zondag 16 januari 2022

Grenzen aangeven

Grenzen aangeven en zeggen wat ik wil, wat ik nodig heb vind ik best moeilijk. Al heel jong heb ik geleerd om aan te voelen, te horen of van een gezicht te lezen wat de ander wil dat ik doe of zeg, wat de ander nodig heeft, of hoe ik het de ander het naar de zin kan maken. Dat ging en gaat vanzelf, stil staan bij wat ik wilde of nodig had deed ik eigenlijk niet. En het uiten of delen met de ander al helemaal niet. Ik was er om te dienen en dienstbaar te zijn, verder deed ik er niet toe.

Ik ben daar al een aantal jaren mee aan het werk, ik voel beter als ooit tevoren wanneer mensen over mijn grenzen gaan. Maar het zeggen blijf ik lastig vinden. Vooral als iemand op gevoelsniveau over een grens gaat of me op emotioneel gebied zeer doet. Dan trek ik me terug, letterlijk en figuurlijk. Ik hou meer afstand tot die ander en deel zeker niet snel meer wat er vanbinnen leeft. Mijn muurtjes gaan dan weer omhoog. Zeggen wat ik nodig heb, wat ik wil is zo moeilijk maar ik werk er aan, ik oefen, ik probeer dingen uit. En soms lukt het en soms niet. Zeggen wat ik wil of nodig heb is met praktische dingen makkelijker als met emotionele dingen. Ik vind het moeilijk om te vragen om een arm om me heen of om een luisterend oor. Ik vind het moeilijk om te zeggen dat soms verlang naar en behoefte heb aan een goed en diepgaand gesprek op zielsniveau. Er zin maar weinig mensen met wie ik kan praten op zielsniveau.

Opkomen voor mezelf is soms nog best moeilijk, vooral bij mensen die strek van karkater zijn en het allemaal zo goed weten. Waar ik van voel ze hebben hun mening en oordeel al klaar. Daar voel ik me onzeker bij, dan trek ik me dan terug en denk laat maar. Soms probeer ik het nog, maar meestal laat ik het erbij omdat ik weet en voel dat ze me niet begrijpen. Ik trek mijn grens dan zonder het te zeggen. De muren rond mijn ‘ik’ zijn dan weer omhoog.

Maar het woordje nee kan ik al makkelijker zeggen. Ik durf te zeggen dat ik iets niet wil of kan, zonder me schuldig of rot te voelen. Ik durf opdrachten voor ‘Uit liefde gemaakt’ af te slaan omdat we te druk zijn. En toch zit het in mijn bloed om het de ander naar de zin te maken. Ik wil graag de ander blij maken, ik vind het leuk en fijn om iets voor een ander te doen. De wereld wordt een beetje mooier als we dingen voor elkaar willen en kunnen doen, gewoon omdat je het kunt.

zaterdag 15 januari 2022

Het gevoel dat ik stik

De laatste maanden heb ik het gevoel dat langzeem mijn keel wordt dichtgeknepen. Mijn adem, mijn levenslust wordt langzaam uit me geknepen. Alles draait om corona, elke journaal elke nieuws site, de kranten elk gesprek het gaat over corona en de regels. Tot de laatste maanden vorig jaar had ik op zich niet veel last van Corona en de regels, ik had mijn naaiwerk, zag klanten, had 1x in de week naailes en ging op zondag naar de kerk. Vooral die laatste 2 waren en zijn heel belangrijk voor me. Het ontmoeten van mensen, samen zijn, verbinding hebben en maken. Wat vond ik het heftig dat net voor de kerst dat niet meer mocht, geen samen, geen verbinding, geen ontmoeten maar weer terug naar alleen. Wat vind ik het een heftige maatregel en ik vraag me echt af of het middel onderhand niet erger is als de kwaal. Zou iemand in Den Haag of binnen de PKN beseffen wat dit met mensen doet. Hoeveel emotionele schade deze regels geven. Kijken ze nog verder als alleen corona? Voor mijn gevoel niet, alles wijkt voor corona zelf God moet wijken voor corona.

Wat raakt het me diep dat ik op zondag niet naar de kerk mag, wat doet het zeer dat Godshuis niet open is voor mij. Juist de deuren van Zijn huis zouden toch in deze tijd open moeten zijn. Juist bij Hem is toch troost en rust te vinden in deze moeilijke tijden. Mijn zondag is geen zondag meer, want het belangrijkste van de zondag kan en mag niet meer. Het maakt me boos, verdrietig en opstandig. Het doet me zeer dat we zo met God en zijn huis omgaan. Ik wil niet alleen geloven, ik wil samen met anderen geloven. Ik denk niet dat mijn kerk/kerkenraad beseft wat dit doet met mij en met anderen. Ik kan mijn kerk niet op mijn tv zien en op mijn laptop vind ik het niet wat. Ik ga nu dan ook naar andere kerken kijken en ga mijn eigen gemeente voor nu loslaten. Missen doen ze me nu toch niet. Voorlopig kerk ik online ergens anders, tot we misschien ooit weer naar de kerk mogen. Ik weet niet wanneer dat is, ik weet niet wanneer men het veilig genoeg acht om weer als gemeente of wat er dan nog van over is in Godshuis te mogen samen komen.

Ik mis mijn naailesje op de dinsdagmiddag, even samen kletsen, even kijken wat maak jij, waar ben jij mee bezig. Even bijpraten en elkaars verhalen en gebeurtenissen aanhoren. Samen zijn, verbinding maken en even niet alleen. Even een paar uurtjes samen. Maar zoals het er nu naar uit ziet mag ik dinsdag weer naar naailes. Eindelijk!!! Wat zal ik blij zijn om mijn collega/klasgenoten weer te zien en te horen. Wat snak ik naar samen en verbinding.

De slogan is samen krijgen we corona onder controle, maar ik vraag me af hoezo samen? Wie kijkt er nu nog om naar de ander, wie ziet de eenzaamheid, het gemis of het gevoel te stikken van de ander nog? Zijn we niet allemaal weer volop bezig als voor corona ikke, ikke en ikke. Jij in jouw klein hoekje en ik in t mijn! In mijn beleving is er weinig over van het samen. De manier waarop we nu proberen grip te krijgen op corona maakt heel veel mensen kapot waar totaal geen oog voor is. Er is alleen oog voor al die besmettingen, verder kijken we niet. Ik vraag me af hoeveel mensen worden ziek door corona en de coronaregels. Ik ben bang dat als we daar naar gaan kijken we wel eens enorm konden schrikken! 

vrijdag 14 januari 2022

Veiligheid en veilige plek

Veiligheid is nooit vanzelfsprekend voor mij dan. Nee ik ben niet bang voor een overvaller, inbreker o.i.d. Maar een basisgevoel van veiligheid heb ik in mijn jeugd niet gehad. Niet thuis en niet op school, nee ik werd niet fysiek geslagen, wel emotioneel verwaarloosd en ik weet niet wat erger is. De littekens zijn er nog en daar leer ik mee om te gaan en te verweven in mijn leven. Ik ben nu volwassen en heb mijn eigen veilige plek, mijn woning. Ik heb mijn eigen veilige omgeving gecreëerd. Als iets of iemand niet veilig voelt heb ik nu geleerd ernaar te luisteren en hoe er mee om te gaan. 

En wat voelt het nu als inbreuk op die veiligheid, een invasie in mijn veilige plek nu er de hele dag mannen om de deur lopen. Mijn huis wordt door de woningbouw gerenoveerd en energie zuinig gemaakt. En ik ben daar blij mee, maar ik had niet veracht dat het zoveel emoties, angsten en onzekerheden vanbinnen zou losmaken. Want wat kolt en stormt het vanbinnen. En ze zijn deze week nog maar begonnen dit duurt nog een aantal weken. Ze zijn nu alleen nog maar buiten bezig wat doet dit met mij als ze binnen aan het werk gaan. Ik heb in huis al van alles opgeruimd wat ik niet wil dat vreemde ogen zien. Mijn veilige plek is niet zo veilig meer. Overal lopen mannen die naar binnen kijken, die wijzen en die roepen naar elkaar. De hele dag is er geluid en herrie om mij heen, mannen die lopen op steigers, mannen die met bouwmateriaal sjouwen of gooien. De radio van de werklui staat de hele tijd (hard) aan en mijn stilte, mijn rust en mijn veilige plek is weg. En dat vreet liters energie die ik niet heb.

Misschien vind je het wel aanstellen maar voor mijn voelsprieten is dit niet te doen. En ik ga me de komende tijd dan ook vluchten naar het huis van mijn broer. Naaimachine, laptop en andere hoognodige spullen mee en dan kan ik me daar overdag wel redden. Weg van deze onrust! Dit hou ik niet vol tot eind februari dat trek ik niet! 

donderdag 13 januari 2022

Om hulp vragen

Om hulp vragen blijft iets wat ik lastig vind, een ander helpen en geven wat die nodig heeft is zoveel makkelijker dan aangeven wat ik nodig heb, of waar ik hulp bij kan gebruiken. Toen ik jaren geleden menstaal vast liep stond ik klem als ik geen hulp zocht zou ik zelfmoord plegen. De afgelopen jaren heb ik om fysieke hulp gevraagd omdat mijn lijf niet wil zoals ik graag zou willen dat het deed. En beide hulpvragen worden ingevuld op een manier die bij mij past met hulpverleners die de moeite willen nemen om naar mij te luisteren. Sinds een aantal jaar heb ik hulp in huis. Ook een drempel waar ik over moest, er kwam een vreemde in mijn huis, in mijn veilige omgeving. Een vreemde die dingen zag liggen en staan die echt privé zijn. Ik weet dat het nodig is. Maar ook daar komt een gevoel van schaamte van het moeten uitleggen waarom ik hulp nodig heb om de hoek kijken. Mensen oordelen zo snel. 

