Ik vind het leven vaak zo dubbel voelen. Ik kan genieten van een mooi gesprek, het klieren met iemand die me na aan het hart ligt, van een mooi lied en zoveel meer. Maar er is ook het verlangen naar het einde van mijn leven. Iets van ongeduld hoe lang moet ik nog wachten. Ik heb het hier wel gezien, ik wil niet nog langer wachten. Ik verlang intens naar de mooiste plek die er maar is, ik verlang er naar om dat intense gevoel van geliefd, gekend en hopelijk erg welkom te zijn, eindelijk te voelen in alle intensiteit die er maar kan zijn. Gevoelens die hier niet op de goede manier gevoed zijn en blijkbaar niet gevoed kunnen worden om mijn honger en verlangen te stillen. Ik heb een diep verlangen om welkom te zijn, om thuis te komen, om erbij te horen en echt gezien en gekend te worden.
Maar onder dat verlangen zit ook angst
en onzekerheid. Mag ik er wel bij horen? Is mijn geloof goed en groot genoeg? Word
ik wel welkom geheten? Ben ik goed genoeg zoals ik ben? Wil Hij mij echt
kennen? Wil Hij mij liefde geven? Wil hij mij echt kennen? Wil hij een relatie
met mij aangaan? En ondanks dat ik ergens zeker weet dat ik daar ja op kan en
mag zeggen, is er ook onzekerheid. Ik ken die pijn zo goed, de pijn van niet
goed genoeg zijn, de pijn van er niet bij horen, de pijn van afwijzing. De pijn
van mezelf niet goed genoeg vinden, mezelf vast afwijzen voor dat de ander het
doet. En dat zit zo diep in mij en het is zo’n pijnlijk gevoel.
Soms kan ik zo verlangen naar contacten die iets meer zijn dan de oppervlakte, verlang ik naar diepgang en echtheid. En wat vind ik dat moeilijk te vinden. In persoonlijk relaties gaat het vaak over oppervlakkige dingen, gaat het niet echt de diepte in. Ik ben lid van een kerkelijke gemeente, maar voel me er niet echt bij horen. Er is zoveel oppervlakkigheid en ik mis de verbondenheid en echtheid. Ik wil niet meer zoeken naar een andere kerkelijke gemeente dat heb ik geprobeerd. Ik ben denk ik te anders, waar ik naar verlang dat vind ik hier niet. Dat zal ik denk ik pas vinden als ik dit leven achter me laat. En wat kan ik steeds vaker intens verlangen naar die dag dat ik dit leven achter me laten.
Voorlopig probeer ik maar niet te veel vooruit te kijken, probeer ik maar niet te veel stil te staan bij verlangen en gemis. Probeer ik alle moeilijke gevoelens maar diep vanbinnen weg te stoppen. Dan is het leven dragelijk te houden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten