vrijdag 1 juli 2022

Oogjes

Ik zie een paar ogen de ruimte afzoeken, zoeken of er iemand is. Het zijn babyoogjes die ik zoekend zie rondkijken, kijkend of er met iemand is om contact mee te. Of er iemand is die haar ziet. Maar er is niemand voor haar. Ik zie haar gezichtuitdrukking veranderen. 

Dit beeld achtervolgt me al een tijdje en dat beeld doet zo zeer vanbinnen. Wat voel ik een onzekerheid, een pijn en een verdriet achter die zoekende oogjes. Wat wil ik haar graag oppakken en troosten. Haar laten weten dat er wel iemand is die haar ziet. Dat er wel iemand is die de verbinding met haar wil maken. 

Het doet zo zeer omdat ik die ogen ken. Het zijn mijn ogen en dat raakt me ongelofelijk diep.  



zondag 26 juni 2022

Moe!

Ik weet niet hoeveel soorten moe er zijn, maar ik voel zoveel verschillende. Ik ben zo moe! Altijd moe! Fysiek maar ook emotioneel moe. Fysiek moe omdat mijn lijf niet wil en kan doen, wat ik wil dat het doet. De balans vinden tussen willen en kunnen vind ik heel moeilijk. Ik ga regelmatig over mijn eigen fysieke en emotionele grenzen. De lipoedeem maakt dat het letterlijk zwaar is om te lopen. Mijn knieën protesteren soms onder het gewicht van mijn lijf. En daar zit een groot stuk eigen schuld in, ik ben een emotie eter als het leven moeilijk is of pijn doet zoek ik troost in wat lekkers. En dat haat ik! Maar het laten lukt niet zomaar, dat is nog werk n uitvoering. Mede door lipoedeem gaan de kilo’s er wel op, maar er weer heel moeilijk af. En dat plaatje van mijn lijf doet mijn eigenwaarde geen goed. Moe word ik van het vechten tegen en met mezelf. Vechten op 2 fronten tegelijkertijd fysiek en emotioneel.

Ik ben emotioneel moe van het hopen en het verlangen naar dingen die ik nooit heb gehad. Moe van het zoeken in mijn hoofd naar antwoorden op vragen. Moe van het mijn grenzen verleggen, moe van het mijn angst en onzekerheid opzij zetten en nieuwe dingen uitproberen. Moe van het draaien en malen in mijn hoofd, het blijft maar doorgaan. Mijn hoofd is net een telefoon met tig apps die open staan en allemaal vreten ze op de achtergrond liters van mijn energie. Zodra mijn ogen open gaan is mijn hoofd “aan” en begint het denken. Wat ga ik doen vandaag, wat gaat er gebeuren als ik dat of dat doe. Ik moet dat niet vergeten en dat moet ik kopen. En wat ik ook probeer mijn hoofd wordt niet stil, het slapen gaat daardoor al jaren slecht. Ergens is er altijd een gevoel waakzaam en alert te moeten zijn stel dat ik iets belangrijks mis. Als ik slaap kan ik niet waakzaam zijn en moet ik mijn alertheid loslaten en dat is moeilijk. Ergens heb ik mezelf al jong aangeleerd ogen open is opletten, overal kan gevaar schuilen maar ook ik kan belangrijke dingen missen als ik niet oplet.  

Er gebeurt best veel in mijn hoofd en in mijn binnenkamer. Ik ben al een tijdje bezig met de renovatie van mijn levenshuis en dat renoveren is de laatste tijd zwaarder en vermoeiender geworden. Omgaan met vermoeidheid vind ik lastig, ik wil het niet voelen. Ik wil niet altijd moe zijn. Ik probeer het in gebed te brengen, maar vaak dwalen mijngedachten af. En dan denk ik wat zal God wel niet van mij denken? Geloof ik wel goed genoeg? Ik moet meer en vaker bijbel lezen, meer en beter bidden en danken. Ik moet meer de relatie met Hem aangaan. Ik moet meer naar Zijn aanwezig zoeken. Ik moet…. 

Een gedicht dat ik een aantal jaren geleden schreef:

MOE
De vragen in mij hoofd maken me zo moe
Vragen als, hoor ik er wel bij, doe ik er wel toe?
Levensvragen als wie ben ik en waar leef ik voor?
Deze vragen komen van een donker spoor
Soms heb ik het gevoel dat ik vast zit in de duisternis
Dan denk ik wat is er met mij toch mis?
Waarom kan ik niet genieten van het leven?
Ik ben al jaren aan het overleven
De wereld voelt voor mij zo kil
In mijn hoofd is het nooit stil
Hoe moet ik toch verder?
Ik kan niet leven zonder Jezus mijn Redder
Tegelijkertijd ben ik bang voor zijn oordeel over mij
Is Hij met mij wel blij?
Kan hij mij wel gebruiken in zijn koninkrijk
Reken ik me met Zijn onvoorwaardelijke liefde niet te vroeg rijk?
Mijn hoofd en hart zitten zo vol
Het maakt me zo dol!
Mijn hoofd blijft maar draaien en malen
Mijn hart en ziel verlangen naar de warmte van Gods zonnestralen
Soms ben ik best Levensmoe
Maar ik weet God lijdt mij op Zijn tijd, naar mijn einde toe!
Bij Hem is de rust waar ik al jaren zo intens naar verlang
Ik weet zeker dat ik daar eindelijk echtte, pure en zuivere liefde ontvang.

dinsdag 21 juni 2022

Pittige periode

Ik vind het best een pittig tijd momenteel. Ik heb de afgelopen maanden 2 logeerpartijen hier in huis achter de rug En dat is fijn en gezellig maar vraagt ook wat van me. En ik ben (te) druk geweest voor ‘Uit liefde gemaakt’. Ergens ben ik in de afgelopen maanden mezelf weer voorbij gelopen. Ging ik onbewust weer te veel van mezelf vragen en ging ik aan wat ik nodig had voorbij. Het gericht zijn op een ander zit zo diep in mij.

Samen met mijn psycholoog ben ik bezig met het eetprobleem onder de loep aan het nemen. We zijn bezig met uitzoeken wat er allemaal mee te maken heeft en dat is veel! Heel veel! Het verbaast me hoeveel “punten” we al hebben ontdekt. Nu zijn we voorzichtig lijntjes aan het trekken langs die verschillende “punten”. Ik ben verbaasd en verrast hoeveel lijntjes er ook bij mijn hechtingsprobleem uitkomen. Nooit verwacht dat dit met elkaar samenhangt. En ergens maakt het me ook bang wat we allemaal ontdekken, het is zo veel. De angst steekt regelmatig de kop op dat ik dit stuk niet kan veranderen, dat dit te groot en te complex is.  

De gesprekken zijn mooi en goed maar ook intensief en pittig en wat doet dit veel bij mij vanbinnen. Het is ook best een eenzame reis vind ik. Soms verlang ik er naar om er met iemand over door te praten en te delen wat we hebben ontdekt. Met vrienden wil ik dat niet, dat heb ik in het verleden gedaan en dat doe ik niet meer. Tot een bepaalde hoogte wil ik best met ze delen wat me bezig houd (als ze daar voor open staan) maar ik wil ze niet (onbewust) een hulpverleners jas aan trekken. In het verleden had ik ambulante hulpverlener met wie ik over dit soort dingen echt de diepte in kon gaan. Die kon luisteren zonder in te vullen wat ik volgens haar voelde. En dat was fijn en goed, volgens de gemeente mogen ze niet dit soort hulp bieden. Ik vind dat zo jammer, maar goed als het niet mag dan mag het niet.