Maar op financieel gebied om hulp vragen vind ik iets totaal anders. Dan komt er gevoelens van schaamte, teleurstelling en falen om de hoek kijken. Het gevoel dat ik me moet verantwoorden over mijn uitgaven en inkomsten. Het gevoel dat mensen zullen denken dat ik bewust mijn handje op hou. Dat ik er voor kies om geen baan te hebben. Dat ik het financieel niet breed heb is niet iets waar ik niet voor gekozen heb. Ik had een redelijk betaalde baan in de kinderopvang, door een auto ongeluk waar ik schouderletsel aan overhield ben ik daarvoor afgekeurd. Ik wilde mijn eigen boterham verdienen en ben daarna allerlei uitzendwerk gaan doen. Ik zou niet mijn handje ophouden, daar was ik te trots voor. Tot ik na een aantal jaren niet meer verder kon, door de druk bij mijn laatste uitzendbaan stortte ik mentaal in. Na een aantal jaren in de ziektewet ben ik volledig afgekeurd. En daar kwam ook een ander financieel plaatje bij kijken omdat het uitzendwerk veel minder betaalde dan de kinderopvang. Ik kom nu elke maand net rond en dat is goed. Maar soms loop ik financieel vast door dat er uitgaves zijn die ik me eigenlijk niet kan permitteren, een auto die niet meer door de keuring kwam en dus vervangen moet worden. Lopen gaat slecht, fietsen in de buurt is prima maar voor afspraken over ver is een auto geen overbodige luxe. De accu van een elektrische fiets die de geest gaf tegelijkertijd met een wasmachine die niet meer deed. In dat soort situaties loop ik vast. En dat voelt niet fijn, dan komt er schaamte om de hoek kijken. En wat voelt het raar en ongemakkelijk als iemand dan spontaan zegt ik help je. Dat voelt te groots, dat voelt als onverdiende genade. 

In het verleden heb ik bij de diaconie van mijn kerk om hulp gevraagd, dat doe ik nooit weer. De manier waarop er toen met mijn hulp vraag is omgegaan, was niet prettig laat ik het zo maar omschrijven. Ik voelde me niet begrepen, gekleineerd, in de hoek gezet en veroordeeld. Dat heeft me enorm kopschuw gemaakt bij het vragen om (financiële) hulp. Ik moet mezelf toch kunnen bedruipen. Dan maar minder eten, dan maar geen andere kleren, dan maar niet…. Nee ik heb geen luxe dingen, de luxe die ik heb is een auto, is naailes als hobby en om onder de mensen te komen en een abonnement bij de bieb. 

En ik weet ik heb een broer die me altijd wil helpen en dat ook regelmatig doet. Die uit zichzelf ziet en begrijpt hoe zwaar het is om financieel de touwtjes aan elkaar te moeten knopen. Ik heb een tante in Alkmaar die me in geval van nood geld wil lenen. En dat is lief en fijn, maar ik zal er alleen een beroep op doen als het echt niet anders kan. Want vragen om geld, zeggen dat het financieel het water me soms aan de lippen staat, dat zal ik niet snel doen. Dan is er toch een groot gevoel van schaamte, van falen. Ik moet mezelf kunnen redden!

Renovatie

De afgelopen jaren staat mijn leven op emotioneel gebied in de steigers. Na een jeugd van emotionele verwaarlozing, pesten en eenzaamheid. Ben ik nu al een aantal jaren aan het werk om met hulp van een psycholoog mezelf (terug) te vinden. En dat is een beste renovatie, oude donkere lagen worden verwijderd waardoor ik eindelijk zicht krijg op een mooie lichtere laag vol nieuwe mogelijkheden en kansen.

Wat ik best een dingetje vind is dat mijn leven op fysiek gebied ook in de steigers staat maar dan meer om het overeind te houden. Ik vind het best lastig om te erkennen dat ik fysiek er niet op vooruit ga, maar juist op achteruit. Dat mijn lichaam niet kan wat ik graag wil is iets wat me meer doet dan ik laat merken. Ik verstop me graag achter een masker van zelfspot.

Maar de komende tijd staat mijn fysiek woning in de steigers. Mijn huis wordt grondig gerenoveerd en energie zuinig gemaakt. Ik begrijp dat het moet gebeuren en dat het goed is. Maar wat geeft het mij een spanning en een onrust. Al die mannen die nu om en straks in mijn huis lopen. Het voelt niet fijn, ik ben mijn privacy kwijt. Ik kan niet mijn normale gang gaan. En ergens voel ik dat ik weer tegen een muur van mijn emotionele levenshuis aanloop. Een muur vol van angst, onzekerheid en onrust. Mijn veilige thuisbasis is niet veilig meer.

Ik hoop en bid dat als de renovatie van mijn fysieke huis klaar is, de renovatie van mijn emotionele leerhuis geen schade heeft opgelopen. Dat er niet weer per ongeluk oude muren zijn opgetrokken waar van ik dacht dat ze weg waren. Dat de angst en onrust met de bouwvakkers mee weggaat.

vrijdag 31 december 2021

Terugblik op 2021

Op de drempel van 2021 naar 2022 wil ik even met jullie delen hoe 2021 voor mij is geweest, want voor mij was het een bijzonder jaar.

Ik ben geboren in 1973, maar ik ben tot leven gekomen in 2021! Zo voelt het echt, mijn leven heeft dit jaar echt zin en inhoud gekregen. Ik durf nu (en dat is nieuw en spannend) te zeggen dat ik er toe doe. Voor het eerst in jaren heb ik het gevoel dat ik meetel in de maatschappij. Al heel jong voelde ik me minderwaardig en overbodig, ik was anders en niet goed genoeg. Sinds ik ben afgekeurd had ik helemaal het gevoel aan de kant te staan, niet meer van toegevoegde waarde te zijn en niet meer mee te tellen. Mijn lichaam kon niet meer wat ik wilde dat het zou doen, in mijn hoofd en hart was het donker en zwaar. Ik leefde niet ik echt, al jaren was ik aan het overleven, mijn tijd uitzitten zo voelde het. En al die jaren wilde ik maar 1 ding en dat was sterven. Maar nu heb ik weer een doel om mijn bed voor uit te komen, ik ben nodig. God heeft mij ingeschakeld om Zijn liefde op een speelse en creatieve manier door te geven. En net als Maria verwonder ik me er over dat Hij mij kan en wil gebruiken daarvoor. Door mensen afgeschreven maar door Hem goedgekeurd en uitgekozen. 

Wat ben ik God dankbaar voor wat Hij mij heeft gegeven in dit jaar! Ik ben Zijn licht gaan zien. Hij was er altijd al, maar het was zo donker in mijn leven dat ik Zijn licht niet zag. De gedachten aan zelfmoord zijn weg en ik hoop en bid dat ze wegblijven. Ik ben zo dankbaar voor het maatwerk dat Hij toepast in mijn leven. Wat ben ik daar door gegroeid en veranderd! Ik had mezelf al jaren geleden opgegeven, ik zag geen uitweg meer. Maar Hij heeft mij gezien en onverwacht in een periode die ik zonder Zijn hulp en leiding niet was doorgekomen, greep Hij in. Juist in deze tijd heeft Hij me een kostbaar geschenk gegeven. Hij wist wat ik nodig had, Hij heeft ‘Uit liefde gemaakt’ bedacht en laten groeien in mijn hart en hoofd. Hij heeft mij ‘Uit liefde gemaakt’ gegeven (als een kind waar ik altijd naar verlangd heb), om voor te zorgen en groot te brengen en wat is dat gaaf, mooi, bijzonder en zoveel meer. Ik had nooit, maar dan ook nooit verwacht wat ‘Uit liefde gemaakt’ mij zou geven. Wat een rijke leerschool geeft Hij mij daarin. Wat is Hij mij aan het kneden en vormen, naar de Ina die Hij altijd al had bedoeld met mij, de Ina die Hij voor ogen had toen Hij mij geboren liet worden. Door de omstandigheden van het leven werd ik niet zoals Hij mij had bedoeld. Maar Hij geeft mij de liefde waar ik mijn leven lang naar heb verlangd en Hij laat mij Zijn liefde doorgeven aan anderen. https://www.youtube.com/watch?v=OdKquXtVwPc

Het afgelopen jaar kreeg ik telkens weer nieuwe praktijklessen van Hem, door situaties binnen ‘Uit liefde gemaakt’. Zo verlegde ik mijn grenzen, leerde ik opkomen voor mezelf, kwam ik uit een sociaal isolement, leerde ik nieuwe mensen kennen, werd ik minder eenzaam, ging ik leren ik te benoemen wat ik nodig had, leerde ik nee zeggen, werd ik opener over wat ik dachten voelde, liet ik mij kennen, werd ik gekend door mensen om me heen, ging ik liefde van anderen voor mij ervaren. Maar vooral ging ik Hem zien, ontdekte ik Zijn leiding in mijn leven, ging ik Zijn zorg en liefde voor mij zien en voelen. Mijn geloofsleven is nu rijker dan ooit!

Wat ben ik dankbaar dat ik Zijn aanwezigheid in mijn leven zo mag voelen en ervaren! En elke praktijkles die Hij mij geeft is anders, maar toegespitst op wat ik nodig heb om verder te groeien. Wat ben ik dankbaar voor 2021, wat ben ik dankbaar voor de innerlijke rust die Hij geeft. Nu probeer ik voluit te leven zoals Hij wil dat ik dat doe! En wat kijk ik nieuwsgierig, onzeker, reikhalzend en biddend uit naar wat Hij mij in 2022 gaat brengen. 

zondag 26 december 2021

Eenzaamheid wat is dat?

Eenzaamheid wat is dat eigenlijk? En hoe kunnen wij beoordelen of iemand eenzaam is? 

1e Kerstdag mocht ik (voorlopig voor het laatst) fysiek naar de kerk. De kerk had zo stond erop facebook 50 personen uitgenodigd, vooral mensen die eenzaam of alleen waren, of weinig bezoek kregen met kerst. Daar was iemand die ik sprak hevig verontwaardigd over, zij had zich wel had aangemeld maar niet mocht komen. Verontwaardigd vroeg ze zich af, hoe er door de kerk beoordeeld werd of iemand eenzaam was of weinig bezoek zou krijgen? Ik was volgens haar niet eenzaam want ik kreeg regelmatig mensen aan de deur voor ‘Uit liefde gemaakt’ en ik had wel familie en vrienden dus ik was niet eenzaam. 

En ik dacht tja wat versta je onder eenzaam? Het klopt sinds ‘Uit liefde gemaakt’ bestaat spreek ik meer mensen dan in de afgelopen jaren. Ik heb een aantal goede vrienden met wie ik wel eens iets deel uit mijn leven. En ja ik heb 2 broers en met 1 van de heb ik een diepe vertrouwensband. En daar ga ik beide kerstdagen even heen. Ik wil niet beweren dat ik eenzaam ben, maar ik ben het wel vaak geweest en nog ken ik het eenzame gevoel van binnen heel goed. Maar daar praat ik met de persoon die zo verontwaardigd was maar niet over. Want daar ging het haar niet om, het ging haar om dat zij was afgewezen en ik wel mocht gaan. Eenzaamheid is voor mij niet het aantal mensen dat ik ken of spreek. Het is voor mij een diep gevoel van niet verbonden zijn met mensen. Om te kunnen delen met wat er in mijn hart leeft. Het verlangen naar een hand die de mijne even stevig vast pakt, die arm om mijn schouder. En dat delen wat ik voel of denk, dat doe ik echt niet met iedereen. Daar moet een bepaalde relatie, vertrouwelijkheid en verbondenheid voor zijn, om te kunnen delen wat er vanbinnen in mij leeft. En dat niet of weinig kunnen, maakt mij soms zo eenzaam. Ook al zou ik twintig mensen over de vloer of aan de deur krijgen.

Ik snap de teleurstelling wel van de verontwaardigde persoon in kwestie. Ze had graag met kerst naar de kerk gewild. Maar ergens diep vanbinnen vraag ik me af waarom? Omdat het zo hoort? Omdat het kerst is? De afgelopen weken had ze er met haar man regelmatig voor gekozen om lekker in bed te blijven liggen. Toen was het niet nodig om naar de kerk te gaan. En ik wil daar niet over oordelen (al heb ik er best een mening over). Ik heb de persoon in kwestie geadviseerd dat als ze het niet eerlijk vond hoe de keuze gemaakt was en gecommuniceerd werd dat ze dat kon aangeven bij de kerkenraad. Dan kwam het in ieder geval op de juiste plek terecht.

Meer dan luisteren naar haar kan ik niet. Ik voelde niet de drang, plicht of wat dan ook om mijn plek af te staan aan haar. En dat is iets waar ik een jaar geleden meer mee geworsteld zou hebben, toen zou ik overwogen hebben om haar in mijn plaats te laten gaan.  

zaterdag 25 december 2021

Gemeente zijn

Gemeente zijn in coronatijd valt niet mee. Wat ben ik dankbaar dat onze gemeente een nieuwe predikant had en dat we net voor corona uitbrak beamers en kerktelevisie hadden. Bewondering heb ik er voor, hoe er vorig jaar in korte tijd in onze gemeente geschakeld werd naar online diensten. Vorig jaar dachten we nog met een jaar is het voorbij, maar nu vieren we onze 2e kerst in lockdown. En het einde is nog niet in zicht. Ik kan niet anders zeggen dan dat we het in onze gemeente op materieel vlak het heel goed hebben, online diensten, online collectes, online kindernevendienst en kinderkerk. We bouwen druk aan een nieuw kerkelijk centrum maar de angst bekruipt me wie gaan daar straks gebruik van maken?

Maar bouwen we ook nog aan de verbondenheid in onze gemeente? Een gemeente die voor mijn gevoel al jaren als los zand aan elkaar hangt, brokkelt steeds verder af. De diensten die de afgelopen maanden wel bezocht mochten worden, de opluchtdiensten afgelopen zomer, ze werden maar mondjesmaat bezocht. De onderlinge verbondenheid zakt in mijn beleving weg en ik snap ook wel dat is ook niets wat je makkelijk online kunt doen, ik zou ook niet weten hoe. Er zijn mensen die ik ken die al 2 jaar niet meer naar de kerk zijn geweest, komen die straks nog weer terug? De jeugd die ik nu al 2 jaar bijna niet meer in de kerk zie, zie ik die nog weer terug in de kerk als we (ooit) weer gewoon kerk mogen zijn. Hoe beleven die het gemeente zijn? Voelen die zich nog onderdeel van de gemeente? Voelen zij zich nog verbonden met de kerk en de gemeente. Hoe houden we deze mensen in ons midden? Ik ben bang dat het losse zand wat we als gemeente warenvoor corona uitwaait als stuifzand. Hoe kunnen we zorgen dat al de losse zandkorrels toch bj elkaar blijven? Het zijn vragen die mij best bezig houden. Kunnen we als gemeente iets verzinnen om toch die verbondenheid met elkaar te ervaren? Kunnen we binnen de grenzen en regels die er i.v.m. corona zijn toch iets van een band creëren, elkaar steunen en dragen in deze best moeilijke tijd. Kunnen we op een of andere manier als gemeente omzien naar elkaar. Toch iets van samen gemeente zijn ervaren.  

Ik mag niet klagen ik heb het afgelopen jaar de dominee een aantal keren gehad, ik heb mooie pastorale gesprekken gehad met vrienden en met mijn psycholoog. Maar er zijn zoveel mensen die niemand zien of spreken van de kerk. Hoe kunnen wij als gemeente samen Het Licht uitdragen in deze donkere tijden? En dan wijs ik niet naar de kerkenraad of dominee, dan wil ik ook zelf een schakeltje zijn in die ketting van verbondenheid. Ik zou zo graag samen er aan werken, dat losse zand zoals ik mijn gemeente ervaarde voor corona. Sterker en meer verbonden uit deze crisis komt. Dat het niet als stuifzand door onze vingers heen glipt. Dat we na corona niet nog maar met een halve gemeente over zijn. Ik wil de duivel zijn overwinning niet gunnen! 

Ik vind het verschrikkelijk dat we voorlopig niet meer naar de kerk mogen. Wat een gemis! Ja online mag en kan ik kijken, maar wie weet of ik er ben, wie mist mij als ik niet inschakel. Niemand toch? Ik mis het goedemorgen van de koster, het irritante gedrag van een kerkrentmeester, het meezingen van het verstandelijk beperkte gemeentelid. Ik mis het contact, de verbondenheid, het er fysiek zijn. Ik mis dan gemeente zijn! En daar kan, hoe goed en mooi ook dat het er is. Daar kan geen online dienst tegen op!      

            

Kerst 2021

Het is kerst 2021, vandaag denken we aan Het Kind dat voor ons is geboren. 
Het
 kind dat de wereld komt redden. Eeuwen geleden kwam Hij voor het eerst naar de aarde en er was geen plek voor Hem. Hij werd niet als koning onthaald, geen groot eerbetoon van hoogwaardigheidsbekleders voor Hem. Geen vuurwerk of trompetgeschal. Hij kwam als een baby in bij gewone mensen, Zijn wiegje was een voerbak. Niets bijzonders voor Hem. Of toch wel? De herders, de engelen die gaven Hem een groots onthaal. Voor Maria en Jozef waren de herders de kraamvisite. Zij kwamen als minste van de mensen Het Kind bewonderen en Hem de eer en glorie geven. De wijzen kwamen met goud, mirre en wierook kostbare geschenken voor een Bijzonder Kind. 

En wij? Geven wij Hem nog een groots onthaal met kerst? Is Hij welkom in ons leven? Mag Hij in ons hart wonen? Mag Hij de belangrijkste zijn in ons leven? Willen wij hem de Eer en glorie geven die Hem toekomt? Willen wij Hem een plek geven in ons leven? Mag Hij een beroep doen op iets van onze tijd? Willen wij Hem aanbidden vandaag? Hebben wij nu on 2021 nog iets van goud, mirre of wierook over voor dit kind? Of is kerst voor ons alleen maar de 2 vrije dagen waarin eten, drinken en gezelligheid het belangrijkste is? Zijn we alleen maar bezig met wat we niet mogen en kunnen deze kerst.

