dinsdag 1 november 2022

Bijbeltekst

In mijn vorige blog schreef ik al dat ik het vragen om hulp of aangeven waar mijn verlangen of behoefte ligt moeilijk vindt. Een aantal weken geleden liep ik met een vriendin in een christelijke boekwinkel te neuzen. Heerlijk vind ik dat, ik kom dan zo vaak titels van boeken tegen dat ik denk he die is voor mij. Maar dit keer zag ik een kartonnen bord met een tekst er op die mijn aandacht trok en vast hield. De tekst was; 

"Opent uwen mond;
Eist van Mij vrijmoedig,
Op mijn trouwverbond;
Al wat u ontbreekt,
Schenk Ik, zo gij 't smeekt,
Mild en overvloedig."

Wouw dacht ik als eerste daar staat gewoon eisen. En die Mij is God, ik vind dat nogal wat, wat er staat. Ergens voelde ik dat het me tegen de borst stuitte. Hoe kon iemand dat nu opschrijven, dat doe je toch niet, van God iets eisen. Vragen vind ik al heel wat, maar eisen, het klonk voor mij als afdwingen, als een klein kind stampvoetend dreinen net zolang tot je krijgt wat je wil. Maar zo klinkt/voelt het hier niet in de tekst. Dit klinkt meer als God ergens aan houden, iets van beloofd is beloofd. Toen ik verder las sprong het woordje smeken eruit, ja dacht ik dat past wel. God smeken om iets dat past veel meer en beter dan eisen. God is zo groot en verheven daar past smeken (om genade) voor mij beter bij dan iets van Hem eisen. Deze tekst spookt al een tijdje door mijn hoofd. Toen ik het tegen een vriendin zij dat deze tekst me raakte keek ze me verbaast aan. Dat is zo’n bekende tekst, raakt die je? Ja deze tekst doet iets vanbinnen en vraag me niet waarom die me zo raakt of waarom die me nu zo raakt. Terwijl ik deze tekst wel kende. 

En toch ben ik nog niet klaar met deze tekst, ik kauw er nog steeds op. Vrijmoedig eisen aan God, mag ik dat? Durf ik dat? Ik vind het vragen van persoonlijke dingen aan God best moeilijk. Ik vind het moeilijk om tegen Hem te zeggen dat ik me onzeker voel bij Hem. Ik vind het moeilijk om te vragen of Hij me wil helpen als iets moeilijk is. Ziet Hij mij? Hoort Hij mijn vragen wel? En geeft Hij mij waar ik om smeek? Geeft Hij dat mild en overvloedig? Ik merk dat ik dat moeilijk vind. Ik durf het niet goed te vragen de angst dat ik het niet zal krijgen is groot. Misschien geeft God het wel maar zie en merk ik het niet. En dan ben ik misschien teleurgesteld en voel ik me afgewezen terwijl ik God wel heeft geluisterd maar ik het niet zie. De onzekerheid is zo groot, kijk en luister ik dan wel goed genoeg? Is mijn geloof dan te klein of niet goed? Het maakt me onzeker en verdrietig merk ik. Misschien moet ik nog maar wat langer kauwen op deze tekst.

zaterdag 29 oktober 2022

Vragen om hulp

Ik vind het moeilijk om mensen iets te vragen. En dan heb ik het niet over iets simpels als mag ik er even langs of waar kan ik iets vinden. Maar het vragen om hulp. En dan voel ik een verschil tussen het vragen om fysiek hulp en emotionele hulp. Het vragen om fysieke hulp vind ik lastig. Ik moet het zelf kunnen vind ik, dan doe ik het maar met meer moeite of in etappes. Het vragen om een helpende hand met b.v. opstaan uit een lage stoel vind ik moeilijk, een stuk schaamte voel ik daarbij, ik ben nog niet zo oud, ik moet me niet zo aanstellen. En vooral iets van ik moet dit zelf kunnen doen. Ik vind het moeilijk om te vertrouwen op de hulp van anderen want hoe lang is die helpende hand er? Wanneer laten ze me in de steek? 

En dan om emotionele hulp/steun vragen, dat vind ik nog moeilijker. Dat voelt nog kwetsbaarder. En dan heb ik het niet over profesionele hulp, maar het vragen aan mensen om me heen om even tijd voor mij te maken, vragen om een luisterend oor. Het vragen of ik iets mag delen van wat er vanbinnen leeft in mij en dan geen oordeel, geen oplossing o.i.d. krijgen maar gewoon luisteren. En misschien dan een arm om mijn schouder krijgen en een beetje warmte en troost voelen. Dat is zo moeilijk, zo eng, dat voelt zo kwetsbaar. Ik heb al heel jong geleerd dat ik er moest zijn voor de ander en dat mijn behoeftes en verlangens niet belangrijk waren. Ik heb geleerd om mijn eigen boontjes te moeten doppen, ik kon niet rekenen op hulp. En ik ben diep vanbinnen bang om néé te horen, om afgewezen te worden. Daarom vind ik het moeilijk om mijn behoeftes en verlangens kenbaar te maken. Ik wil niemand tot last zijn. De angst is er vanbinnen dat mensen zeggen ik heb geen tijd voor je of ik kom binnenkort wel een keer een bakkie doen, maar ze komen niet. 

Hulp vragen het voelt zo kwetsbaar......

vrijdag 21 oktober 2022

Voelen

Ik voel me zo verward
Het doet zo’n pijn rond mijn hart
Ik voel van alles, de tranen zitten hoog en los
Vanbinnen voel ik nu heel veel chaos
Nee het is op zich niet nieuw wat we hebben ontdekt
En toch voelt het als een hele impact
De invloed van het verleden
Op het hier en nu in het heden
Door het zwart op wit te zien in een boek
Voelt het ineens als hele andere koek
Met dit vernieuwde inzicht
Voel ik ook de zwaarte van het gewicht  
Ik vind deze last en het intense voelen zo zwaar
Wanneer is dat toch eens klaar?
Dag en nacht draait mijn hoofd
Wat me van mijn nachtrust beroofd
Van het denken, malen en voelen wordt ik zo moe
Waar kan ik met mijn onrust naar toe?
Mijn vertrouwen in mensen is niet zo groot
Ik geef mijn hart niet graag meer bloot
Al zo vaak ben ik gekwetst en afgewezen
Van mijn hart spontaan met anderen delen ben ik wel genezen
Laat maar merken dat jij mij kent
Overtuig me maar dat jij veilig bent
Dat mijn gevoelens er bij jou mogen zijn
Dat jij me niet opzadelt met nieuwe afwijzingspijn
Dan wil ik je in vertrouwen nemen
En je iets vertellen over mijn angsten en problemen

         

woensdag 19 oktober 2022

Wat is een trauma?

Wat is een trauma? En wanneer heeft iemand een trauma? Had je me dat een paar jaar geleden gevraagd dan had ik wat anders gezegd en gedacht als nu. Ik dacht altijd aan hele heftig dingen als een overal, een verkrachting, een ernstig auto ongeluk en dat soort nare dingen. Iets wat eenmalig gebeurt en waar iemand nare herinneringen aan over houdt. Iemand vroeg ooit eens heb je ooit een trauma mee gemaakt en ik dacht aan de dingen die ik eerder noemde en zij nee ik heb geen trauma meegemaakt. Ik wist niet dat emotionele verwaarlozing een trauma was. Dat was geen eenmalige gebeurtenis, dat was mijn jeugd, mijn leven. Laat staan dat ik het plotselinge overlijden van mijn vader toen ik 12 was als trauma bestempelde. Dat gebeurde gewoon en dat was een ongeluk niets traumatisch aan toch? En nog steeds vind ik het lastig om naar mezelf te erkennen dat wat er in mijn jeugd is gebeurd een trauma is. Overdrijf ik niet? Stel ik me niet aan? Is dat nu zo erg om het een trauma te noemen? Ik ben nooit door mijn ouders fysiek mishandelt, nooit is er seksueel geweld geweest. Mijn jeugd was niet fijn, ik ben emotioneel verwaarloosd en dat heeft zijn sporen nagelaten. Maaromdat een trauma te noemen voelt zo overdreven. Alsof ik mezelf een etiketje zielig wil opplakken.

Ik vind het bijzonder om te ontdekken dat gedrag en problemen die ik nu heb, hun oorsprong hebben in mijn prilste jaren. Dat maakt dat ik anders naar mezelf kijk, hoe weet ik niet goed. Maar het maakt wel dat ik iets anders naar de probleem gebieden kijk. Ik denk met iets meer compassie voor mezelf. Ik blijf het moeilijk vinden om naar mezelf te erkennen dat het een trauma is. En tegelijkertijd weet ik, dat ik door dit niet te kunnen/durven erkennen mezelf pijn doen en de pijn die ik  vanbinnen voel laat voortbestaan. Ik moet hier iets mee maar ik weet nog niet wat of hoe…. Wat ben ik dankbaar dat ik een psycholoog heb die me helpt om dingen uit te zoeken en helder te krijgen. 

Wordt vervolgd.

dinsdag 18 oktober 2022

Pijn vanbinnen

De afgelopen weken, misschien zelfs wel maanden voel ik een diepe pijn vanbinnen
Er uit mezelf over praten zal ik niet snel aan beginnen
Ik vind het moeilijk om mijn ziel bloot te leggen
En het is zo moeilijk om aan anderen uit te leggen
Diep vanbinnen ben ik altijd bang voor onbegrip of afwijzing
Zelfs door mijn vrienden en kennissenkring
Ik wil mezelf niet aan anderen opdringen
Niemand wil ik tot luisteren dwingen
Ik wil niet dat mensen zeggen ze komt alleen maar met haar pijn en verdriet
En naar anderen luistert ze niet
Ik wil niet de klagende en zeurende vrouw zijn
Dan blijf ik liever alleen met mijn pijn
Vertrouwen van mensen is iets wat voor mij best moeilijk is
Dat heeft te maken met het aangaan van een soort verbintenis
Dan moet ik me aan mensen hechten
En voor een plekje in hun leven vechten
Er staan best veel mensen om me heen
Diep van binnen voel ik me heel alleen
Van dat vechten en verlangen naar meer ben ik zo moe
Ik voel me van binnen zo levensmoe

Delen met God

Vorige week kwam in het gesprek met de psycholoog ter sprake dat ik me best onzeker voel in relatie met God. Zal hij mij niet afwijzen zoals al zoveel mensen in mijn leven hebben gedaan? Geloof ik wel goed genoeg? Wil Hij mij wel? En meer van dit soort onzekerheden, angsten en twijfels. Hij vroeg heb je dit al met God besproken? Heb je dit wel eens in gebed gedeeld met Hem? Ga dat eens proberen de komende tijd, deel met Hem wat je voelt, wat je bang en onzeker maakt. Wat ben ik dankbaar dat ook mijn geloofsleven een plakje mag hebben in de hulpverlening, dat er tijd en ruimte is om over te praten, zonder oordelen, zonder reacties als dat is niet nodig. Het luisteren en het begrip doet al zoveel goeds. Afgelopen zondagochtend ging ik met enige tegenzin naar de kerk, de dominee stond me eigenlijk niet aan. Maar zij ik tegen mezelf je gaat niet voor de dominee naar de kerk en je krijgt altijd wel iets mee wat je mooi vindt. Begon de dominee te preken over Johannes 6 vers 37 alles wat de Vader Mij geeft, zal tot Mij komen; en wie tot Mij komt, zal Ik beslist niet uitwerpen. Dat God ons nooit zal afwijzen…… Wouw slik die kwam binnen. Dit is geen toeval! Dit is weer zo’n moment dat ik merk God laat me niet in de steek. Ook met mijn angsten, vragen en onzekerheden ben ik welkom. Niet dat de angst en onzekerheid nu weg zijn, maar het mag er blijkbaar ook een soort van gewoon zijn.

vrijdag 7 oktober 2022

Emotioneel moe

Al een aantal weken voel ik me, tja hoe zeg ik dat een soort van labiel, emotioneler als anders. De tranen zitten hoog en los en wat vind ik dat verdraait irritant. Wat haat ik het dat ik zo snel begin te huilen. Dan voel ik me zo kwetsbaar. De afgelopen weken heb ik een aantal gesprekken gehad met mensen die me zeer hebben gedaan. Iets of iemand vanbinnen is opnieuw geraakt op een pijnlijke plek. En ergens zijn er vanbinnen oude en vertrouwde gedachten en gevoelens er weer. 

En het liefst stop ik al die gevoelens en gedachten diep weg. Wil ik niet meer stil staan bij de pijn vanbinnen. Ik voel gewoon te veel! En er is (naast mijn pschycoloog) niemand die veilig genoeg voelt om mee over te praten. En iedereen is druk met zichzelf en dat mag zo bedoel ik het niet. Ik wil me niet opdringen, ik wil niemand tot last zijn. Ik weet maar al te goed hoe dat voelt. Het verlangen naar een einde van mijn leven is weer levensgroot. Nee geen zelfmoord gedachten! Maar de hoop op een vroeg einde van mijn leven is levensgroot. Ik wil geen 70 of 80 worden ik hoef niet eens 50 te worden. Als mijn leven morgen over is, hang dan de vlag uit. Dan ben ik (hoop ik) op de mooiste plek die er is. Dan ben ik bij Hem, die mij kent als geen ander. 

Ik verlang zo intens naar rust in mijn hoofd!

Fysiek beperkt

Fysiek gaat het minder goed en dat is iets wat ik best lastig vind om een plek te geven. Het liefste stopte ik al die gevoelens en emoties diep weg en keek ik er nooit naar om. Maar dat lukt nu niet zo goed. Ik voel iets van schaamte voor mijn lijf. Schaamte omdat ik weet dat ik overgewicht heb en ik voel dat mensen daar iets van vinden. En ik mezelf daar snoeihard om kan veroordelen, misschien nog wel harder dan de buitenwereld. Schaamte omdat ik niet uit de voeten kan als een ander. Schaamte omdat ik hulp in huis heb omdat ik zelf niet meer alles kan. Ik ben blij dat ik een invalide parkeerkaart heb gekregen maar tegelijkertijd is er een gevoel van schaamte. Schaamte omdat ik me afvraag wat de mensen er van zullen zeggen of denken als ik op een invalide parkeerplaats parkeer. Bang voor oordelen, bang voor een nieuwe manier van pesten en buitensluiten. Ik ben nog geen 50 en dan loop ik al af en toe met een rollator. Met de fiets ben ik dit jaar een keer of 4 gevallen en ook zonder fiets lukt het vallen goed dit jaar. En dat is niet leuk, ik voel schaamte want ik kan niet zelf overeind komen. Ik kan niet op mijn knieën zitten dat doet te veel pijn. Ik merk dat ik onzeker en bang ben geworden met lopen en fietsen, altijd bezig in mijn hoofd als ik maar niet val. En als ik wel val waar kan ik mezelf aan omhoog hijsen. Ik ben aan het kijken naar een speciale fiets in de hoop dat ik dan minder val. En ook dat brengt een gevoel van schaamte met zich mee. Want het zal hoe dan ook een andere fiets zijn dan een gewone fiets. En dan wordt er naar me gekeken en over me gepraat dat wil ik niet. Dat roept pijnlijke gevoelens (van het pesten) van vroeger op, dat doet het nu al bij de zoektocht naar het juiste hulpmiddel. De pijn van vroeger is niet weg, het zit diep verstopt onder een dikke laag gevoelens. En soms komt die zomaar onverwacht snoeihard naar boven. Zeg niet je hoeft je niet te schamen, dat weet ik met mijn hoofd ook wel. Maar mijn gevoel zegt totaal iets anders. 

zondag 18 september 2022

Psalm 121

Vanmorgen in de kerk zongen we psalm 121. En waarom weet ik niet maar die raakte iets vanbinnen. De zinnen; Uw wank'le voeten zet Hij vast, als gij geen uitkomst ziet: uw wachter sluimert niet! kwamen binnen. Het voelt als een reddingslijn, in een turbulente tijd. Er gebeurt momenteel best veel in mijn leven wat onrust veroorzaakt vanbinnen. En dan is dit wel een hele mooie troost. Hij zet mijn voeten vast als ik wankel. En fysiek is dat best nodig, ik val best vaak. Maar ook mentaal sta ik niet heel stevig als het stormt in mijn leven. Hij slaapt niet, Hij let op mij. Als ik geen uitweg zie, als ik bang ben en geen hand voor ogen zie in de storm is Hij degene die mij vasthoudt. En dat geeft troost en houvast ook nu als het stormt en onrustig is in mijn leven.



