zondag 20 september 2020

Jacobsladder

Jacob is onderweg en als de zon is ondergegaan, het licht is weg. Verder lopen is onverantwoord. Jakob kan niets anders doen dan daar ter plaatste overnachten. Het is midden in de woestijn en lantarenpalen zullen er niet geweest zijn. Dus het zal er stikdonker zijn geweest op de sterren na. Een bed met lakens en kussen kan hij wel vergeten, hij gaat in de koude buitenlucht onder de sterren slapen. Een steen als kussen onder zijn hoofd. Zal het bij Jacob vanbinnen ook donker zijn geweest? Hij die met hulp van zijn moeder, zijn vader had bedrogen? Hij die het eerst geboorterecht van zijn broer had gestolen? Hoe zou hij daar zijn gaan liggen wat zou er in zijn hoofd hebben gemaald? Zou hij hebben gedacht aan zijn oude vader die hij achter had gelaten met het besef dat hij bedrogen was door zijn zoon Jacob. Zou hij hebben gedacht aan de boosheid van Esau? Zou hij bang gewest zijn voor hoe het verder moest met zijn leven? Jacob valt in slaap en krijgt een bijzonder droom. Jacob droomt van een trap die tot in de Hemel reikt. Hij ziet engelen op en neer gaan van boven naar beneden. Zouden ze Gods liefde en vergeving meenemen naar beneden en zouden ze Jacobs schuldbelijdenis en verlangen naar vergeving weer meenemen naar boven? Ik weet het niet, het staat er niet. Jacob ziet ook God bij de ladder staan en de God van zijn voorvaderen begint tegen hem te praten. God keert hem niet de kast uit, geeft hem geen donderpreek van wat heb je gedaan. Nee God beloofd hem het land waar hij op ligt te slapen, God beloofd hem veel nakomelingen. Maar veel belangrijker en vele vele malen mooier God beloofd aan Jacob dat Hij altijd bij hem zal zijn, God zal hem beschermen waar hij ook heen gaat. God zal hem nooit alleen laten, die beloftes vind ik wel zo mooi. Als Jacob de volgende ochtend wakker wordt maakt hij een gedenksteen bij die plek en doet hij een belofte aan God.

Al jaren vind ik de Jacobslader in de lucht zo bijzonder. Gods licht in de duisternis. Dromen doe ik niet zo vaak, tenminste niet dat ik me ze herinner als ik wakker word. In mijn leven is het regelmatig heel donker en dan draait mijn hoofd op volle toeren. Dan kan ik intens verlangen naar die open hemel die Jacob zag. God voelt soms zo ver weg, ik kan Hem dan niet vinden. Maar dan is er weer Het Licht in mijn leven door een lied, of een tekst. En dan weet ik het weer Hij is er wel, Hij heeft mij weer gevonden ik was als een klein kind afgedwaald. Ik vraag me af hoe zou het geweest zijn om de engelen te zien op en neer gaan? Hoe zou het zijn geweest omdat God in dat geweldige licht te zien staan? Wat zou ik toch graag God tegen me horen praten, wat zou ik graag Gods liefdevolle stem tegen me horen zeggen Ik laat je nooit in de steek, Ik ben bij je, Ik zal je beschermen. En ik weet wel dat God me dit beloofd in Zijn woord, maar ik zou zo graag net als Jacob het Hem hardop tegen me horen zeggen. Ik zou zo graag even de warmte van Gods licht op mijn huid willen voelen. Zoals het licht wat door de donkere wolken heen straalt. Zo zou ik graag in Gods licht staan. 



Pijnlijke plek

Ergens diep vanbinnen is er een plek die pijnlijk rood, gezwollen, beurs en rauw aanvoelt. Een plek die zo zeer doet dat het me al pijn doet om er naar te kijken. En waar ik zeker niet graag aankom, het doet te veel pijn. Het is een plek waar keer op keer op geslagen is. Een plek waar afwijzing, teleurstelling, angst om in de steek gelaten te worden zo duidelijk zijn sporen heeft achtergelaten. 

Rake kleppen door dat ik mentaal en emotioneel in de steek gelaten ben door mijn ouders. Ouders die me niet konden geven waar elk kind ten diepste naar verlangt, veiligheid, geborgenheid, warmte en liefde. Afwijzing door een onderwijzeres waar ik zo bang voor was, die me uiteindelijk naar speciaal onderwijs stuurde omdat ik volgens haar niet normaal was. Geslagen vroeger door scheldwoorden van kinderen uit de buurt. Jij bent gek, jij bent niet goed genoeg. Jij hoort er niet meer bij, met jou mag ik niet meer spelen, want jij gaat naar een gekkenschool zegt mijn moeder. Afgewezen worden kinderen met wie ik eerder altijd mocht spelen, maar nu niet meer omdat ik naar speciaal onderwijs moest van de school en mijn ouders. Het pesten, het buiten sluiten, het afwijzen en nergens echt bij horen het achtervolgt me heel mijn leven al. Schelden doet niet zeer zij mijn moeder vroeger altijd, nou en of het wel zeer doet. Ik heb de littekens nog steeds. De angst van toen achtervolgt me nog steeds. 

Woorden als ik hou van je, krijg ik door mijn liefdeloze opvoeding moeilijk uit mijn mond. In mijn volwassen leven heb ik het heel bewust tegen 2 mensen gezegd. Geen romantische ik hou van je, maar een “moederlijke” en een “vriendschappelijke”. Twee mensen waar ik op hele verschillende manieren van hou. Maar er zijn nu meer mensen waar ik van hou, weer geen romantische liefde. Maar wel een liefde van vriendschap, waardering en respect en ik hoop dat ik de stap kan maken om het binnenkort ook hardop en bewust tegen deze mensen te gaan zeggen.

Mijn verleden heeft gemaakt dat ik niet makkelijk mensen dicht bij laat komen. Dat ik wantrouwig en achterdochtig ben, dat ik afwacht op het moment dat mensen me afwijzen en inde steek laten. Dat ik niet veel vrienden heb omdat ik het moeilijk vind om mensen te vertrouwen. Mensen vertrouwen is ze emotioneel dichtbij laten komen, wat weer betekend dat ze mijn hart rake klappen kunnen geven. En mijn hart heeft al zo vaak klappen opgelopen als baby, kind, als tiener, als puber en zelfs als volwassene. Ik wil mezelf graag beschermen tegen nieuwe pijn maar ik weet dat dat niet kan. Pas nog heeft iemand die ik vertrouwde, die ik heel dicht bij mijn hart liet komen waar ik dacht dat ze mijn vriendin was. Na 7 jaar vriendschap zo ineens het contact verbroken, omdat ik iet had gezegd wat haar diep raakte. Dat doet zeer weer die afwijzing, maar het maakt me ook boos. Waarom vindt iedereen het zo normaal om op mijn hart te trappen. Want die pijnlijke plek vanbinnen daar zit mijn hart. Mijn hart wat al zo veel te verduren heeft gehad, wat al zo vaak bont en blauw geslagen is. Nee geen fysieke blauwe plekken maar emotionele/psychische. Woorden kunnen zoveel zeerder doen als fysieke klappen. Als mensen maar lang genoeg zeggen dat je anders bent, dat er iets mis is met je ga je het geloven. Als je maar vaak genoeg afgewezen wordt, ga je geloven dat je niet de moeite waard bent om van te houden. Om mijn hart te laten genezen ben ik hard aan het werk met een psycholoog, dat is echt hard werken kan ik je vertellen. Ik weet dat mensen het raar vinden dat ik zolang bij een psycholoog loop, maar ik weet waarom ik het doe. Ik wil vechten voor mijn hart, iets wat niemand ooit heeft gedaan. Ik zal mezelf niet langer afwijzen, ik blijf vechten voor mezelf, voor mijn hart, voor mijn ziel. Vechten zoals nog nooit iemand heeft gedaan voor mij! Want als ik niet voor mezelf vecht, als ik niet zorg voor mijn hart wie doet het dan? Ik vecht door met hulp van een psycholoog, tot het moment dat ik samen met God weet nu is het goed. 

En ik begin te geloven, al vind ik dat echt heel moeilijk dat God van mijn houd. Hij wijst me niet af, Hij laat me niet in de steek. Als ik als een verdwaald kind rond loop pakt Hij mijn hand en brengt me weer op de goede weg. Hij is er bij als mijn hart weer nieuwe klappen krijgt, droogt Hij mijn tranen en laat dan weer opnieuw zien dat Hij er bij is. Dat Hij me niet in de steek zal laten ook al ben ik daar bang voor. Hij laat steeds zien dat Hij me ook door nieuwe pijn van afwijzing en teleurstelling zal helpen. Hij wil mijn vader en moeder zijn, zoals ik die nooit gehad heb, Hij wil de vrienden zijn die ik gemist heb ik mijn leven, Hij wil de partner, de kinderen zijn waar ik mijn leven lang naar verlangd heb. Zijn naam is IK BEN EN IK ZAL ER ZIJN!  Daar probeer ik me als mijn hart weer gekwetst en bont en blauw geslagen is, me aan vast te houden. 

zaterdag 19 september 2020

Leven met lipoedeem en een beetje meer..

Toen ik vroeger als jong meisje stoeide met mijn broers en ze grepen me bij mijn boven armen of benen vast, dan riep (schreeuwde šŸ˜€) ik het uit van de pijn. Standaard was de reactie van mijn broers ik raakte je nauwelijks aan, stel je niet zo aan. En als ik dan zei maar het doet echt zeer, was het wat ben je toch een piepert en een aansteller. Ik zat onder de blauwe plekken zonder dat ik wist hoe ik daar aan kwam. En altijd koude voeten. Ik viel vaak en standaard zei mijn moeder je moet je benen beter optillen, kijken waar je loopt. En als ik op de grond lag zei ze, niet huilen er is een standbeeld opgericht voor hen die vielen. Of anders was het hier is een snoepje voor de pijn, daar begon het emotie eten mee. Iets waar ik nu nog steeds mee worstel.

In mijn pubertijd begonnen mijn benen en armen dikker te worden. Tja dat hoorde blijkbaar bij mij. Ik was toen al een stille emotie eter en de kilo’s kwamen er makkelijk aan. Mijn armen en benen bleven extreem gevoelig en werden lelijk dik. Ik wist niet beter of dit hoorde bij mij, ik was (te) dik, te vet en lelijk. Eigen schuld moest ik maar meer bewegen, beter mijn best doen om af te vallen. Weleens bij een diĆ«tiste geweest en aan weight watchers meegedaan maar geen succes. Ik was te slap en deed niet goed genoeg mijn best, vonden zij en ik zelf ook want er ging bijna geen gewicht af. Terwijl ik streng was voor mezelf. Het maakte het negatieve beeld dat ik van mezelf al had er niet positiever op. 

Een jaar of 6 geleden kwam ik bij de fysio voor mijn rug en zij vroeg heb jij lipoedeem? Heb ik watte? Lipoedeem zei ze, Google maar eens. Toen ik dat thuis deed, vond ik een wereld van herkenning. Dat was ik, dat had ik. Een chronische vetverdelingsstoornis met zware benen, heupen, billen en armen waarbij het overtollige vetweefsel stopt bij mijn enkels en bij mijn ellebogen. Het schuren van mijn bovenbenen tegen elkaar, de spierzwakte, het makkelijk vallen, het hoorde er allemaal bij, wat een bron van herkenning. Mijn oma en tante van mijn vaders kant hadden het ook, maar ik heb nooit beseft dat het een ziekte was. Altijd gedacht dikke benen horen bij onze familie. Raar om te beseffen dat ik me niet altijd had aangesteld vroeger, ik had een ziekte. Wel een ziekte waar weinig aan te doen is en die nog erg onbekend is. 

Ik vond het toen ook best schakelen van “gewoon dik” naar ziek en tot een jaar geleden heb ik het eigenlijk ook altijd ergens in mijn onderbewustzijn verstopt. Ja ik had een chronische ziekte maar ach dat viel toch allemaal wel mee. Zoveel last had ik daar toch niet van? Ja ik had dikke, zware en pijnlijke armen en benen. Ik had last van schurende bovenbenen. Ja ik viel (en val) vaak op straat, van de trap en van de fiets. Ik schoof het op ik was hypermobiel. Zo erg was dat ook weer niet, andere mensen waren erger ziek. Ergens kon ik of wilde ik niet erkennen dat ik ziek was, dat ik er niets kon doen aan de manier waarop mijn lichaam er uitziet. Al jaren loop ik met een negatief zelfbeeld, al jaren veroordeelde anderen, maar ik ook mezelf, op mijn overgewicht. Ik moest sterker zijn, strenger voor mezelf dan kon ik best afvallen. Anderen konden het ook, dus ik moest dat ook kunnen. Dat beeld kon niet wijken voor een chronische ziekte, dat paste gewoon niet. Dus stopte ik de chronische ziekte ver weg in mijn hoofd. Gewoon negeren, het valt best mee. Naar de fysio gaan, steunkousen dragen en de problemen komen wel als je straks oud bent. Mijn oma en tante hadden toch ook geen klachten (voor zover ik weet) voor ze in het verzorgingshuis zaten. En wie zegt dat ik oud word, ik heb al jaren andere plannen.

Een paar jaar geleden ben ik volledig afgekeurd maar zelfs dat kon ik meestal wel in mijn onderbewust zijn verstoppen. Ja het deed emotioneel zeer, ja ik voelde me zwak en overbodig. Maar ergens kon ik het tot een jaar geleden redelijk verstoppen wat dit met me deed. Maar sinds een jaar of 2 moet ik wel erkennen dat ik fysiek achteruit ga. Moet ik erkennen dat ik een handicap heb en wat voelt het K omdat te zeggen. Ik kan het niet meer negeren, al wil ik dat nog zo graag. Ik vind het lastig om te moeten vertellen aan mensen dat ik ben afgekeurd, als ze vragen wat voor werk ik doe. Ik weet veel mensen zien niet aan de buitenkant dat ik een chronische ziekte heb en ik vertel het niet snel. Ik kan heel goed toneel spelen, ik laat niet snel zien dat het emotioneel of fysiek niet goed gaat. Sterk zijn en zelf doen dat zit er van jongs af aan al in. Maar ook het niet verwachten dat een ander me zal helpen. Al te vaak ben ik op de koffie gekomen met het vragen om hulp.

De lipoedeem geeft nu al de problemen die ik pas verwachtte als ik ouder zou zijn. Het lopen is stukken slechter gegaan in de afgelopen jaren. Een stukje lopen, een dagje winkelen, een uitje ik zie er tegen op. Mijn lijf protesteert, het kraakt en het piept. Maar in mijn hoofd zeg ik, niet zo zeuren, stel je niet aan gewoon doorlopen, dit kun je best. Niet toegeven aan de pijn, sterk zijn! Neem evt. een pijnstiller maar doe gewoon mee! Mijn lijf voelt loodzwaar, mijn benen en voeten doen zeer en mijn rug protesteert. Ik moet wel toegeven dat het niet gaat! Het lopen gaat moeilijker, is zwaar en doet pijn. Traplopen is niet leuk, ik heb soms het gevoel dat ik een berg aan het beklimmen ben en mezelf naar boven moet hijsen. Als ik onverwacht met de fiets moet stoppen, heb ik de grootste moeite om mezelf weer op de fiets te hijsen. Op de grond of op mijn knieƫn zitten lukt me niet meer, ik ben dan net een gestrande walvis en kom met veel pijn en moeite weer overeind. Het zijn wel tekenen aan de wand dat besef ik heel goed.

Ik vind het moeilijk om naar mijn spiegelbeeld te kijken. Ik heb een hekel aan mijn lijf. Ik ben dik, mijn benen zijn verschrikkelijk lelijk, hobbelig en dik. Ik noem mijn benen, olifanten pootjes. Mijn armen niet minder lelijk, met dikke bovenarmen die op hammen lijken en kipfiletjes die er onder bungelen. Ik vind het confronterend om nu de gevolgen van deze chronische ziekte al te zien, te ervaren en te voelen. Ik ben nu 47 en denk nu voorzichtig na over een gehandicaptenparkeerkaart, denken hoor want de stap maken om er een aan te vragen is groot. Groot omdat ik dan moet erkennen dat ik een handicap heb, groot omdat er een financieel plaatje aan zit en groot omdat de angst er is dat de keuringsarts zal zeggen u stelt zich aan. Ik vind het lastig dat ik het niet meer in het laatje van mijn onderbewustzijn kan weg stoppen voor later.

Ik weet dat het emotie eten (snaaien) niet goed is, normaal al niet, maar voor de lipoedeem zeker niet. De kilo’s komen er wel op maar zijn er bijna niet meer af te krijgen. En daar baal ik van, ik zie wel dat ik dikker word. En dan komt het oordeel weer over mezelf en dat is snoei hard. Maar stoppen met het emotie eten kan ik (nog) niet. En zo is het cirkeltje weer rond. En ik haat het dat ik niet sterker ben, ik wil niet dik, vet en lelijk zijn. Ik moet dit in de hand kunnen houden vindt het stemmetje in mijn hoofd, maar een ander stemmetje zegt we hebben het snoep en ander lekkers nodig als troost, als liefde als warmte die we anders niet krijgen. 

Het is zwaar, fysiek en mentaal ben ik met een zware strijd bezig. En niet alleen een chronische ziekte een plek geven, maar ook de worsteling met het emotie eten en het leeg maken van een rugzak met bagage uit het verleden. Fysiek zal ik moeten gaan aanvaarden dat mijn lichaam zal nooit “normaal” zal worden of gaan voelen. Ik zal moeten accepteren dat ik een handicap heb. Mentaal moet ik gaan accepteren dat ik een chronische ziekte heb en da tik daar mee moet leren omgaan. En dat vind ik lastig, ik nijg naar het oude en vertrouwde vluchten in een droom of fantasie wereld waar geen chronische ziekte en beperkingen zijn. 

Soms zou ik willen dat er een handleiding was hoe ik moet omgaan met mezelf! Zowel met het fysieke als het mentale stuk van mezelf. Pfff voorlopig ben ik nog wel werk in uitvoering! 

woensdag 16 september 2020

Groeiproces

Jarenlang zat ik vast als een rups in een cocon
Een cocon waar het leven haar draden, steeds dichter omheen spon
Strakker en strakker trokken ze zich om mij heen
Het was er zo donker, alsof de zon niet meer scheen
Vast zat ik in mijn leven
Moe was ik, van het altijd maar geven
Een gevoel van langzaam te stikken
Van het altijd maar ja te knikken
Altijd klaar staan voor de ander
En zelf, zelf voelde ik me een buitenstander
Een ander stond voor mij altijd centraal
Ik vergat me zelf helemaal
Moe en leeg was ik, ik voelde niets meer, zelfs geen verdriet
Hoe ik verder moest, ik wist het niet
Wat ik wel wist was, zo kon het niet verder meer
Het leven deed mij te veel zeer
Jarenlang was ik al aan het overleven
Ik was leeg, ik wilde niet meer verder leven
Een einde wilde ik aan mijn leven maken
Zodat de mensen me niet langer konden raken
God wist precies wat ik nodig had
En leidde mij op het juiste pad
God heeft mijn leven gered!
Hij heeft de juiste hulpverlener op mijn levensweg gezet
Onzeker en bang heb ik toen die stap gewaagd
En voorzichtig om hulp gevraagd
Ik voelde me onzeker, kwetsbaar en naakt
Om te vertellen wat ik had meegemaakt
Moed en kracht kreeg ik om open te zijn
Te vertellen over de onzekerheid, de angsten en de pijn
Veel gesprekken hebben we al gehad
Waarvan, de pastorale kant echt niet mag worden onderschat
Veel stappen hebben we de afgelopen jaren al genomen
Waarvan sommige met angst en schromen
Mijn cocon begon de afgelopen jaren te knellen
En God vond het tijd om hem van mij af te pellen
Hij gaf mij de moed en kracht om uit mijn cocon te kruipen
Al gaat dat gepaard met de pijn van groeistuipen
Ik vind het een mooi maar intensief proces
Maar met Gods hulp wordt het een succes
Door Zijn Liefde en zorg ben ik als een jonge vlinder aan het groeien
De angst en onzekerheid die daar bij hoort, daar zal ik jullie niet mee vermoeien
De vlinder is uit haar cocon gekomen, puur, vol van liefde en kwetsbaarheid
Die langzaam maar onzeker nog, haar vleugels voor God spreidt
Zoekend naar wie ze mag zijn voor Hem
Zoekt ze intuĆÆtief naar Zijn stem
Haar vleugels wil ze drogen
In de warmte en liefde van Gods ogen
Met zijn hulp gaat ze verder 
Want Hij is haar Redder!
Hij is ook in dit groeiproces bij haar geweest
Door de aanwezigheid en leiding van Zijn Geest

dinsdag 15 september 2020

Vol hart en hoofd

De laatste weken vind ik best zwaar, mijn hoofd en hart zitten vol en voelen loodzwaar aan. Mijn hoofd draait op volle toeren, over een kwetsbaar en emotioneel beladen stuk waar ik al een aantal weken met mijn psycholoog aan werk. Het is een lastig en pijnlijk knooppunt uit mijn tiener- en pubertijd waar veel pijnlijke en emotioneel zware gebeurtenissen vlak achter elkaar gebeurde. Het is een gevoelsmatig onoverzichtelijk knooppunt, waar ik goed moet uitkijken wat ik doe zodat ik geen brokken maak. Het voelt een beetje als een kluwen garen dat in de knoop zit, dat ik moet ontwarren zonder draadjes kapot te maken en zo meer emotionele schade aan te richten. Emotioneel vind ik het lastig om te parkeren, het blijft constant draaien op de achtergrond. 1x In de week kan ik er over praten met de psycholoog en de rest van de week is het net als een app op mijn telefoon en blijft hij op de achtergrond draaien en energie vragen. Nog zo’n app die blijft draaien is mijn worsteling met het emotie eten. Door de onrust in mijn hoofd en hart sta ik vaker in de kast voor iets lekkers dan goed voor me is. En veel vaker dan ik eigenlijk wil, maar ik heb dit nodig, het moet de behoefte is sterker dan mijn wil. Ik heb dit nodig om het aan te kunnen om met het knooppunt bezig te zijn. Het slaat nergens op dat weet ik ook wel. Maar toch is het nodig. En dan kan ik echt boos worden op mezelf dat ik weer zo zwak ben geweest om er aan toe te geven. Ik wil sterk zijn maar het lukt niet, daar baal ik echt van. Ik moet dit kunnen, punt uit! Ik vind het daarom ook best wel lastig om te denken aan afronden met mijn psychiatrisch verpleegkundige zij helpt mij met mijn emotie eten. Ik wil haar niet kwijt, ik ben aan haar gehecht, zij is mijn praatpaal. Ik ben nog niet sterk genoeg, ik kan het nog niet alleen. Dit is best een app die veel en vaak draait. En er is natuurlijk ook de app van het abrupte einde aan 7 vriendschap. Een app die ik ook niet zomaar kan uitzetten. Zomaar zonder iets uit te willen praten met mij, ben ik aan de kant gezet, zomaar was het ik wil geen contact meer met je. Ik merk de afgelopen weken dat naast het inzicht in mijn eigen handelen wat God mij heeft gegeven er ook boosheid is gekomen. En ergens weet ik ook wel waar die boosheid vandaan komt. Diep in mij zit een puber die zich heel erg gekwetst, gebruikt en afgewezen voelt. En die wil daar uiting aangeven, die wil die ander net zo kwetsen als ik gekwetst ben. Het meisje in mij wil terug slaan en hard ook. Maar ik wil dat niet, ik wil een andere stap maken. De stap naar vergeving, naar echt loslaten en verder gaan. Ja de pijn zit er nog en dat duurt nog wel even voor die weg is. Maar ik wil niet dat de boosheid, de wraakgevoelens vat op mij krijgen. Zij heeft de keuze gemaakt om mij naar 7 jaar vriendschap de deur te wijzen zonder het uit te praten. Ik wil die keuze respecteren al doet het pijn en snap ik het niet. Maar ik wil haar op een Bijbelse manier mijn andere wang toewenden. Ik wil niet weer jaren vast zitten in een boze gekwetstheid vol met wraak. Wat schiet ik er mee op. Ooit op een dag moet zij verantwoording afleggen voor haar daden en ik voor de mijne. Ik ben zelf verre van perfect, dat weet ik heel goed. Maar ik wil niet dat het boze overwint in mij, daarom wil ik gaan groeien naar vergeving, naar genade schenken. Zoals Jezus mij heeft vergeven, Jezus voor mij genade verwierf. Daarnaast draaien er nog meer appjes op de achtergrond, de app van het fysiek steeds een stapje achteruit doen, het merken dat lopen zwaarder en pijnlijker wordt. Voelen dat mijn rug meer aanwezig is, dat even stil staan zonder houvast of steun lastiger wordt. Ervaren dat de lipoedeem in armen en benen duidelijker zichtbaar zijn, maar nog vervelender pijnlijker en zwaarder worden. Best wel een lastig om te accepteren dat dit een blijvend onderdeel gaat worden van mijn leven. Ook dit is een app die heel veel draait en heel veel energie van me vraagt. Dan is er de app met vragen als wat is de zin van mijn leven? Waar leef ik voor? Voor wie doe ik er toe? Waar hoor ik bij? Hoelang kan ik mezelf fysiek nog zo blijven redden? Kom ik in de toekomst in een rolstoel of scootmobiel terecht? En nog een leuke app is de financiĆ«le app, het is best lastig als de maand nog niet om is maar je geld wel bijna op is. Maar het maakt me ook wel weer creatief in denken en naar oplossingen zoeken. Maar er zijn ook leuke appjes hoor, de naai app bijvoorbeeld. Samen met iemand bij mij uit de kerk naai ik babyspulletjes en die verkopen we. De winst is voor de kerk. En de zaken lopen best goed en ik heb een fijne klik met deze dame. Ik kan en mag mezelf zijn bij haar. Dan is er de app van de naailes, daar kan ik echt naar uit kijken en van genieten. Elke dinsdagmiddag 2 uurtjes ontspanning en gezelligheid. Ik leer nieuwe dingen, ik kan er mezelf zijn en natuurlijk maak ik iets voor mezelf of een ander. Een vol hoofd en hart dus, met verschillende apps die veel van mijn energie vreten. Energie waar ik sowieso al niet veel van heb. Want slapen is al een tijdje drama. Inslapen gaat goed maar tussen 2 en 3 uur s'nachts word ik wakker en kom ik niet of heel moeilijk weer in slaap. Zodra mijn ogen open gaan, gaat mijn hoofd aan. Niet zo zeer piekeren, maar ik moet nog dit en dat, ik wil nog zus en zo. O ja niet vergeten dat ik moet ik halen in de supermarkt. Ik krijg mijn hoofd dan bijna niet stil, soms val ik tegen 5 uur nog een uurtje in slaap, maar vaak ook niet. En van (te) weinig slaap word ik lekker jankerig. Ik wil echt de komende tijd proberen om wat van deze apps die zoveel energie vragen in de stand-by stand te drukken. Maar ik weet niet of de app die dat kan al uitgevonden is šŸ˜Š