Dit jaar hebben we weer een kerst in lockdown. En wat doet het mij zeer dat we niet met de hele gemeente naar de kerk mogen om Hem te aanbidden. Om samen het Ere zij God te zingen uit volle borst. Er mogen 50 mensen naar de kerk vanmorgen en wat ben ik dankbaar dat ik bij die 50 hoor. Ik mag Het Kind, mijn Koning, mijn Redder de eer en dank brengen die Hem toekomt. En ik weet dat kan ook thuis van achter de televisie of laptop maar dat is absoluut niet hetzelfde! Het is kerst 2021 en ik ben dankbaar dat ik naar de kerk mag. Nog nooit was naar de kerk mogen en kunnen zo’n kostbaar geschenk! 

Komt laten wij aanbidden! https://www.youtube.com/watch?v=KYYqFNkUrDA

woensdag 22 december 2021

Ik ben boos, verdrietig en teleurgesteld!

Zaterdagavond werd er door de minister president weer een lockdown afgekondigd, Nederland moest weer op slot voor corona. Winkels theaters alles moest zijn deuren sluiten, het aantal gasten in huis moet je beperken tot 2 is het advies. Niet leuk, maar daar kan ik mee leven. Supermarkten, drogisten en nog wat winkels mogen openblijven want die zijn noodzakelijk. 

Zaterdagavond kwam er vanuit de kerk al een bericht dat ze dingen kijken wat de PKN zou adviseren wat te doen met de kerkdiensten. Want de minister vindt die niet noodzakelijk om fysiek bij te wonen het kan wel online. Ik dacht we schalen weer af naar 100 of 50 mensen in de dienst als maximum, misschien zelfs niet meer zingen. Oke niet leuk, maar dan mag/kan ik in ieder geval nog naar de kerk. Gisteren kwam er weer bericht van de kerk, het advies van de PKN is de kerk dicht geen fysieke diensten met kerkgangers. Bam die had ik niet verwacht, die had ik niet zien aankomen en die komt heel hard binnen. 

Ik ben boos, verdrietig en teleurgesteld. Was er geen andere optie? Snappen de mensen van de PKN dan niet dat een kerkdienst (voor mijn ieder geval wel) net zo noodzakelijk is als een bezoek aan de supermarkt. Ik vind het zo triest dat de kerkenraad van mijn kerk heeft besloten om weer helemaal dicht te gaan. In mijn beleving wordt er te weinig rekening gehouden met de mensen die zoveel behoefte hebben aan een fysiek dienst. Een online dienst is niet hetzelfde, bij lange na niet. Ik mis dan de verbinding, het contact, ik wil (moet) op zondag naar het huis van mijn Vader. Niet thuis op schoot met een laptop en dan halverwege de dienst maar een spelletje gaan doen want ik ben afgeleid. Of even koffie halen want dat kan nu toch ook. Ik voel me zo boos, zo teleurgesteld in een kerk waar ik van hoopte dat ze het juist in deze donkere tijd zo belangrijk zouden vinden om toch Het Licht te laten branden. 

En ergens voelthet ook als opkomen voor God, voor Het Kind in de kribbe. En ik weet ik hoef dat niet te doen, dat kan Hij prima zelf. En toch wil ik het, moet ik het. Laten horen dat de sluiting van Zijn huis me aan het hart gaat. Dat ik het niet vind kunnen om als kerk nu helemaal dicht te gaan, terwijl er zoveel meer mag en kan als vorig jaar in de 1e lockdown. 

Enik begrijp het gewoon niet meer. Profesionele sport mag doorgaan, de bibliotheek is nu essentieel en is open maar de kerk is dicht…. Ik begrijp het gewoon niet. Ik heb een mail gestuurd naar de kerkenraad, ik kreeg als reactie terug dat er gaat over gepraat worden. Ach als ik dan kijk naar mijn eigen ervaring met de communicatie vanuit de kerkenraad dan krijg ik halverwege volgend jaar vast wel een keer antwoord. Maar daar gaat het me ook niet om, ik wil gewoon dat ze weten hoeveel pijn dit doet, hoeveel gemis dit geeft. Dat hun beslissing mij raakt en pijn doet!

