Onrust

Mijn hoofd maakt de laatste weken overuren
Beelden van lang en kort geleden komen voorbij
De pijn van toen is weer zo voelbaar
Het verlangen om me geaccepteerd te voelen, geliefd te voelen, erbij te mogen horen is groot
Niet meer anders willen zijn.
Woorden die gezegd zijn, blijven in mijn hoofd malen
Angst om iets verkeerd te hebben gedaan is zo groot
Steeds is er vraag wat heb ik niet goed gedaan
Waar ben ik de mist in gegaan, wat heb ik fout gedaan, 

waar heb ik gefaald?
Wat heb ik gedaan, waardoor mensen me in de steek laten?
De angst voor afwijzing is zo intens groot
Wie ben ik eigenlijk dat ik denk een verschil te kunnen maken?
Wie ben ik, dat ik durf te verlangen naar meer liefde, verbondenheid en nabijheid.
Waarom wil ik ergens bij horen waar ze niet op mij zitten te wachten, waar ik niet echt gezien of gehoord wordt?

Het voelt zo pijnlijk alleen
Waarom kan ik de pijn van het verleden niet loslaten 

en verder gaan?

De pijn van het verleden achter me laten en niet meer omkijken.
Waarom? Waarom steeds weer die waaroms?

Ik word zo moe van mezelf.
Overdag kan ik mezelf aardig afleiden, 

kan ik de pijn en het gemis sussen
Maar in de nacht, dan blijft maar malen in mijn hoofd, 

elke nacht weer.