Gelukkig kan ik bij God altijd terecht met mijn verhaal. Al mis ik soms best een klankbord en spiegel naast mijn psycholoog hier op aarde. Maar gelukkig heb ik Hem! Ik hoef nooit een afspraak te maken of te vragen of Hij tijd voor me heeft. Bij Hem kan ik altijd terecht 24 uur per dag en 7 dagen in de week. Ik ga met God als praatpaal verder. 

zondag 19 juni 2022

Liefde

Liefde brengen, liefde geven en liefde delen dat is iets wat ik geweldig vindt. Zelf heb ik in mijn leven liefde gemist en dat is iets wat nog steeds heel veel pijn doet. En toch heb ik in de afgelopen jaren ontdekt dat die pijn minder wordt als ik zelf liefde ga geven en uitdelen. Liefde delen en liefde geven betekend voor mij een zekere betrokkenheid, verbondenheid en zelf kwetsbaar en open durven te zijn. Liefde delen vind ik niet altijd makkelijk, ik ben best onzeker over wat ik doe. En zo snel verlies ik zelf De Liefde uit het oog en doe dan weer van alles zonder Hem. Vergeet ik weer even dat Hij mij eerst heeft lief gehad. En denk ik dat ik ook Zijn liefde eerst moet verdienen, zoals ik jaren heb geprobeerd liefde en acceptatie te winnen van mijn ouders, van klasgenoten, van (kerk)mensen en van ‘vrienden’. 

Onbewust stapte ik de afgelopen tijd weer in de valkuil van liefde, genegenheid en verbondenheid willen “verdienen”. Ik was even helemaal de rust en de vrede die Hij de afgelopen jaren in mijn hart heeft gelegd kwijt. Zo druk was ik zonder me er van bewust te zijn, bezig met het me willen bewijzen. Bewijzen dat ik iets voorstelde, dat ik iets kon. En tegelijkertijd wilde ik daarmee onbewust liefde, acceptatie verbondenheid en erbij horen verdienen. Zonder dat ik het merkte dwaalde ik af in de richting van een hele pijnlijke en o zo bekende valkuil. 

Wat is het dan fijn dat ik mensen om me heen heb staan die me in liefde en met bewogenheid wezen op waar ik mee bezig was. Meerdere mensen hebben me er de afgelopen tijd op gewezen. Maar het kwam niet over, de woorden landen niet in mijn hoofd en hart. Of was het God die mijn oren en ogen pas afgelopen week toen het op een bewogen en liefdevolle manier gezegd werd opende? Want afgelopen week kwam het binnen wat er werd gezegd. Zag ik ineens hoe ver ik alweer op weg was naar die bekende valkuil. God gaf me inzicht, gaf me de innerlijke vrede en openhartigheid om er met de psycholoog over door te praten. En keuzes te maken om de weg naar de valkuil te verlaten. De keuze om De Liefde weer voorop te zetten.

In plaats van met de liefde, was ik bezig met geld verdienen. Als ik veel geld voor de kerk bij elkaar zou sprokkelen dan zou ik vast liefde krijgen, dan zou ik het gevoel krijgen dat ik er bij hoorde, dan zou ik de verbondenheid en relatie voelen waar ik naar verlang, dan had ik bewezen dat ik niet zo dom was, zoals er zoveel jaren was gezegd. Ik was niet bezig met liefde te delen met anderen, ik was niet bezig met liefde te geven aan anderen of met liefde te brengen bij anderen. Ik was bezig met mezelf, ik was weer als vanouds bezig met liefde verdienen…. Ik was op een verkeerde manier gericht op de ander.

Maar mijn ogen zijn weer open gemaakt door Hem! Vandaag aan het avondmaal mijn schuld beleden en gevraagd of Hij me weer wil helpen om De Liefde centraal te zetten in mijn leven. https://www.youtube.com/watch?v=ITEs6vqa8Aw

zondag 15 mei 2022

Pijn

Pijn het is er in ieders leven, fysieke pijn en emotionele pijn. Pijn verbergen we meestal voor elkaar, het is niet iets wat we makkelijk met anderen delen. Het is zo moeilijk om te beschrijven hoe pijn voelt. Of beter gezegd hoe ik pijn voel. De pijn van het fysiek niet kunnen wat ik zou willen. De pijn van het tegen mijn fysieke grenzen aanlopen. Ik weet niet hoe ik dat kan uitleggen of beschrijven. Maar het is gelukkig iets wat zichtbaar is voor de buitenwereld. Het lopen gaat soms heel moeilijk en dat is voor wie het wil zien zichtbaar.

De emotionele pijn diep vanbinnen is anders, voelt zwaarder. Is ook onzichtbaarder voor de buitenwereld en dat maakt het ook moeilijker en eenzamer. Hoe kan ik uitleggen hoe donker, hoe zwaar het vanbinnen soms voelt. Ik kan het gevoel zelf niet goed beschrijven laat staan dat een ander het kan begrijpen. Ik snap zelf niet waarom ik de emotionele pijn die er al jaren zit nu ineens probeer te verdrijven door mezelf fysiek zeer te doen. 

Fysieke pijn van het slechter lopen etc. is iets wat ik kan laten zien en waar ik als er naar gevraagd wordt rustig over kan praten. Maar de emotionele pijn die verstop ik wel achter een lachend gezicht en de woorden alles gaat goed hoor. Ik heb in de afgelopen jaren ontdekt met wie ik daar over kan praten. Bij wie ik herkenning, begrip en medeleven vind. En dat is zo fijn. Dat zijn de lichtpuntjes in een donkere wereld.

Gelukkig is er Eén die ik niets hoef te vertellen van wat pijn is en hoe pijn voelt. Hij heeft alle pijn die wij ondergaan ook gevoeld. Maar ik mag en kan wel bij Hem terecht met de worstteling van pijn. Als vind ik dat soms best moeilijk, voelt het als klagen om Hem te vertellen wat ik voel. Maar dan ervaar ik troost uit een lied of een bijbeltekst en dan weet ik, ik ben niet alleen met mijn pijn. 

Pijn het is een klein woordje maar wat zit er vaak een wereld van verdriet, oordeel en onbegrip achter. Pijn iedereen voelt het anders, iedereen beleeft het anders. Pijn is zo moeilijk uit te leggen en nog moeilijker te begrijpen.

maandag 9 mei 2022

Pijn

Het doet zoveel pijn vanbinnen 
Uitleggen wat ik allemaal voel daar zal ik niet aan beginnen
Ik wil die innerlijke pijn proberen te verdrijven
Het helpt al iets door er hier over te schrijven
Maar ik heb ook andere manieren om die pijn weg te maken
Door mezelf op andere manieren te raken
Het begon onschuldig, met mezelf te slaan
Steeds als ik iets verkeerds had gezegd of gedaan
Ik voel soms zoveel boosheid naar mezelf toe
Ik ben net een dikke zeekoe
Moe ben ik van al het geploeter en gezwoeg
Ik wil wel veranderen, maar ik ben niet sterk genoeg
Sinds kort kras ik wel eens met een schaar in mijn huid
Nog niet tot dat het bloed eruit spuit
Dat idee spookt al wel door mijn hoofd 
Zou dat zorgen dat de pijn vanbinnen dooft?
Als ik zo diep snij of kras dat het bloed uit mijn lijf zal stromen
Zal ik dan van mijn innerlijke pijn afkomen?
Voel ik dan echt? Voel ik dan vanbinnen leven?
Of zal ik het niet vinden en het bloeden niet overleven?
De pijn van de kras plekken helpt maar even
Daarna is er weer de pijn van mijn innerlijke leven
Een pijn waar ik alleen met mijn psycholoog over spreek
Dit is geen onderwerp voor bij de koffie met cake
Dit kan ik ook alleen maar delen 
Als iemand echt wil luisteren, zonder te oordelen
En dan moet er een bepaald vertrouwen en veiligheid zijn
Anders komt niemand in de buurt van deze pijn

dinsdag 3 mei 2022

Verlangen

Ik snak soms intens naar een knuffel, naar een arm om me heen
Even voelen en ervaren ik sta niet alleen
Ik verlang soms even naar dat huid op huid contact
Zonder dat het seksueel is verpakt
Even voelen en ervaren is sta niet alleen
Merken er staan echt mensen om me heen
Ik snak soms zo naar echtte verbondenheid
Het mogen delen van mijn gevoeligheid

Ik verlang zo naar wat warmte om heen
Even voelen en ervaren ik sta niet alleen
Ik verlang zo naar liefde en naar het echt te worden gezien
En tegelijkertijd ben ik bang daarvoor, wat ben ik toch een rare trien
Ik wil zo graag samen delen, wat moeilijk is en wat fijn
Ik wil graag emotioneel dicht bij een ander zijn
En dan komt de angst weer om de hoek kijken
En komt het verleden me weer aangeleerd gedrag aanrijken
Bij het minste of geringste wat voelt als afwijzing of onbegrip
Merk ik dat ik zo weer in de terugtrek modus van het verleden glip.