maandag 7 september 2020

Afronden psychiatrisch verpleegkundige

Twee weken geleden heb ik een gesprek gehad met mijn psychiatrisch verpleegkundige (zij helpt me met mijn worsteling met het emotie eten) en haar leidinggevende. In dat gesprek werd gezegd dat we een datum moeten prikken om te gaan afronden. Ergens voelt dat dubbel, aan de ene kant iets van okƩ dat kan nu wel denk ik, aan de andere kant wil ik haar niet ook kwijt raken. Dit naderende afscheid ook al is het nu nog niet gelijk, maakt me onzeker. Weer verdwijnt er iemand die ik vertrouw uit mijn leven. Weer gaat er zomaar een stukje basis veiligheid weg. Ik weet ook wel dat het nergens op slaat, maar zo voelt het gewoon. Ik vertrouw haar, ik kan heel open met haar praten en dat kan ik niet met iedereen. Ergens sinds het genoemd is dat we een datum moeten prikken maalt dit op de achtergrond door mijn hoofd. Eigenlijk wil ik haar gewoon in mijn leven houden, wil ik geen afscheid nemen. Wil ik die veilige basis in beeld houden. Wil ik haar houden om op terug te vallen als er wat naars gebeurt. We hebben de afspraak dat als we t.z.t afgerond hebben en het gaat weer slechter ik terug mag komen. En toch blijft iets in mij roepen ze mag niet weg, ik kan haar niet missen. Pff afscheid nemen en los laten is niet zo makkelijk als je een hechtingsprobleem hebt.

Het emotie eten is nog lang niet uit mijn leven verdwenen, de afgelopen dagen is er weer de onrust die me zo de kast in drijft. En niet 1x maar meerdere keren op een dag. Zo raar alsof eten helpt om de onrust weg te krijgen, alsof snoep, koek of chips de emoties binnen in mij kalmeren. En toch helpt het heel even een momentje. Even ben ik niet bezig met wat ik voel, maar met wat ik doe en proef. Even is er iets van troost, al is het natuurlijk geen echtte troost. Ik moet nu niet te veel in huis halen want dan ga ik los. Niets is er veilig, stukken kaas en handjes vol hagelslag verdwijnen zo maar naar binnen. En niet alles helpt ik kan echt voor de kast staan en dan “zoeken” wat helpt me nu om de pijn, de onrust of het verdriet te kalmeren. Wat heb ik nodig, wat past er bij dit gevoel. De ene keer is het chips, de andere keer chocolade en weer een ander keer kaas. Maar meestal is het zoet wat ik nodig heb. Ik vind het stom van mezelf, ik haat het dat ik het doe want ik word er niet slanker op. Het is niet goed voor mijn lijf. Ik wil het ergens niet en toch doe ik het, ik geef er aan toe, ik doe het zelf niemand dwingt me er toe. En toch moet het op een bepaalde manier, ergens heb ik dit nodig, ergens helpt dit me, maar ook weer niet. Ik vind het niet leuk om te moeten erkennen, maar emotie eten is met vlagen sterker dan ik. Maar ik zal het weer onder controle krijgen, ik ga het winnen en niet de drang naar eten als het moeilijk is in mijn leven. Binnenkort ga ik met mijn psychiatrisch verpleegkundige en mijn psycholoog kijken waarom ik dit doe, waar komt dit vandaan… Niet de meest makkelijk uitdaging om aan te gaan en toch doe ik het ook dit stukje van mijn leven wil ik op de rit zien te krijgen. Ook deze hobbel wil ik nemen en ook dit pijn punt wil ik in de ogen kijken.

En ik weet ik hoef het niet alleen te doen, Hij helpt me ook als ik bang ben, ook als het moeilijk is om deze uitdaging aan te gaan. Hij is er bij! En Hij geeft me kracht en moed om deze uitdaging aan te gaan. 

Voor de jongere Ina

Wat hebben jij al veel gemist in je leven
Al jaren ben je aan het overleven
Liefde, warmte of genegenheid het was er voor jou niet
Er was geen ruimte voor jouw onzekerheid, angst, of verdriet
Daardoor ben jij niet veilig gehecht
En is jou die veilige basis ontzegd
Er was niemand die de moeite deed om te ontdekken wie jij echt bent
Niemand die wist wat jij later wilde worden, danseres of politieagent
Was er maar iemand geweest die jou zag staan
Die met jouw leven was begaan
Jij voelde je niet geliefd en je was onzichtbaar
Dat gevoel ken ik, dat is zo ongelofelijk zwaar!
Als jong meisje, als tiener en later als puber ben jij aan je lot overgelaten
Niemand had iets in de gaten
Jij werd vaak door kinderen uit het dorp gepest
En jij voelde je daardoor zoveel anders als de rest
Je werd buitengesloten en mocht nergens aan mee doen
Zelfs de ouders van buurtkinderen noemde je dom en een oen

Onzekerheid en angst vormden mede daardoor de basis van je leven
Je raakte er van overtuigd dat niemand iets om jou kon geven
Er moest wel iets mis zijn met jou
Want niemand zij tegen jou, ik hou van jou
Niemand durfde je meer echt te vertrouwen
Hoge muren om je hart ben je al jong gaan bouwen
Geen mens had er oog voor jou angst en pijn
Niemand zag hoe zwaar het leven voor jou moet zijn
Je wilde nog maar een ding een einde aan je lijden
Het was te pijnlijk, te zwaar om nog langer alleen te strijden
In een opwelling besloot je als tiener een hand vol pillen te slikken
Je wilde dood of ze anders goed laten schrikken
Helaas liep het anders dan je had gehoopt en gepland
En je kwam in een nog dieper isolement
Niemand vond je en je ging ook niet dood
Emotioneel verkeerde je in grote nood
Niemand heeft toen van die daad, iets gemerkt of gezien
Dat was het ergste nog wel misschien
Het bevestigde je gevoel dat je er niet toe deed
En maakte de eenzaamheid en afwijzing compleet
Vanaf dat moment ging je plannen maken
Om je leven definitief kwijt te raken
Jij kon er niet meer tegen
En je wist het zeker, op een dag ga ik zelfmoord plegen

Jij kon niet anders meer dan een masker gaan dragen
En maar proberen iedereen zo goed mogelijk te behagen
Als een kameleon, zo paste jij je in elke situatie aan
De enige manier, waarop je met het verdriet en de pijn kon omgaan
Jij probeerde pijn en afwijzing te voorkomen
En vertelde niemand meer over jouw verlangens, wensen en dromen
Jij voelde haarfijn mensen aan
Maar niemand was echt met jou begaan
Langzaam raakte jij jezelf steeds verder kwijt
Maar niemand zag jouw innerlijke strijd
De zware strijd tussen leven en dood
Van een kind, een tiener, een puber al jaren in levensnood

