Afstand

Ik merk aan mezelf dat als ik de verbinding niet meer voel met mensen ik ze steeds meer op afstand hou. Ik maak de frequentie van het contact minder, maar ik hou ze ook emotioneel op afstand. Ik deel niet meer wat er in mijn hart en hoofd speelt. Ik wil wel maar kan het niet als de verbinding niet wederzijds is. Verbinding gaat voor mij om relatie en relatie is iets wat voor mij om samen delen draait. Jij bent er voor mij en ik voor jou. Als ik er niet voor jou mag zijn, als de ander niet iets van zijn vreugde, pijn of worsteling deelt met mij, is er dan nog relatie? Ik vind dat moeilijk, misschien komt het door mijn jeugd maar ik heb het nodig om de verbinding op een dieper niveau te ervaren. Ik heb behoefte aan samen, aan wederkerigheid. Ik heb moeite met oppervlakkigheid en snak naar een diepe verbondenheid met mensen om me heen. 

De groep van Uit liefde gemaakt is in het afgelopen jaar gegroeid naar 38 vrijwilligers, maar het is geen groep. Het zijn allemaal losse individuen, die samen bezig zijn met hun hobby, voor een goed doel. Ik wil zo graag een groep maken, gevuld met onderlinge liefde en verbondenheid maar ik weet niet hoe.. Kan ik op één of andere manier hier iets aan veranderen? Hoe doe ik dat dan? Ik ben me er van bewust dat ik iets wil creëren in deze groep wat ik zo heb gemist in mijn jeugd en nu nog mis in mijn kerkelijke gemeente. Dan denk ik aan woorden als; saamhorigheid, verbondenheid, er bij mogen horen, samen delen, omzien naar elkaar eigenlijk wil ik een warme liefdevolle groep zijn met oog en oor naar elkaar en de ander voor wie we bezig zijn. Eigenlijk wil ik mijn eigen diepste behoefte en verlangens vervullen, maar hoe en of me dat gaat lukken weet ik niet.