Laat maar

Ik vind het aangeven waar ik behoefte aan heb, wat ik ten diepste zou willen en wat mijn verlangen is moeilijk. Ik heb al jong geleerd om de behoefte en verlangens van de andere voor de mijne te zetten. Mijn liefdesbehoefte, mijn verlangen om gezien en gehoord te worden waren altijd minder belangrijk als het er zijn voor de ander. Om het de ander naar de zin te maken. Het kenbaar maken van wat ik zou willen, waar ik naar verlang, wat ik nodig zou hebben gaat bij mij gepaard met angst voor afwijzing. 

Een paar maanden geleden ben ik met mijn broer een weekendje weg geweest. In dat weekend liep ik tegen dingen aan. Toen ik een week later voorzichtig kenbaar wilde maken hoe ik het weekend vond. Reageerde mijn broer boos en geïrriteerd, als je het niet leuk vond ga ik de volgende keer wel alleen. Dan klap ik dicht, vliegt de angst voor afwijzing door me heen. En krabbel ik terug laat maar… Ik zeg wel niet wat ik vind, waar ik tegen aan liep. Ik zet zijn verlangens en behoefte voor de mijne. Want stel je voor dat hij me afwijst. Dat hij geen contact meer met me wil. Die pijn is te groot. En ik ben me er pas een paar weken geleden bewust van geworden dat ik dit vaker doe. En dat dit gedrag en alles wat daar aan gedrag uit voorkomt, alles te maken heeft met mijn liefdesbehoefte.

Ik probeer soms met mensen om me heen iets te delen van wat mij ten diepste bezig houdt. Als daar geen of een afwijzende reactie op komt trek ik me emotioneel terug. Laat maar, ik vraag te veel, ik doe te moeilijk, ik ben anders, mijn wensen en behoeftes doen er niet toe. Het contact zal blijven maar ik deel niet meer wat er vanbinnen in mij leeft. Ik trek me terug op een eenzame plek diep vanbinnen, een plek die al zo lang zo zeer doet. Ik heb meer mensen als ooit om me heen, maar diep vanbinnen voel ik me vaak eenzaam. Een nieuwe/andere manier van eenzaam zijn. Eenzaam door het niet echt verbonden met mensen zijn. Eenzaam door het niet echt te kunnen praten en delen. En misschien vind ik dit nog wel een pijnlijker manier van eenzaam zijn als zonder mensen om me heen.

Ik vind het verdrietig en pijnlijk om te ontdekken hoeveel invloed wonden uit het verleden nog hebben op mij in, nu in het heden. Gedragingen waar ik me niet bewust van was. Wat vind ik het moeilijk om de hechtingsproblemen en gedragingen die daar uit voortkomen te herkennen. En te erkennen in mezelf dat mijn hechtingsproblemen groter en ingewikkelder zijn dan ik dacht. En dat ik het moeilijk vind om er op een juiste manier mee om te gaan.  

