vatten. Het raakt me diep vanbinnen, ik wil het wel geloven, ik wil het pakken maar het lukt me niet. Ik zei tegen mijn psycholoog maar waar was Hij dan al die jaren? Hij zei heel veel kinderen die opgegroeid zijn zonder liefde gaan dood aan een gebrek aan liefde, jij niet. Je leven voelde dor en dood en je hebt de dood gezocht. Maar je bent er nog, waarom denk je? Ik zei, ergens diep in mij zit een vechter. Ik zal bewijzen dat iedereen verkeerd over mij denkt, ik zal bewijzen dat ik iets wel kan. Ik ga door tot dat ik voel zo is het goed. In mij zit een drive om door te gaan, om te vechten en mezelf te bewijzen. Hij vroeg kan God die drive in jou zijn? Kan God die vechtlust in jou hebben bewaard als iets kostbaars, als iets wat jou overeind zou houden? Kan het zijn dat Hij dat stuk in jou heeft beschermd? Kan het zijn dat Hij jouw hart bij elkaar heeft gehouden met koorden van liefde die jij niet zag, nog niet kon zien?

Ook die opmerking raakte me diep en houd me nog steeds bezig. Was Hij er dan wel al die jaren? Is Hij er dan nog steeds? Ja ik heb Zijn leiding en hulp wel gezien en gemerkt in de afgelopen jaren. Maar dat Hij zo diep in mij zit, dat Hij een stukje van mij heeft beschermd, heeft bewaard. Dat hij mijn hart bij elkaar heeft gehouden, met ZIjn zorg en liefde. Dat Hij mij heeft bewaard aan een dood door gebrek aan liefde. Dat idee, die gedachte ontroert me, raakt me diep. Het verwondert me, voelt te groot. 

Ergens dacht ik in de afgelopen jaren lijkt het wel iets op het verhaal van Job. De duivel mocht van alles doen met Job maar niet Jobs leven nemen. Het raakt me diep, dat God er blijkbaar toch wel was in mijn jonge jaren. Dat Hij me heeft beachermd. Er was blijkbaar wel liefde in mijn jeugd? Maar herkende ik het niet als liefde. Mijn hoofd draait al een paar dagen overuren, mijn hart bonst als een gek als ik in mijn hoofd bezig ben met wat dit met me doet. Ik wil het begrijpen, ik wil het pakken, ik wil het bevatten maar het is te groot, het is te veel ik kan er niet bij. Ik ‘zucht en puf’ me zelf de dag door. En probeer ondertussen het advies mijn psycholoog op te volgen door op mijn ademhaling te letten. 

Het gesprek afgelopen week met mijn psycholoog heeft heel veel losgemaakt. En ik tel de dagen af tot we er verder over kunnen doorpraten. Er is zoveel aangeraakt, zoveel pijn, gemis en vragen maar ook heel veel verlangen om het te kunnen, te durven en te willen gaan geloven. Nu nog ontdekken hoe ik dat kan gaan doen… Ik zeg wel vaker tegen mijn psycholoog ik wou dat ik een knopje had in mijn hoofd wat ik kon omzetten. Ik wou dat ik een knop kon omzetten waardoor alles anders (makkelijker) werd.