Ik ben moe, intens moe. Moe van het denken en het voelen. Moe van alle oordelen en meningen van mensen. Moe van het zoeken en het hopen op verandering, moe van het verlangen naar verbinding en liefde. Zo intens moe!
Ik ben diep vanbinnen al jaren klaar met het leven. Maar het is nog steeds niet mijn tijd om te mogen gaan. Ik hoop stilletjes op een dodelijke ziekte of een ongeluk wat een einde aan mijn leven zal maken. Ik vraag me de laatste tijd vaak af wat zou het leven voor mij de moeite waard maken? En ik heb geen antwoord op die vraag. Ja er is lange tijd de wens geweest om een partner en kinderen te hebben. Maar was dat een verlangen naar een gezin of was het meer een verlangen om in het plaatje huisje, boompje beestje te passen. Was het meer de hoop en het verlangen om dan aansluiting te vinden om dan mee te mogen doen? Om er dan eindelijk echt bij te horen? Ik denk dat vooral het erbij mogen horen een heel diep verlangen was en is. Acceptatie, gezien en gekend worden zijn voor mij belangrijke woorden, het zijn geen lege woorden het vertegenwoordigd denk ik waar mijn diepste pijn zit.
De eenzaamheid van het met zo weinig mensen echt verbonden voelen is intens pijnlijk. Ik kan zo verlangen naar gezien worden, zoals ik anderen zie. Gewoon iets merken van gezien en gekend worden. Ik weet dat de diepte van deze pijn in mijn jeugd ligt. Ik ben moe van het zoeken naar verbinding en naar aansluiting, ik ben moe van het me laten kennen maar niet gekend, gehoord en gezien worden. Ik verlang er steeds meer naar om te mogen sterven. Om dit leven achter me te mogen laten en eindelijk echte Liefde, warmte en erkenning te voelen. Want ik weet zeker straks bij Hem wordt alle beter.
Ik verlang er niet naar om oud te worden. Ik heb geen kinderen, geen neven of nichten als ik oud moet worden weet ik nu al, dat er niemand naar me om kijkt. Dat maakt ook mijn verlangen om te mogen sterven ook groter. Ik ben niet depressief tenminste zo voelt het niet. Ik zal me zelf ook niets aandoen. Maar wat kan ik intens verlangen naar die dag dat ik eindelijk bij Hem mag komen. Dan is het feest!
En ja daar is ook vragen en onzekerheden, zal Hij mij niet afwijzen? Ben ik goed genoeg voor Hem? Zal Hij me echt welkom heten? Kan ik Zijn liefde dan echt voelen? Maar het verlangen en de hoop is sterker dan de angst.
🙏🏻
BeantwoordenVerwijderen