Ik ben boos, verdrietig en teleurgesteld! 

dinsdag 14 december 2021

Gekend

Wat voelt het nieuw, bijzonder en kostbaar om te merken dat ik gekend word. Dit is zo ongelooflijk bijzonder en mooi om te ervaren. Een sinterklaas gedicht waar ik in merk he die persoon kent mij. Die persoon luistert echt naar wat ik zeg. Een mooie cd van vriendin, omdat ze weet van welke muziek ik hou. Een andere vriendin die reageert op iets waar van een ander dacht dat ik dat zou doen. En zegt hardgrondig, oh nee dat past niet bij jou. En weer iemand anders hoort me in deze wintermaanden weer (blaffen) hoesten en zegt plagend is de zeehondencrèche weer geopend 😉. Allemaal kleine momenten, maar voor mij kleine pareltjes. Kostbare momenten waarin ik merk ik word gekend en dat kan alleen maar omdat ik me nu durf te laten kenen. En ja er is er Eén die me nog beter kent dan de mensen om me heen. En ook dat merk ik door het maatwerk dat Hij geeft in mijn leven. Hij kent mij en weet wat ik nodig heb. En Hij geeft wat Hij vindt passen aan mij op Zijn tijd en Zijn manier.

zondag 5 december 2021

Donker en Het Licht

Jarenlang heb ik het donker geleefd zonder Het licht te zien of echt te kenen. Het was bij tijden zo donker en zwaar dat ik al jong met de gedachte liep om mijn leven te beëindigen. De poging in mijn tienerjaren mislukte. Maar de donkere gedachten en verlangesn bleven. Het was zo zwaar!

Elk jaar werd het advent de tijd van het licht en daarna kerst. Maar ik zag het licht niet. Ik hoorde over een kerst kind maar het kind kwam nooit in mijn hart. Daar was het te donker en te zwaar voor. De duisternis was te zwaar voor mij om te doorbreken. Ik kon het licht niet zien, niet voelen, niet vinden. Ik hoorde over Het licht maar zag het niet, ik voelde het niet en begreep het niet. Het bleef bij horen zeggen en het verstandelijk proberen te beredeneren. Voor mij zou Het Licht nooit gaan schijnen. Ik was niet goed genoeg dacht ik. Dat was me immers jaren ingeprent.

Anderhalf jaar geleden gebeurde er iets, een dierbare vriendschap werd abrupt verbroken. En ik dacht even een dag dat de duisternis me helemaal zou opslokken. Maar het tegenovergestelde gebeurde. Iemand bracht onbewust Het Licht in mijn leven. Eindelijk hoorde, voelde en zag ik Het Licht. Het Licht ging echt schijnen in mijn leven. Langzaamaan is Het Licht de duisternis aan het overwinnen, is de duisternis aan het verdwijnen uit mijn leven. Het Licht, geeft licht, geeft warmte, geeft inzichten en geeft me eindelijk iets van zin en doel in mijn leven. Het Licht geeft liefde en houvast!

Eindelijk is het in mijn leven advent geworden, de tijd van verwachten. Ik verwacht Hem, ik verwacht Zijn wederkomst. En als Hij niet terugkomt voor het mijn tijd is om naar Hem te mogen gaan. Dan wacht ik maar (ongeduldig hier) tot het eindelijk tijd is en ik bij Hem mag komen. Dan is het eeuwig (kerst)feest voor mij! 

Schuilplaats, Toevluchtsoord en Redder

Vandaag tijdens de kerkdiensten werd ik geraakt door een aantal woorden schuilplaats, beschermer en toevluchtsoord. Woorden die meteen plaatjes vormden in mijn hoofd. Meteen dacht ik ook aan een aantal liederen, een vaste burcht is onze God https://www.youtube.com/watch?v=Z03WrA65WUQ en als een kuikentje dat bij haar moeder zat https://www.youtube.com/watch?v=1lHlIeOtIQM

Het verlangen naar een toevluchtsoord een vellige schuilplaats is een groot verlangen van mij geweest tijdens het opgroeien. Veiligheid was nooit vanzelfsprekend voor mij. En wat vind ik het bijzonder om steeds vaker te ontdekken dat ik die veilige schuilplaats nu ken. Dat ik een toevluchtsoord heb waar ik met al mijn noden, vragen en zorgen heen kan en mag. Dat als de strom in mijn leven hard tekeer gaat, ik de beschutte handen van mijn Beschermer ervaar.

Vooral in het afgelopen 1.5 jaar heb ik gemerkt hoe ik mocht en kon schuilen onder Zijn vleugels. Hij was er voor me, Hij droeg en draagt me door deze intense corona tijd heen. Dankbaar dat ik een Redder heb. Een Redder waar ik het naar uit mag schreeuwen als ik het benauwd heb, als ik de weg niet meer zie, als ik denk ik ga kopje onder. Dan pakt Hij mijn hand en laat me onder zijn vleugels schuilen tot ik weer verder kan. Hij kent mij en als ik Hem aanroep hoort Hij naar mij. 

Op deze manier geloven en vertrouwen ken ik niet uit mijn jeugd. En soms vind ik dit moeilijk en heel groot om op te vertrouwen en toch weet ik dat het zo is. Toch blijf ik mijn oog maar op Hem gericht houden.