donderdag 21 april 2022

De natuur

Wat is het mooi om te zien hoe alles weer uitloopt buiten in de natuur. Onze hemelse schilder is weer bezig om met Zijn kleurenpallet een prachtig schilderij te maken. De bloembollen bloeien weelderig, de bomen met bloesem staan in volle glorie te pronken met hun pracht. Het gras in de weilanden kleurt weer fris groen. De dieren krijgen kleintjes en de vogels zijn aan het broeden op hun eieren. Langzaam komt de natuur weer tot leven, we genieten van de zon met een kop koffie in de tuin. En luisteren naar het gezang van vogels. Wat voelt het dan tegenstrijdig om te beseffen dat niet zo heel ver hier vandaan een oorlog woedt. Mensen niet kunnen genieten van de zon, maar schuilen onder de grond of op de vlucht zijn voor het wapen gekletter. Waar man tegen man gevochten wordt om in vrijheid te kunnen leven. Is God daar dan niet? Ja ook daar is God, Hij heeft ons een eigen wil gegeven en die gebruiken wij vaak met verkeerde daden. Maar God laat dit land in oorlog niet in de steek, Hij doet ook daar dingen die niet te verklaren zijn. Maar we horen en zien het niet. Maar God is bij al die mensen op de vlucht, bij al die mensen die hier veilig in Nederland aankomen.
Hij bracht ze hier zodat wij ze met een warm hart en open handen mogen ontvangen. Hier mogen ze in Zijn ontluikende schepping schuilen, helen en herstellen van hun oorlogstrauma. Hier is geen wapengekletter, maar zijn er fluitende vogels. Hier zijn geen boze en harde stemmen die zeggen wegwezen, hier zijn (hopelijk) liefdevolle stemmen die zeggen kom maar bij ons, hier ben je veilig, hier mag je schuilen. Samen mogen we delen in Zijn liefde, samen mogen we genieten van Zijn schepping. Samen proberen te leven naar Zijn eer!

woensdag 20 april 2022

Gebed 20-04-2022

Heer zie mijn hart aan, U kent het toch. U kent de pijn en de onrust die er momenteel zo’n strijd voert. U weet hoe donker en hoe zwaar het leven soms voelt. U weet ook hoe (emotionele)pijn zich op rare manieren uit. En ik mezelf meer pijn doe om de pijn die diep vanbinnen zit niet te hoeven voelen. Heere wat is die pijn een lastig iets, zo ongrijpbaar. En tegelijkertijd zo machtig en krachtig. U weet hoe ik aan het zoeken en vechten ben om wat aan die pijn diep vanbinnen te doen. Maar Heere wat is dit moeilijk en zwaar. Wat gaat dit diep, veel dieper dan ik had gedacht. Wilt u mij helpen in deze strijd, die mij zo heen en weer slingert. Die mij dingen laat doen waar ik zelf soms van schrik. Wilt U heel dicht bij mij blijven Heere. Wilt U, Uw liefdevolle armen om mij heen slaan want ik heb ze zo nodig!

Amen

maandag 18 april 2022

Emotionele pijn

Ik heb vandaag geen woorden om te beschrijven
Wat ik allemaal van binnen voel
Ik wil niet dat je denkt dat die is aan het overdrijven
Maar het is van binnen zo’n warboel
Een orkaan aan gevoelens en emoties
Het voelt zo onrustig en chaotisch
Vanbinnen voelt het eenzaam en verloren
Tranen vullen steeds mijn ogen
En diep vanbinnen is er de angst dat ik ga ontsporen

Soms ben ik zo boos om wat ik verkeerd doe
En scheld mezelf uit voor stom, mislukt en dikke koe
Maar soms ga ik ook een stapje verder en pak ik een schaar
Dan steek en kras ik mezelf, dat is best wel raar
Ik zou zo graag minder willen voelen
Kon ik maar uitleggen hoe emoties en gevoelens mij soms overspoelen
Zomaar met mij aan de haal gaan
Waardoor ik mezelf verrot scheld of ga slaan

Kon je maar voelen wat ik voel
Ik heb niet meer woorden
Ik kan niet beter uit leggen wat ik bedoel
Ik zoek al jaren naar antwoorden
Maar her lijkt wel dat de pijn steeds erger wordt
En ik ben bang, bang dat het gewicht van de pijn te zwaar is
Bang dat ik instort
Bang voor het voelen van het gemis



zondag 17 april 2022

Ook voor mij! (Pasen 2022)

Ook voor mij ging Jezus aan het kruis
Ook voor mij moest Hij die Godverlaten eenzaamheid doormaken
Hoe zwaar dat was, hoeveel pijn dat Hem heeft gedaan kan ik niet bevatten
Voor mijn zonden en schuld werd die nacht zo inktzwart
Zodat ik steeds weer opnieuw mag beginnen

Maar Goddank! De dood kon Hem niet vast houden
Ook voor mij brak Het morgenlicht door
Toen Jezus opstond uit de dood
Hij kwam uit het graf ook voor mij
De dood heeft niet het laatste woord
Zijn verkondiging wordt nog overal gehoord

Door zijn dood en opstanding is de weg naar de Vader vrij, 
Goddank! Ook voor mij
Met zijn opstanding breekt er een heel nieuw leven aan, 
Goddank! Ook voor mij
Niets staat er meer tussen mij en God in
Omdat Jezus de dood overwon!
Goddank! Ook voor mij

Hij heeft laten zien dat wat er ook gebeurt
Hij altijd mijn naam wil blijven noemen,
Hij mij altijd blijft zoeken
En ik altijd een kind van God mag zijn
Want Jezus leeft!


https://www.youtube.com/watch?v=UgK2eS78UKw

Ik voel wat zij voelt

Ik hoor een baby huilen en haar huilen klinkt zo zielig. Het gaat me aan mijn hart. Ik zie het verdriet en de frustratie op haar gezichtje. Met gebalde vuistjes huilt ze, maar er komt niemand om haar op te pakken en te troosten. Haar gevoelens,  de pijn en de verwarring zijn van haar gezichtje af te lezen. Ik voel wat zij voelt.

Ik zie een peuter in een hoekje van de box staan. Haar armpjes omhoog als smeekbede om haar op te tillen. Maar niemand ziet haar staan. Niemand reageert er op haar geluidjes, op haar vragende kreetjes. Wat raakt het me diep dat ik voel wat zij voelt.

Ik zie een kleuter in de kamer staan. Ze huilt niet maar kijkt met zoekend en vragend rond. Wat moet ze doen? Wat wordt er van haar verwacht? Ze weet dat ze lief en stil moet zijn. Wat raakt haar onzekerheid en haar stille eenzaamheid me diep, ik voel wat zij voelt

Ik zie een meisje van een jaar of acht. Een meisje dat intens onzeker en bang is. Bang voor haar onderwijzeres, bang voor de wereld, bang om anders te zijn. Het is een heel gevoelig meisje, een meisje dat zo graag lief gevonden wil worden, een meisje dat ergens bij wil horen. Een meisje dat vlucht in dromen. Een meisje wat diep vanbinnen heel eenzaam is. Niemand ziet haar staan, niemand weet wat haar bezig houdt, niemand weet van haar angst. Wat doet het me zeer dat ik voel wat zij voelt.

Ik zie een tiener, een kind eigenlijk nog. Zo verscheurd door eenzaamheid en pijn, dat ze haar enige uitweg een einde aan haar leven lijkt te zijn. Ze is zo niet gezien, niet gehoord en niet gekend. Die pijn is voor haar ondraagbaar. Dan maar dood. Ik voel zo intens, wat zij voelt. En wat vind ik dit heftig.

Ik zie een puber, een jonge vrouw in wording. Worstelend met haar leven, verlangend naar de dood. Ik zie haar zichzelf wegcijferen. Haar eigen pijn, verdriet en rouw rond het overlijden van haar vader wegduwen. Daar is geen ruimte voor, haar leven staat in teken van de zorg om haar moeder. Haar eigen pijn wordt getroost en wegduwt met eten. Ik voel haar worsteling, ik voel haar verlangen naar de dood. Ik voel haar eenzaamheid, haar verwarring, haar verlangens en dromen. Ik voel zo intens haar enorme verdriet en pijn.

Ik zie een jonge vrouw van rond de twintig. Haar leven draait om de zorg haar moeder. Ze weet niet meer wie ze zelf is, haar menig, haar behoefte en verlangens deden en doen er niet toe. Ik voel haar verwarring, haar onzekerheid. Ik zie hoe ze plannen maakt en bedenkt om haar leven te beëindigen. Ik zie haar vastberadenheid dat haar volgende zelfmoord poging moet lukken! Ik voel wat zij voelt. En dat is zo onbeschrijfelijk veel.

Ik zie een vrouw van rond de dertig. Een vrouw die voor het eerst in haar leven, tegen de wil van haar moeder in is gegaan. Die voor het eerst in haar leven heeft gekozen voor wat zij nodig had. Maar die zich daar ook schuldig over voelt, want ze koos voor zichzelf en niet voor haar moeder. Een jonge vrouw die worstelt met de pijn en het verdriet van het alleen en kinderloos zijn. Die worstelt met gedachten als niet goed genoeg, dom, en anders zijn. Een vrouw die zoveel voelt en aanvoelt bij een ander, dat ze zelf niet weet wat ze er mee aan moet. Een vrouw die zichzelf wegcijfert en niet zegt wat ze zelf wil of naar verlangd. Een vrouw die stik onzeker is over haar eigen doen en laten, altijd bang is voor kritiek, pesten of afwijzing. Een vrouw die ergens diep vanbinnen heel eenzaam en alleen is en die intens verlangd naar een einde aan haar leven en daar plannen voor bedenkt. Het doet zo intens zeer om haar te zien worstelen met het leven. Het doet zeer omdat ik voel wat zij voelt.

Ik zie een vrouw van rond de veertig. Ik zie hoe ze op een tweesplitsing staat in haar leven. Hulp zoeken of zelfmoord plegen. Want zo kan ze niet verder. Ze is op! Ze voelt zich leeg geven. Haar leven is zo donker en zo zwaar. Ik zie dat ze de keuze maakt voor hulp. Wat vind ik dat een dappere keuze. Ik zie hoe ze aarzelend en zoekend de weg van de hulpverlening in slaat. Ik zie hoe ze met vallen en opstaan de juiste hulpverlener treft. Ik zie en voel haar angst, verdriet, pijn en onzekerheid om haar diepste pijn bloot te geven. Ik voel haar worsteling wie is er te vertrouwen. Wie wil er echt naar mij luisteren? Wie wil mij leren kennen? Ik voel haar onzekerheid en verbazing is er echt iemand die naar mij wil luisteren? Ik voel en zie haar worsteling om geloof en hulpverlening bij elkaar te brengen. Ik voel haar diepe verlangen dat het gaat lukken, maar ik zie ook haar pijn, teleurstelling en verdriet als het niet lukt zoals zij hoopte. Ik zie hoe ze worstelt met andere hulpverleners, mensen die voor haar invullen wat ze moet voelen. Of welke weg ze van hulpverlening moet gaan bewandelen. Ik voel haar intense behoefte en haar verlangen om er toe te doen, haar diepe verlangen naar verbondenheid en ergens bij horen. Het is zo raar maar ik voel wat zij voelt!

Ik zie een vrouw van bijna vijftig. Ik zie hoe ze haar niet vervulde dromen en verlangens een plek probeert te geven. Ik zie dat ze nog steeds hulp heeft van een psycholoog, wat vind ik haar dapper en stoer dat ze zo ver doorzet. Want de emotionele weg van deze hulpverlening is zwaar! Ik zie en voel hoe de hulpverlening haar heeft laten groeien en opbloeien. Ze is gegroeid naar een zelfstandige vrouw, een vrouw met een mening, een vrouw met een enorm groot hart voor de ander. Een vrouw die haar zelfmoord plannen aan de kant heeft gezet. Een vrouw die probeert te leven met wat ze van God krijgt toebedeeld. Maar ik voel ook nog steeds haar intense verlangen naar de dood. Maar dat is niet alleen omdat ze klaar is met haar leven, maar veel meer dat ze er intens naar verlangd om bij haar Schepper, Heer en Heiland te zijn. Ik voel wat zij voelt en wat is dat veel en wat is dat zwaar om elke dag te dragen!

En ergens door al dit voelen heen, zijn de vragen die ik steeds weer hoor: Mag ik voelen wat ik voel? Mag mijn gevoel er zijn? Mag ik er zijn zoals ik ben met al mijn pijn, mijn voelen en gevoeligheden?