Onrust

Mijn hoofd maakt de laatste weken overuren
Beelden van lang en kort geleden komen voorbij
De pijn van toen is weer zo voelbaar
Het verlangen om me geaccepteerd te voelen, geliefd te voelen, erbij te mogen horen is groot
Niet meer anders willen zijn.
Woorden die gezegd zijn, blijven in mijn hoofd malen
Angst om iets verkeerd te hebben gedaan is zo groot
Steeds is er vraag wat heb ik niet goed gedaan
Waar ben ik de mist in gegaan, wat heb ik fout gedaan, 

waar heb ik gefaald?
Wat heb ik gedaan, waardoor mensen me in de steek laten?
De angst voor afwijzing is zo intens groot
Wie ben ik eigenlijk dat ik denk een verschil te kunnen maken?
Wie ben ik, dat ik durf te verlangen naar meer liefde, verbondenheid en nabijheid.
Waarom wil ik ergens bij horen waar ze niet op mij zitten te wachten, waar ik niet echt gezien of gehoord wordt?

Het voelt zo pijnlijk alleen
Waarom kan ik de pijn van het verleden niet loslaten 

en verder gaan?

De pijn van het verleden achter me laten en niet meer omkijken.
Waarom? Waarom steeds weer die waaroms?

Ik word zo moe van mezelf.
Overdag kan ik mezelf aardig afleiden, 

kan ik de pijn en het gemis sussen
Maar in de nacht, dan blijft maar malen in mijn hoofd, 

elke nacht weer.

Afstand

Ik merk aan mezelf dat als ik de verbinding niet meer voel met mensen ik ze steeds meer op afstand hou. Ik maak de frequentie van het contact minder, maar ik hou ze ook emotioneel op afstand. Ik deel niet meer wat er in mijn hart en hoofd speelt. Ik wil wel maar kan het niet als de verbinding niet wederzijds is. Verbinding gaat voor mij om relatie en relatie is iets wat voor mij om samen delen draait. Jij bent er voor mij en ik voor jou. Als ik er niet voor jou mag zijn, als de ander niet iets van zijn vreugde, pijn of worsteling deelt met mij, is er dan nog relatie? Ik vind dat moeilijk, misschien komt het door mijn jeugd maar ik heb het nodig om de verbinding op een dieper niveau te ervaren. Ik heb behoefte aan samen, aan wederkerigheid. Ik heb moeite met oppervlakkigheid en snak naar een diepe verbondenheid met mensen om me heen. 

De groep van Uit liefde gemaakt is in het afgelopen jaar gegroeid naar 38 vrijwilligers, maar het is geen groep. Het zijn allemaal losse individuen, die samen bezig zijn met hun hobby, voor een goed doel. Ik wil zo graag een groep maken, gevuld met onderlinge liefde en verbondenheid maar ik weet niet hoe.. Kan ik op één of andere manier hier iets aan veranderen? Hoe doe ik dat dan? Ik ben me er van bewust dat ik iets wil creëren in deze groep wat ik zo heb gemist in mijn jeugd en nu nog mis in mijn kerkelijke gemeente. Dan denk ik aan woorden als; saamhorigheid, verbondenheid, er bij mogen horen, samen delen, omzien naar elkaar eigenlijk wil ik een warme liefdevolle groep zijn met oog en oor naar elkaar en de ander voor wie we bezig zijn. Eigenlijk wil ik mijn eigen diepste behoefte en verlangens vervullen, maar hoe en of me dat gaat lukken weet ik niet.

Leven

Het is al een tijdje erg onrustig vanbinnen, het slapen gaat slecht en ik ben daardoor weer sneller emotioneel en dat vind ik verschrikkelijk. Ik worstel met de zin van mijn leven. Is het leven, vind ik mijn leven de moeite waard? Wil ik nog leven? Geniet ik van het leven? Waarom leef ik? Heeft mijn leven enige zin? Het is zo’n strijd vanbinnen, God heeft mij gewild zeggen mensen, maar waarom dan? Wat is de toegevoegde waarde van mijn leven? Wat wil Hij met mij met mijn leven?

Elke avond ga ik slapen met het verlangen om niet meer wakker te worden. Ik wil weet ik moet beter voor mijn lijf zorgen, ik weet ik moet gewicht kwijt raken. Maar als ik dat niet doe, ga ik dan eerder dood? Is het verkeerd als ik daar zo over nadenk? Doe ik God daar verdriet mee? Stel ik Hem teleur? Zal Hij mij om mijn gedachten en verlangens afwijzen? 

Ik weet het niet…. Ook deze worsteling maar op het lijstje zetten om een keer met de psycholoog over te praten. Voorlopig nog maar doorworstellen en hopen dat mijn verlangen om niet meer wakker te worden (of op een  andere manier te sterven) snel wordt vervuld.