Je zoektocht naar warmte en liefde is al jaren heel groot
Al van jongs af aan verkeer je in emotionele hongersnood
Daardoor maakte je een grote fout
Wat je goed heeft berouwd
De grootste afwijzing die je maar kon bedenken kreeg je toen
In de ogen van mama kon je niets meer goed doen
Praten er over wilde ze niet
Maar ze had ook geen oog voor jouw worsteling en verdriet
Vanbinnen heeft het je al die jaren verscheurd
Jij voelt je al zo lang vies, fout en besmeurd
Praten over je zelfmoordpoging en de grote fout die die je had bedaan kon je niet
Want niemand zag jouw worsteling en verdriet
Niemand die het ooit heeft geweten
Al die jaren, heb je er alleen mee gezeten
Er is jou al zoveel pijn aangedaan
Ik snap dat je niet weet hoe je daar mee om moet gaan
Ik merk wel dat je niet meer kunt, tegen al die emotionele klappen
Zelfmoord is voor jou het perfecte plan om te ontsnappen

Een tijdje geleden hebben we er na jaren eindelijk over gesproken
En ik voel het, jij bent van binnen nog steeds gebroken
Deze gebeurtenissen hebben ons heel veel pijn gedaan
En we zijn samen al die jaren daar aan voorbij gegaan
Jij kon niet anders dat weet ik wel
Emotioneel zit je vanaf je prilste bestaan al in de knel
Niemand zag jou staan
Niemand die zag wat jou werd aangedaan
Je loopt al die jaren al met een masker voor je gezicht
En doet netjes wat er van je wordt verwacht, je plicht
Vertrouwen geven dat kun je zomaar niet
Altijd bang voor afwijzing en nieuw verdriet
Heel soepel, slim en nonchalant
Houd je mensen emotioneel op een afstand
Jij durft ze niet zomaar te vertrouwen
Bang dat je het met nieuwe pijn en afwijzing moet berouwen
Jij leeft al jaren met het idee, van niet goed genoeg te zijn
Dat veroorzaakt ook al diepe pijn
Het leven heeft bij jou zo jong als je nu bent, al diepe sporen achtergelaten
Je voelt je zo eenzaam en verlaten

Om hulp vragen, dat doe ik ook nog steeds niet graag
De angst is groot dat het te veel is, wat ik van de ander vraag
Onzekerheid en angst dat ze me lastig zullen vinden
En dat de pijn van afwijzing, me weer zal verslinden
Ik ben me nu voorzichtig aan mensen aan het hechten
Maar daarbij is het nog altijd, tegen de angst van afwijzing vechten
Altijd bang om te veel te willen, niet leuk of niet goed genoeg te zijn
Ik voel me nog vaak net als jij, een kind, op mijn hoede en vol van angst en pijn

Nu kijken we samen naar de pijn van de wond bij ons vanbinnen
En ik weet niet goed wat ik er mee moet beginnen
De strijd tussen leven of dood is er nog steeds na al die jaren
Ik wil jullie in mij helpen, beschermen en nieuwe pijn besparen
Samen moet we de wond goed verzorgen
Wat er toen is gebeurd is niet langer meer verborgen
Samen kijken we naar het vraagstuk willen we dood of leven
Een worsteling die al zoveel jaren in ons bestaan zit verweven
Als we er over praten voelt het zo kwetsbaar en naakt
Er is vanbinnen weer zoveel losgemaakt

Het zal niet makkelijk zijn om genezing de tijd te geven
Als we voorzichtig die wond aanraken, begint ons lijf al te beven
Die wond zit dieper dan ik had verwacht
Ik weet niet goed hoe ik hem verzorgen kan, dan met wat aandacht
Het lokt en trekt ons wel, om snel aan deze wond voorbij te gaan
Maar ons hoofd zegt, hier moeten we wel rustig bij stilstaan
Er is veel en vlak achter elkaar gebeurt, waardoor er een kruispunt in ons leven is ontstaan
Daar naar kijken, over praten en aan werken doet zeer, is pijnlijk en kost meer dan 1 traan
Er druppen tranen uit mijn ogen
Als ik denk aan al die meisjes dromen die zijn vervlogen
Ik zie een jong meisje, een tiener, een puber worstelend, eenzaam en alleen
Intens verlangend naar een beetje liefde of een arm om haar heen
Ik wil jou die liefde geven
Ook al weet ik ook niet goed hoe we verder moeten leven

Al jaren heb ik dacht ik alleen geleden
Nu zie ik God heeft met mij mee gestreden
Hij was er bij
Langzaam kneedde en vormde Hij mij
Hij hielp mij om te overleven
Hij gaf me de kracht om door te leven
Gelukkig ben ik nu niet meer zo alleen
God staat met aardse en Hemelse helpers om mij heen!
Vertrouwen in mezelf en in anderen begint te groeien
Ik droom ervan ooit echt te kunnen bloeien
Na al die jaren hebben we over pijnlijke gebeurtenissen in ons leven gepraat
Maar we weten even niet meer, hoe het verder met ons gaat
Ik heb al zoveel van mezelf aan anderen gegeven
Maar wat maakt het nu de moeite waard om te blijven leven?
Ik weet, merk en ervaar dat God bezig is met mij
En dat maakt me voorzichtig blij
Kan ik op Zijn liefde voor mij bouwen
Durf ik Hem te vertrouwen?
Ik ben onzeker of Hij me wel goed genoeg zal vinden
En toch wil ik het verlangen naar liefde in mij vullen, door me aan Hem te verbinden

donderdag 3 september 2020

Onrust en verlangen

Er gebeurt van alles in mijn hart en hoofd en ik kan er niet goed genoeg woorden aangeven. Dat frustreert me want nu kan ik er niets mee, ik wil graag delen, ik wil er grip op hebben. Het wordt me niet helder wat er aan de hand is, waarom de onrust en de verschillende gevoelens vanbinnen er zijn. Ik wil het weten om er wat aan of mee te kunnen doen. Ik weet voor een deel wel dat het te maken heeft met mijn geloofsleven, met wie ben ik voor God? Kan God mij wel gebruiken? Durf ik Hem te geloven en te vertrouwen? En dan zegt mijn hoofd heel makkelijk ja, maar mijn hart en gevoel zeggen ik weet het niet zeker. Diep vanbinnen ben ik bang dat God me niet goed genoeg vindt, dat ik Hem teleurstel. En dat als ik Hem dichterbij laat komen, als ik Hem mijn hart geef, Hij me zal afwijzen. En nogmaals mijn hoofd en mijn hart zeggen verschillende dingen, mijn hoofd weet wel dat God zo niet is, Dat Hij me niet zal afwijzen. Maar mijn hart is al zo vaak gekwetst, beschadigd en afgewezen ook door mensen die namens God en de kerk in mijn leven kwamen. Daar door is mijn hart bang en voorzichtig. Ik ben heb pas een paar boeken gelezen: De Fascinerende vrouw en Spiritualiteit van Ontvankelijkheid. Die boeken maken stukjes van mij wakker waarvan ik dacht dat ze er niet (meer) waren. Het maakt me ergens bewust van wat ik mis en waar ik naar verlang. Durf ik een intiemere relatie met God aan te gaan? Het maakt vragen wakker als wie ben ik als vrouw? Durf ik mijn hart en ziel te laten zien aan anderen met het risico om afgewezen te worden? Dat vind ik best moeilijk, want die angst voor de pijn die afwijzing doet, zit diep vanbinnen in mij verankerd. En toch als ik de boeken lees, denk ik zo wil ik zijn, ik wil mezelf zijn. Daarom ben ik een blog gaan maken en ga ik die hoe spannend ik dat ook vind, hem niet anoniem plaatsten. Ik wil de worstelingen van mijn hoofd en hart delen, hoe spannend en kwetsbaar dat ook is. Ik wil die diepere relatie met God. Ik wil open staan voor wat Hij wil met mijn leven. Ook al Zijn plannen zoveel anders dan ik ooit zelf had bedacht. Ergens door het lezen van deze boeken in combinatie met de gesprekken bij mijn psycholoog is er iets aan het gebeuren vanbinnen. Ik voel groei en verandering. Het heeft er ook mee te maken dat ik ergens nu pas voel wat ik heb gemist in mijn leven. Ik wist het met mijn verstand wel.Maar het lijkt nu wel door de combi van waar ik met de psycholoog mee bezig ben en de boeken die ik gelezen heb in mijn gevoelsleven door te dringen. Het maakt me onrustig dat ik er niet de vinger op kan leggen wat er gebeurt vanbinnen, ik wil het graag kunnen verklaren, kunnen labelen, ik zo graag de controle hebben en die heb ik nu niet. De touwtjes los laten vind ik niet zo makkelijk... Ja ik ben een controle freak šŸ˜Š

zaterdag 29 augustus 2020

Liefde

Liefde is voor mij niet iets vanzelfsprekends, ik vind het een bijzonder iets om te voelen. Er zijn verschillende soorten liefde, die van ouder naar kind, van man naar vrouw en omgekeerd, van vrienden onder elkaar, van mens tot mens. En dan is er nog de grootste en mooiste liefde van alles die van God voor ons. Maar ook die liefde voelt voor mij niet vanzelfsprekend. Ook bij die liefde zit angst en onzekerheid. Liefde voelt voor mij zo ongrijpbaar, het is er of het is er niet. Je kunt het niet kopen, niet pakken, niet verdienen het is er gewoon of het is er niet. 

In mijn leven is er weinig warmte, liefde, genegenheid geweest. Praten over gevoelens gebeurde bij ons thuis nooit, niet praten over wat je voelt voor anderen, wat je denkt, wat je wilt of wat je nodig hebt. Gevoelens leren herkennen en begrijpen is voor mij dan ook niet vanzelfsprekend geweest en nog steeds ben ik aan het leren luisteren naar wat voel ik, wat wil ik, wat heb ik nodig. En dan is het nog weer een volgende (moeilijke) stap om iets te doen met wat ik voel, denk of nodig heb. Ik voelde me tijdens het opgroeien te kort schieten omdat ik niet kreeg waar ik ten diepste naar verlangde; oprechte aandacht, een aai over mijn bol, een spontane kus. Ik dacht dat ik liefde moest verdienen door te doen wat er van me gevraagd werd, door me aan te passen, door lief te zijn. Ik dacht dat ik liefde, warmte genegenheid kon kopen door cadeautjes te geven. Dat verdienen en kopen van liefde zit zo diep in mij gebakken dat het best lastig af te leren is. Nog niet zolang geleden heb ik ontdekt dat ik dat weer aan het doen was in een vriendschap. Een jeugd zonder liefde vormt de basis voor een leven, waarin het moeilijk is om liefde te ontvangen en te geven. Liefde voelt niet als iets moois, liefde voelt onbetrouwbaar en is eng, de ander kan jouw liefde niet willen hebben, of niets voelen voor jou. En dan heb ik het nog niet eens over romantische liefde, dat voelt voor mij als te groot, dan ben ik te kwetsbaar. Ik heb noot een relatie gehad, ergens onbewust altijd bang geweest. Bang om niet goed, niet leuk of niet aardig genoeg te zijn. Bang voor de afwijzing die ik in mijn jeugd al zo vaak had gevoeld. Ik heb nooit de stap durven maken om me zo kwetsbaar op te stellen naar een man (maar ook dat is een verhaal op zich waar ik nog wel een keer over schrijf).  

Vriendschap is een vorm van liefde, ook die vorm kende ik niet in mijn jeugd en nu ben ik het met vallen en opstaan het aan het leren. Ook hier kan mijn liefde voor de ander heel kwetsbaar voelen, de ander hoeft niet net zoveel vriendschapsliefde voor mij te voelen. De ander kan mij en mijn liefde afwijzen, dat is eng. Vriendschap is er ook in alle soorten en maten, diepe en openhartige vriendschap en de meer kennissen achtige vriendschap. Instinctief ga ik als ik mensen leer kennen al scannen wat voor soort relatie kan dit worden, voelt iemand “veilig” genoeg om iets van mezelf mee te delen? Durf ik deze persoon veel of maar heel weinig van mijn liefde te geven. Ergens is er altijd de angst en de onzekerheid ben ik niet tot last, willen ze me echt leren kennen. Ben ik wel van toegevoegde waarde in het leven van de ander. Bij vriendschap en relaties horen discussies, ruzie en botsingen iets wat ik heel eng vind, want dan komt o.a. de angst voor afwijzing en in de steek gelaten te worden weer om de hoek kijken. 

Bijna 8 jaar geleden kwam ik bij mijn psycholoog terecht (een man dat was/is best een dingetje schrijf ik vast nog wel een keer over). Ergens in de afgelopen jaren ben ik van deze man gaan houden, nee geen romantische houden van. Maar hij is me heel dierbaar geworden. En dat voelt zo raar. Vooral in het begin toen ik ontdekte dat hij een plekje in mijn hart had gekregen. Voelde dat verkeerd, help ik voel iets voor mijn hulpverlener, dat mag en hoort toch niet. Ik wilde dit niet voelen, het was toch niet gepast om vriendschappelijk liefde te voelen voor je hulpverlener. Het voelde ongehoord, ik voelde me dom en gek, wie gaat er nu wat voelen voor z’n hulpverlener. Gelukkig kunnen we er samen open en eerlijk over praten en is het niet raar! Het hoort bij het hechten aan iemand.

Woorden als ik hou van je, ik vind je lief waren er weinig in mijn leven. En toch durfde ik het 4 jaar geleden aan, om voor het eerst in mijn leven de woorden ik hou van je tegen iemand te zeggen. Ze kwamen zomaar spontaan uit mijn mond rollen, hij was nog te klein om het terug te zeggen. Maar ik voelde zijn liefde voor mij wel. En dat was ergens een openbaring, ik kon iemand liefhebben en iemand kon mij liefhebben. OkĆ© hij was afhankelijk van mijn zorg voor hem op dat moment, maar ik voelde wel de verbondenheid en de liefde. Dit kind heeft mij onbewust zoveel gegeven. Die wederzijds liefde heeft de afgelopen jaren een onzichtbare band gevormd en ook al maakt hij nu geen deel meer uit van mijn leven. Hij heeft en houd dat plekje in mijn hart. 

Liefde voelen het is zo ingewikkeld omdat het alles met hechten en gehecht zijn te maken heeft. Iets wat bij mij niet vanzelf sprekend is geweest in mijn leven. Ik ben nu al een paar jaar bewust aan het leren voelen, wat voel ik voor iemand, en dat is best een spannende ontdekking. En met dat voelen komt ook de angst, wat als de ander niet hetzelfde voor mij voelt. Wat als de ander mijn liefde afwijst, of mij als persoon afwijst. Ik heb al ontdekt dat het heel veel pijn doet als ik iemand liefheb en die verdwijnt weer uit mijn leven. Liefde voelen en geven, hechten en gehecht raken aan mensen het is een emotioneel zware, een ingewikkelde, spannende en tegelijkertijd mooie reis. Een reis die ik niet alleen hoef te maken, God is er bij. Hij wijst me de weg en als ik af en toe toch de verkeerde kant op ga. Maakt Hij me op zijn eigen passende manier dat bekend. En ik ben dankbaar dat Hij bij me is op deze reis anders weet ik niet of ik hem wel had durven maken. 

Kleine jongen

Totaal onverwacht kwam je in mijn leven
Voor mij een kostbaar geschenk door God gegeven
Je was toen nog maar 4 maanden oud
Maar je voelde voor mij meteen al zo vertrouwd
Jouw komst had voor mij een grote betekenis
Jij vulde onbewust een gat, een groot gemis
Mijn kinderwens was door een operatie definitief voorbij
Maar toen kwam jij
Jij was voor mij de pleister op een wond die nog heel vers en pijnlijk was
Maar die jij onbewust met je aanwezigheid een beetje genas
Af en toe was je even alleen voor mij
Dat maakte mijn hart zo blij
Tegen jou heb ik voor het eerst kunnen zeggen ik hou van jou
Dat zijn geen woorden die ik makkelijk zeg of als gewoon beschouw
Die woorden kwamen recht en diep uit mijn hart
Wat voelde dat bijzonder en ook apart
Uit een speciaal plekje diep van binnen kwam dat spontaan
Zonder dat tegen jou te zeggen kon ik niet verder gaan
Jij bent voor mij heel speciaal
Je ging zomaar onverwacht met mijn hart aan de haal
Mede door de woorden die ik toen voor het eerst tegen je heb gezegd
Heb ik jou voor altijd diep in mijn hart gehecht
Toen je wat groter begon te worden klom je vaak op mijn schoot
Het plezier wat je me daarmee deed was zo enorm groot
Samen gingen we een stal bouwen
Of kwam je met een doos lego aan sjouwen
Ik voelde zo jouw liefde voor mij
En dat maakte een kwetsbaar en verdrietig plekje in mijn hart heel blij
Soms sloeg jij zomaar je klein armpjes om me heen
Het voelde voor mij alsof de zon nog mooier scheen
Lieve kleine man jij was, jij bent en jij blijft voor mij heel bijzonder en speciaal
Mijn eigen kleine zonnestraal
God heeft jou 4½jaar geleden in mijn leven gebracht
En daardoor gemis, pijn en verdriet verzacht!
De afgelopen jaren heb ik van en met jou genoten
Maar nu is dat boek van jou en mij gesloten
Die liefde die ik jou en jij mij hebt gegeven
Zal ik koesteren voor heel mijn leven
Lieve schat ik zal altijd van je blijven houden!
Daar kan niets en niemand me van weerhouden

maandag 24 augustus 2020

Hechting en vertrouwen

Gehecht zijn is in mijn leven geen vanzelfsprekende verbintenis
Nu ik volwassen ben merk ik pas echt de gevolgen van dit gemis
Het is een onzichtbare wond en een onbegrijpelijke pijn
Diepe wonden, die voor andere mensen onzichtbaar zijn
Hoe kan ik uitleggen wat er in mijn leven juist niet is gebeurd
En hoe dat juist mijn omgaan met mensen heeft ingekleurd
Ik heb een paar jaar geleden ontdekt dat ik angstig vermijdend ben gehecht
En daar de confrontatie mee aangaan is een emotioneel zwaar gevecht
Ik ga proberen om iets van die strijd met je te delen
En ik hoop en bid dat het je iets kan schelen

Ik vind het heel moeilijk om mensen te vertrouwen
Altijd is er de angst dat ik het moet berouwen
Ik wil wel eerlijk zeggen, ik ben diep van binnen bang
Dat ik nooit zal krijgen waar ik ten diepste naar verlang
Bang dat er voor mij nooit iets van echte warmte of liefde zal zijn
Dat er nooit een einde aan komt aan de strijd, het gemis en de intense pijn
Mensen gaan vertrouwen, betekend voor mij aan ze gehecht raken
Maar wat als ze het contact met mij, dan zomaar zullen staken? 
Dat besef maakt me bang om mensen dicht bij te laten komen
Altijd is er de angst dat vriendschap en contacten me worden afgenomen
Ik zit voor mijn gevoel al jaren vast in een emotionele achtbaan
Hoelang blijft dit zo nog doorgaan?
Ik ben bang dat ik iets verkeerds zeg, dat ik tot last ben of niet goed genoeg zal zijn
Onbewust ben ik altijd op mijn hoede, voor nieuwe afwijzingspijn
Ik ben bang om mijn diepste wensen en verlangens kenbaar te maken
Diep vanbinnen bang dat ik de verbinding met de ander dan kwijt 
zal raken 
Bang dat ik met mijn vragen of mijn verlangens mijn hand overspeel
Of dat ik de ander met mijn problemen en angsten verveel
Het is eng om helemaal mezelf te durven zijn
Want een afwijzing van wie ik echt ben doet zo’n pijn
Het voelt als wachten tot het moment dat ik iets doe waardoor ze me niet meer leuk vinden
Dat ze niets meer met me te maken willen hebben, dat ik weer een afwijzing zal ondervinden
Ik weet dat mijn wantrouwen diep zit
Soms denk ik dat het in mijn hart en hoofd zit vast gekit
Het voelt veel veiliger om mensen op afstand te houden
Dan word ik niet afgewezen, teleurgesteld of voor de gek gehouden
Echt ik wil mensen zo graag vertrouwen
Maar mijn gevoelens zijn verstrikt geraakt, zoals een kluwen touwen
Ik vind het echt vervelend dat het zo werkt in mij
Therapie heb ik al, maar dit is niet zomaar voorbij
Bij hulpverleners is het ook zoeken wat vertel ik wel en wat niet
Ook bij hen is het vertrouwen er zomaar niet
En als het vertrouwen er dan is, is de angst er ook oprecht
Dat ik me te veel en te diep aan ze hecht 
Bang dat ze me ook in de steek zullen laten
Of dat de therapie niet zal baten


Onrust en angst voel ik bij het aangaan van nieuwe contacten en vriendschapsrelaties
Ik ben bang en onzeker in nieuwe en onbekende situaties
Ik wil me dan het liefste achter iemand verschuilen
Want ik voel het kind in mij dan van angst huilen
Wanneer komt er de afwijzing, wanneer voel ik desinteresse en wanneer is er de teleurstelling?
Mijn hechtingsprobleem, is voor mij een ware kwelling
Kon ik je maar laten voelen wat ik voel
Dan begreep je beter wat ik bedoel
De pijn van afwijzing voelen is echt verre van aangenaam
Daarom ben ik ook zo op mijn hoede en waakzaam
Afwijzing is een terugkerend iets in mijn leven
Ik heb er al vaker over geschreven
Met mijn voelsprieten voel ik mensen en situaties haarfijn aan
Aftasten en voelen, waar en wanneer zal het mis gaan?

Naar pure en echte liefde is er in mij een groot verlangen
Ik blijf hopen en dromen dat ik het ooit zal mogen en kunnen ontvangen
In mijn jeugd heb ik daar zo weinig van gevoeld
Met warmte en genegenheid ben ik nooit overspoeld
Altijd is er het verlangen naar die arm om me heen
Even mogen voelen, ik sta niet alleen
Het voelt zo vaak als staan in een orkaan
Waar ik me dan maar alleen doorheen moet zien te slaan
Er is bijna niemand die het begrijpt of ziet
En dat doet intens zeer en veel verdriet
Dat is waar het bij mijn hechtingsprobleem over gaat
Het eenzame gevoel dat je er altijd alleen voor staat!
Doe ik het wel goed? Vraag ik niet te veel aandacht? Neem ik niet te veel ruimte in?
Dring ik mezelf niet te veel op? Ben ik wel een waardevolle en goede vriendin?
Mag ik ook mijn verlangens, wensen en dromen uiten
Of zal ik dan toch weer op de zoveelste afwijzing stuiten?
Angstige en onzekere vragen, die constant door mijn hoofd blijven gaan
Zoals geopende apps, die op de achtergrond van je telefoon blijven staan
Deze vragen (apps) vreten zoveel van mijn energie
En ze afsluiten, is niet zomaar even een optie
Fysieke klachten horen er blijkbaar ook nog bij
Snel schrikken, hoog gevoelig, slaapproblemen en emotie eten, het hoort bij mij
Mijn hoofd en mijn hart ze staan niet op 1 lijn
En dat voelt zo niet fijn!
Ze lijken beide wel een andere taal te spreken
Draden die ze met elkaar moeten verbinden, lijken te ontbreken
Het voelt als een warrig verhaal, gevuld met verdriet en pijn.
Wie wil er voor me zijn?
Wil je je niet door mij laten wegduwen
En alsjeblieft wil je mij niet laten vallen of me verafschuwen
Als ik iets doe wat niet goed is, wijs me er dan op
Maar zet ons contact niet zomaar stop

Met mijn hoofd weet ik, dat ik op God echt kan bouwen
Maar mijn gevoel vindt het spannend om Hem te vertrouwen
Is mijn geloof wel goed en groot genoeg?
Doe ik wel goed genoeg wat Hij van mij vroeg?
Hoef ik me aan Hem niet te bewijzen?
Zal Hij me als ik faal, of Hem teleurstel echt niet afwijzen?
Mijn hoofd weet dat God niet zo is
Maar mijn hart roept, wat als ik me vergis
De afwijzing van God zou ik niet kunnen verdragen
Het negatieve stemmetje in mij begint weer te knagen
Doe ik niet iets verkeerd?
Heb ik wel genoeg van God en de bijbel geleerd?
En toch ben ik de laatste tijd door God gezien en gekend
En voelt een relatie met Hem niet meer zo spannend en onbekend
Hoe weet ik zeker dat Zijn liefde ook voor mij is?
Wat als ik me ook in die liefde voor mij vergis? 
Met mijn hoofd omhoog probeer ik te vertrouwen
Dat God Zijn plan met mijn leven zal uitvouwen
Ik wil er op vertrouwen dat Hij bij mij zal zijn
Ook als ik worstel met de hechtings- en afwijzingspijn

Mensen en God wil ik proberen te durven vertrouwen
Worstelend met de angst dat ik het niet zal gaan berouwen

zondag 23 augustus 2020

God is aan het werk!

De afgelopen 3 weken stormde het behoorlijk in mijn leven. Een bijzondere vriendschapsrelatie eindigde onverwacht en abrupt. Daar schreef ik al over in mijn blog over de medaille met twee kanten. Maar het mooie en bijzonder aan het voorval is hoe God aan het werk is met mij en in mijn leven. Wat een inzicht in mijn eigen gedrag en problematiek heb ik gekregen. Ik ontdekte dat wat ik voor vriendschap hield eigenlijk geen vriendschap was. We waren meer elkaars hulp, positief bedoelt. God liet me zien hoe hoog ik haar had zitten, veel te hoog. God gaf me op een positieve manier een draai om mijn oren, Hij schudde mij wakker, Hij liet me zien dat ik een andere weg moest gaan bewandelen. Ik verlangde naar meer contact met Hem, maar zocht steunen hulp bij mensen i.p.v. bij Hem.

De afgelopen weken heb ik meerdere keren Zijn aanwezigheid en hulp mogen ervaren. Een vriendin die op het juiste tijdstip kwam logeren, zodat ik kon praten over de pijn en boosheid die ik voelde. Een peptalk van de dominee die langs kwam en niet wist wat er speelde. Opmerkingen die de man maakte die mij zo raakte dat ik stralend tegen mijn logee kon roepen het is goed. God gaf me een draai om mijn oren om me bewust te maken waar ik mee bezig ben. Mijn getuigenis gaf haar geloofsleven ook een boost vertelde ze. Die week mochten we samen groeien in ons geloof!! God sloot een deur, maar opende ondertussen een venster. Het venster van gedeelde kwetsbaarheid, van onverwachte ontmoetingen en contacten. Twee weken geleden op zondagavond sprak de dominee over geboeid zijn, zo geboeid zijn dat je ergens aan vast zit. Zo vast zit dat je God uit het oog verliest. Die opmerking kwam binnen, ja dat was ik. Ik was zo geboeid door deze vriendschap, dat ik God onbewust naar de achtergrond had geschoven. Ik zat vast aan haar, ik vertrouwde haar alles toe, ik zocht steun en troost bij haar en niet bij God. Die avond vielen er steeds meer puzzelstukjes op hun plek. Oprecht zag ik hoe verkeerd ik bezig was met deze vriendschap. Vorige week zondagavond mochten we aan het einde van de dienst voor het eerst sinds tijden weer zingen. Maar er kwam geen woord uit mijn mond. We zongen Opwekking 598 Machtige Heer (Uw sterke hand) https://www.youtube.com/watch?v=CG8BsltO6eI&t=19s ik zag de woorden en de tranen begonnen te stromen. Ik voelde het, dit is wat God aan het doen is, Hij is mij aan het kneden. En het kneden door God zal soms pijn doen, maar dat moet wil Hij er iets goed, iets moois van maken. Ik wil door Gods handen gekneed worden. Hij mag mij vormen zoals Hij me hebben wil. Maar omdat te kunnen doen, moest Hij me eerst losmaken van iets waar ik door geboeid was geraakt. Iets wat me hoe mooie en hoe goed het ook leek me bij Hem vandaan hield. De afgelopen week kwam ik teksten en liederen tegen die paste bij mij, steeds was er voor mij de bevestiging, Ik ben met je bezig. Afgelopen week gebeurde er in het leven van mijn vriendin die hier 2 weken geleden logeerde, iets wat haar wereld normaal gesproken op zijn kop zou zetten. En nu zegt ze ik heb het gevoel dat ik in die week bij jouw zo’n boost heb gehad voor mijn geloofsleven dat ik dit aan kan. God heeft me in die wek klaar gemaakt voor dit nieuws. Het doet pijn, maar het haalt me niet onderuit. Zo bijzonder hoe God in ons beide leven bezig is.

Maar als ik eerlijk ben is de onzekerheid is er ook nog. Ben ik wel goed genoeg? Zal God mij niet afwijzen? Maar ik probeer mijn onzekere hoofd toch te richten op Hem. Hij heeft een plan met mijn leven en ik weet niet hoe of wat. Maar ik probeer er op te vertrouwen dat Hij er bij is, bij elke wankele en onzekere stap die ik zet. Ik vind het bijzonder om dit te ervaren, maar ook best spannend. Nu merk ik het nog, maar er zal ook weer een terugval komen dan weet ik ook. Want de duivel is ook nog in het spel en die vind dit maar niets. Die zal proberen me weer onderuit te halen. Maar ik weet ook, HIJ LAAT NIET LOS!

zaterdag 22 augustus 2020

Afwijzing en waardeloos voelen

Als jong meisje had ik al het gevoel dat ik niet voldeed aan wat er van me verwacht werd. Was er het gevoel van niet goed genoeg te zijn. Ik was blijkbaar niet leuk, lief of goed genoeg want moederliefde was er niet voor mij. Mijn behoeftes en verlangens deden er blijkbaar niet toe. Die lijn zette zich voort op de lagere school, de onderwijzeres moest me niet. En ik was bang voor haar. Zij zorgde ervoor dat ik naar speciaal onderwijs moest. Daar voelde ik me ook niet welkom, paste ik voor mijn gevoel niet. En weer werd ik niet gezien of opgemerkt. Toen begon het pesten in de buurt, ik hoorde nu echt nergens meer bij. Angst, onzekerheid, aanpassen en eenzaamheid zomaar wat woorden die mijn jeugd kenmerken. Weer was er het oude en bekende gevoel van niet goed genoeg zijn, niet voldoen aan wat er van me verwacht werd. Steeds meer ging ik me aanpassen om de Ina te zijn die anderen verwachte te zien. Ik ging pleasen, ik ging me steeds verder aanpassen, ik gaf mijn mening pas als ik wist wat de ander wilde horen van mij. Ik voelde me waardeloos en werd kleurloos, identiteit loos, alles in de hoop iets van liefde, waardering of vriendschap te ontvangen. Het verlangen ergens bij te horen, ergens onderdeel vanuit te maken is hierdoor altijd al groot geweest. De afgelopen jaren hoorde ik bij het gezin van vrienden, tenminste dat dacht ik. Tot dat de vriendschap na een verkeerde opmerking werd beƫindigd. Zomaar werd ik afgeschreven, met 1 email werd ik verwijderd uit een relatie waarin ik dacht van waarde te mogen zijn. Niets uitpraten, gen poging om proberen te begrijpen wat er mis was gegaan, zomaar weg wezen ik hoef je niet meer. Weer was er het gevoel gefaald te hebben, niet goed genoeg te zijn, Maar nu ook het gevoel te veel van mezelf te hebben laten zien, ik heb me niet aangepast en blijkbaar was dat niet goed. Ik dacht dat ik in deze relatie mezelf mocht zijn, een mening en identiteit mocht hebben. Een relatie waarin ik zoveel van mezelf heb prijsgegeven, een relatie waarin ik dacht mezelf te mogen zijn. Een relatie waarin ik er mocht zijn voor de kinderen, een relatie waarin ik dacht ik een rol van betekenis had. Maar toen ik mijn diepste verlangen bloot gaf, vertelde dat ik graag echt van betekenis wilde zijn. Toen ging ik te ver, toen vroeg ik te veel, toen kwam de afwijzing. Blijkbaar ben ik echt waardeloos, ben ik niet van toegevoegde waarde. Blijkbaar is een relatie met mij zo te verwijderen uit je leven. Ben ik zomaar vervangbaar, inwisselbaar en uitwisbaar.

En naast de inzichten die God me de afgelopen weken heeft gegeven. Waar ik oprecht blij en dankbaar voor ben. Doet deze afwijzing zo zeer. Raakt het aan zoveel oude en diep pijn, voel ik me weer zo waardeloos, is het gevoel er niet toe te doen weer zo pijnlijk aanwezig. Het verlangen naar een einde aan deze oude en bekende pijn is weer meer aanwezig.

Me verbinden aan anderen voelt heel kwetsbaar, vertrouwen durf ik dat nog? Durf ik nog te geloven dat die paar mensen die nu nog om me heen staan, wel blijven staan. Ik vertrouw mijn psycholoog, zelfs zover dat ik me aan hem heb gehecht. Maar de angst dat ook hij op een dag uit mijn leven zal verdwijnen doet nu al zeer. Ik weet de afspraak is er dat we als de tijd rijp is op een goede, passende en zorgvuldige manier gaan afronden. Maar dan raak ik hem kwijt, de enige persoon die er de afgelopen jaren door dik en dun geweest is voor me…. Het doet ergens zeer dat ik blijkbaar iemand moet betalen om er op te kunnen vertrouwen dat hij er voor me is. Hem betalen zodat hij me niet afwijst of laat vallen. Vertrouwen, relaties, vriendschappen ik weet niet of ik het nog wel durf. Blijkbaar wil ik te veel, verlang ik naar iets wat er voor mij niet is. Mezelf zijn voelt ergens altijd verkeerd, want steeds krijg ik de kous op mijn kop. Steeds is er de afwijzing als ik iets te veel mezelf ga zijn.

Vertrouw ik God, ja en nee. Ik weet met mijn hoofd dat Hij er altijd voor me is. Ik heb Zijn hulp, leiding en nabijheid meerdere malen van dichtbij mogen ervaren. En dat was een geweldige ervaring, blijkbaar wil Hij wel een relatie met mij. Blijkbaar vindt Hij het wel fijn als ik mezelf ben. En toch is er ergens ook de angst dat God me niet goed genoeg zal vinden. Dat ik Hem zodanig teleurstel dat Hij ook zegt ik hoef je niet meer. Dat ook Hij me zal afwijzen en de relatie met mij verbreekt. Gevoel en verstand ze gaan zo tegen elkaar in. Ik vind het leven niet makkelijk, het is een worsteling die van mij niet snel genoeg afgelopen kan zijn.