Een deel van mij

Een deel van mij
Is zo open en vrij
Soms zo spontaan en impulsief
En tegelijkertijd heel sensitief
Het voelt dingen aan
Ik weet niet goed hoe ik daar mee om moet gaan
Langzaam leer ik te luisteren naar mijn gevoel
En dat zegt soms een heleboel
Soms merk ik dat iemand niet echt ‘aanwezig’ is in een gesprek
En ondanks correcte antwoorden en reacties ervaar ik dat als een gebrek
Ik mis dan best een heel belangrijk iets
Maar hoe zeg ik tegen iemand zoiets?
Al dat voelen vind ik best een lastig ding
Want diep vanbinnen verlang ik naar verbinding

Er is ook een deel van mij
Dat is helemaal niet vrolijk en blij
Daar zit een boosheid opgehoopt
Die mij langzaam sloopt
Soms doe ik mezelf pijn
Dat gevoel is dan best even fijn
Dan moet ik mezelf slaan of snijden
Dat is niet te vermijden
Ik voel dan zoveel boosheid door me heen gaan
Soms ben ik dan best wel eens bang, dat ik te ver zal gaan
Bang dat ik in die woede, me in mijn buik steek of mijn polsen door snij
En ik me dan eerlijk afvraag, is de dood dan dichtbij?
Ik ben ook wel nieuwsgierig naar wat ik dan zal voelen
Zal dan alle pijn en gemis, met het bloed uit mijn lijf wegspoelen?
Het is niet dat ik dan denk aan zelfmoord
Alleen is de boosheid dan zo nadrukkelijk aan het woord
Er gebeurt dan zoveel vanbinnen
Aan uitleggen zal ik niet beginnen
Ach en wie zou het willen horen?
Ik wil anderen met mijn pijn niet storen
Ik ben er aan gewend niet te worden gehoord
Mijn stem is jaren geleden al gesmoord
Al zo vaak ben ik met een roep om begrip of hulp op de koffie gekomen
Dat ik er niet meer over durf te dromen
Uitleggen heeft geen zin als er niet gehoord wordt wat ik heb gezegd
Dan voelen relaties vaak leeg, hol en onecht
Mijn ziel zal ik niet meer zomaar blootgeven
Diep vanbinnen heb ik de hoop op verbinding opgegeven

            

vrijdag 16 september 2022

Boosheid

Soms voel ik zo ineens een boosheid in mij
Die grenst aan razernij
Ineens voel ik mezelf naar het kookpunt toe gaan
Dan voel ik de stoppen vanbinnen doorslaan
Voel ik een drift in mij naar boven komen
En is een explosie niet te voorkomen
Ik ga gooien of smijten met dingen,
Ik scheld mezelf uit en geef mezelf beledigingen
Ik ga mezelf slaan, of kras in mijn huid
De boosheid voelt zo explosief als buskruit
Het kwam ineens en het was er zo snel
Het is net als vuurwerk explosief en fel
Dan kan ik niet anders dan me afreageren
Op iets of iemand wat zich niet kan verweren
Even later is de storm weer voorbij
Over is de razernij
Zo snel als de storm opstak is hij ook weer gekalmeerd
Maar ik heb mezelf vanbinnen of van buiten wel bezeerd
Maar daar sta ik niet bij stil
Want het maakt toch geen verschil
Deze boosheid zit al jaren in mij
Het is net een terugkerend getij
Zomaar in eens als iets even niet goed gaat
Kan ik (als ik alleen ben) ontploffen als een handgranaat

woensdag 7 september 2022

Goedkeuring

Het is raar om bij mezelf te voelen hoe ik nog snak naar goedkeuring van anderen. Die diepe behoefte naar aanvaarding en acceptatie. Ergens is deze drang en behoefte nog net zo groot als 40 jaar geleden toen ik een tiener was. Het altijd maar zoeken en het altijd maar hopen op goedkeuring. Het hopen en verlangen naar die aai over mijn bol, het voelen van genegenheid, het hopen op de woorden; dat heb je goed gedaan. En wat doet het zeer als ik afwijzing, irritatie of onbegrip ervaar en voel. Dan voel ik me weer dat meisje van toen. Dat meisje dat zoveel mist en zoveel verdriet en pijn heeft. Ergens voelt het zo stom en zo verkeerd om nog steeds te verlangen en te zoeken naar goedkeruing en waardering van anderen.

Het verlangen naar verbondenheid, het zit zo diep in mij verankerd. Het is er zo niet geweest in mijn leven, dat het nu als een honger voelt die niet te stillen lijkt. Soms denk ik wel eens; ik kan geen verbondenheid voelen, er is (toch) iets mis met mij. Voel ik me wel verbonden met mensen om me heen? Soms denk ik van wel, maar tegelijkertijd twijfel ik dan weer, is wat ik voel verbondenheid? Verzin ik dit niet omdat ik het zo graag wil? Ben ik bang om me te verbinden aan mensen? Bang voor nieuwe afwijzing en nieuwe pijn? Kan ik me wel verbinden aan andere mensen? En belangrijker kunnen en willen zij dat wel aan mij? Die onzekerheid, die twijfels als die toch een zouden verdwijnen, wat zou dat een rust geven!

Ik verlang al sinds mijn jeugd er naar om ergens bij te horen, me verbonden te voelen, goedkeuring en acceptatie te vinden. En het is zo raar om te merken dat ik nog steeds zoek. Ik heb het bij mijn ouders geprobeerd daar kreeg ik het niet. Ik heb het in mijn kerkelijke gemeente geprobeerd, daar lukt het niet. En nu probeer ik het dnek ik via 'Uit liefde gemaakt'. Ik blijf het steeds weer proberen, ik blijf zoeken, maar kan ik wel voelen waar ik zo naar verlang om te voelen? Ligt het aan mij? Is er iets mis met mij? Ik weet het niet, ik weet het echt niet. En toch blijf ik zoeken, hopen en verlangen misschien vindt en voel ik het ooit en als het niet hier op aarde is, misschien, heel misschien is het dan boven bij God wel te vinden. 

zondag 4 september 2022

Hoe gaat het met je?

Hoe gaat het met je, is een vraag die we elkaar nog wel eens stellen als we elkaar een tijdje niet hebben gezien of gesproken. En soms is het een vraag voor de vorm uit beleefdheid. Het is een vraag waar je veel kanten mee op kunt. Ik vind het vaak best een lastige vraag. Wil iemand echt weten hoe het met me gaat? En hoe diep mag, kan en durf ik dan te delen hoe het met me gaat. Ik merk de laatste tijd aan mezelf dat ik minder deel met de mensen om me heen. Het voelt voor een deel niet veilig meer. Niet dat ik bang ben dat ze met mijn verhaal de straat op gaan. Het voelt niet veilig om me kwetsbaar op te stellen als ik geen echt luisterend oor en begrip vind. Ik blijf heel erg aan de oppervlakte, tast af wat wil de ander van me weten. Iedereen is zo druk met hun eigen leven. En dat is goed en logisch natuurlijk. Het is ook een vraag die ik makkelijk kan ontwijken door over ‘Uit liefde gemaakt’ of een ander onderwerp te beginnen. De meeste mensen hebben het dan niet door dat ik geen antwoord heb gegeven. En dan merk ik dat ik dan vanbinnen al ben afgehaakt. Ik trek me meer terug, laat mij maar lekker in mijn eentje thuis, dat doet minder zeer. 

Ik deel niet meer zo graag mijn hart met de mensen om me heen. Het niet begrepen worden doet te veel zeer. De conclusies die zo snel getrokken worden, de goed bedoelde oplossingen die aangedragen worden. Het doet allemaal zo zeer. Het delen lukt soms wel als mensen gericht vragen gaan stellen, laten voelen en merken dat ze echt geïnteresseerd in mij zijn. De meeste contacten zijn oppervlakkig en leeg. Met een enkele vriendin kan ik echt de diepte in, de diepte van de pijn van het leven en de diepte van de geloofsworsteling.

Hoe kan ik ook uitleggen wat ik voel, hoe ik met mezelf worstel. Ik wil niet die klager zijn, ik wil niet dat ze denken oh nee niet weer dat verhaal. Dus hou ik het voor mezelf, worstel ik wel alleen. En gooi ik het er wel uit bij mijn hulpverlener. Daar mag en kan ik mijn verhaal wel tig keer doen, zonder dat het, een oh nee daar is ze weer is (even cynisch daar wordt hij ook voor betaald). Zonder gekheid daar is het veilig wat ik denk en wat ik voel. Wat is het heerlijk dat ik (hier op aarde) een veilige plek van God gekregen heb. Een plek waar ik mag klagen, mag huilen, mag treuren, waar mijn (geloofs-)worstelingen en onzekerheden er mogen zijn. Zonder veroordeling, zonder goed bedoelde adviezen, zonder te snel getrokken conclusies of snelle oplossingen. Wat ben ik God daar dankbaar voor! Dankbaar dat ik de afgelopen jaren in ieder geval 1 veilige plek gekregen heb om me te uiten. 

En wat kan ik verlangen naar die veilige plek boven. En tegelijk hangt ook daar weer angst en onzekerheid omheen. Een innerlijke worsteling waar ik nog niet klaar voor ben om dat (hier) te delen.