Wat verlang ik naar echtheid, diepgang en verbondenheid in contacten en relaties. En wat mis ik dat nog vaak. De meeste zijn leeg en oppervlakkig. Maar weinig mensen willen en kunnen praten over de diepere dingen in het leven. De behoefte om erbij te horen, om me geaccepteerd en welkom te voelen is nog net zo groot als jaren geleden. Al jaren verlang ik om ergens bij te mogen horen, verlang ik er naar om gezien en gekend te worden. In mijn jeugd ben ik daarom gaan pleasen ik voelde aan wat er van me verwacht werd en dat gaf ik. Ik hoopte dat ik op die manier ergens bij zou horen, dat ik geaccepteerd en geliefd zou worden. Maar dat gebeurde niet, ik raakte alleen mezelf kwijt. En ik ben mezelf de afgelopen jaren aan het her ontdekken. En nog steeds doet afwijzing (of wat voor mij voelt als een afwijzing) of afkeuring intens zeer, misschien wel net zo zeer als het hongerige verlangen naar liefde en acceptatie. Het is zo’n rare cirkel van behoefte en onvervuld verlangen en het niet kunnen vinden waar ik zo intens veel behoefte aan heb. Wat is liefde en je verbonden voelen met andere mensen een groot en ingewikkeld iets. En wat is het moeilijk om er over te praten.
De afgelopen jaren heb ik geprobeerd om verbondenheid en relatie te zoeken en te vinden in mijn kerkelijke gemeente. Maar er echt bij horen, gezien en gekend worden lukt me niet. Steeds weer stoot ik mijn neus, loop ik tegen een muur van ons kent ons aan. Ik heb besloten met de zoveelste teleurstelling en tegen een muur van afwijzing aanlopen dat ik er mee stop. Ik ga niet meer proberen om aansluiting te vinden in de kerkelijke gemeente. Ik wil niet elke keer deze pijn en teleurstelling voelen. Misschien verlang ik wel naar iets wat onmogelijk is. Misschien kan deze kerkelijke gemeente mij gewoon niet geven wat ik nodig heb. Misschien ben ik gewoon te anders en zoek ik iets wat ze hier niet in huis hebben. Ik weet het niet, maar het doet wel zeer. Het voelt als niet goed genoeg zijn, het voelt als falen en tekort schieten. Het voelt als een afwijzing van mij als persoon. En ik weet dat als ik het kenbaar maak, dat ze zeggen dat het niet waar is. Ik verbeeld me dat, etc. Ik ben moe van het vechten, van het zoeken naar echte verbinding, naar aansluiting en echt contact. Ik ben moe van het vechten om gezien en gekend te worden. Ik ga mezelf en mijn hart beschermen. Ik ga niet langer parels voor zwijnen gooien.
Ik ben dankbaar voor de paar mensen in mijn leven die aanvoelen en begrijpen waar ik naar verlang. Met wie ik een echt en diepgaand gesprek kan voeren. En aan wie ik me heb kunnen en mogen hechten. En toch voelt het op een bepaalde manier eenzaam, voel ik een gemis.
https://www.gelukkig-hoogsensitief.nl/2019/09/uit-verbinding-hsp-en-eenzaamheid/
Geen opmerkingen:
Een reactie posten