Ik vind het zo moeilijk om te zeggen en aan te geven wat ik wil of nodig heb in contacten en relaties. Ik heb al jong geleerd om me aan te passen aan wat de ander wil of nodig heeft van mij en me daar naar te voegen. Want de angst voor afwijzing, gekwetst of in de steek gelaten te worden is zo enorm groot. Ik vind het nog steeds moeilijk om te zeggen tegen sommige mensen ik wil graag dat ons contact persoonlijk is, dat jij met mij jouw levenservaringen deelt en ik de mijne met jou. Ik wil dat ons contact echt, oprecht en hecht is en dat betekend niet dat ik je wil claimen, of wekelijks contact verwacht. Maar ik wil graag dat ons contact een diepere laag krijgt. Dat zeggen tegen de ander is iets wat ik heel eng vind, dan moet ik me heel kwetsbaar maken. Ik ben bang dat de ander me dan lastig of irritant zal vinden, ik ben bang dat ik te veel vraag van de ander, ik ben bang dat de ander me dan zal afwijzen en ten diepste ben ik bang om het contact met de ander te verliezen. Die angst om mensen kwijt te raken is enorm groot, want mensen kwijt raken die iets voor me betekenen doet zeer.
Maar ondanks
mijn angst en onzekerheid hier over, wil ik het toch gaan proberen. Ga ik tegen
een aantal mensen zeggen hoe ik het onderlinge contact graag zou willen, waar
mijn verlangen naar uit gaat, maar ook waar ik bang voor ben en wat dat met mij
doet. Als ik er aan denk dat ik dit wil gaan doen kan ik nu al janken van angst,
spanning en onzekerheid. Ik ga mijn handen er voor vouwen en vragen of Hij mij
wil helpen om het rustig duidelijk te kunnen maken aan de ander. En of Hij mij
de rust en de moed wil geven om deze nieuwe stap te gaan maken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten