Ben ik goed genoeg?

Een tijdje geleden kwam ik dit plaatje tegen en dat raakte me heel diep vanbinnen. Een gevoel van herkenning overviel me. Dit denk ik, dit voel ik, dit doe ik en dit vraag ik stil zwijgend nog steeds onbewust in een aantal contacten die ik heb. De angst om niet goed, niet leuk, niet aardig genoeg te zijn en dan tegen afwijzing of buitensluiting aan te lopen. De angst om geen echte (hechte) verbinding te krijgen. Het onbewust aftasten en zoeken in contacten die dieper dan de oppervlakte gaan, hoe sta jij tegenover mij, mag ik mezelf zijn bij jou? Of moet ik anders zijn. Moet ik me aanpassen aan wat jij van mij wil? Moet ik me anders voor doen dan ik ben? Die stomme onzekerheid, mag ik er zijn? Ben ik oke? Mag ik er bij horen? 

Onbewust ben ik soms nog steeds zoeken naar ben ik goed genoeg voor jou? Een zoeken naar acceptatie, naar aanvaarding en eigenlijk ten diepste zoeken naar liefde. En als ik die denk niet te kunnen vinden, maar er wel naar verlang. Dan kan ik zomaar in die oude aanpas en please rol van vroeger schieten. Maar het besef en het weten dat het er is, dat is al een grote winst. 

Ik merk dat ik ook van God wil horen dat Hij me goed genoeg vindt. Dat ik bij Hem mag komen zoals ik ben. Horen en merken dat HIj me niet afwijst, niet in de steek zal laten. En dat de onzekerheid er is, naast een rotsvast vertrouwen dat ik welkom ben bij Hem zoals ik ben. En dat Hij me niet zal afwijzen of in de steek zal laten. Het zijn 2 kanten en ik probeer mijn weg te vinden met beide.