In de spiegel kijken

Wat kan het verlangen naar geborgenheid, warmte en me verbonden voelen, zo intens groot en aanwezig zijn. De behoefte en het verlangen om echt gezien en gekend te worden, om ergens bij te horen. Het (oude) verlangen om mee te mogen doen, om niet langer aan de kant te hoeven staan. Het verlangen om me geliefd te kunnen voelen. 

Ik weet dat deze gevoelens, behoeftes en verlangens alles te maken hebben met de emotionele verwaarlozing in mijn jeugd. En ergens voelt het nog vaak emotioneel uitgehongerd vanbinnen. Ik vind het best moeilijk om dat gemis te erkennen en om om te gaan met de pijn daarvan. Ergens is er vanbinnen altijd een stuk angst en onzekerheid. Mag, durf of kan ik mijn behoefte en verlangens kenbaar maken aan mensen die dicht bij me staan? Vind ik een gehoor voor wat ik probeer te delen? Vinden ze me niet raar? Stoot ik ze dan niet van me af? Vinden ze mij niet vervelend of lastig als ik deel waar ik naar verlang of wat ik zou willen? Laten ze me niet in de steek, of wijzen ze me af? Het is zoveel makkelijker om al die pijnlijke gevoelens te negeren of diep weg te stoppen. Het is makkelijker om mijn eigen behoeftes en verlangens te negeren. Dat heb ik zoveel jaar gedaan, hoe ik dat moet doen, dat weet ik wel.

Die onzekere, pijnlijke en bange gevoelens dempte ik altijd met troostvoer, die zijn sinds mijn jeugd jaren al mijn steun en toeverlaat. Ze wezen me nooit af en lieten me nooit in de steek. Ze waren er altijd in verschillende soorten en maten en net zo vaak en veel als ik nodig had. En wat is het moeilijk om dat troostvoer los te gaan laten. Om te gaan proberen om dat gedrag te veranderen, om te onderzoeken wat heeft de pijn die ik vanbinnen voel nu echt nodig? En dat betekent me kwetsbaar op en openstellen voor anderen. Dat betekent voor mij heel concreet dat ik de kans loop op afwijzing, teleurstelling, niet begrepen of gekwetst worden. En ik vind het heel moeilijk, spannend, en ook eng. Ik ben het aan het proberen, want ik wil naast minder kilo’s ook mentaal en lichamelijk gezonder worden. Het is een hele strijd en zeker geen makkelijke.

Ik ben al een paar jaar bezig met de zoektocht; naar wie ben ik nu eigenlijk. Een zoektocht die best zwaar en intens is. Dat is vaak kijken in een (emotionele) spiegel. En wat ben ik in die spiegel al veel pijn, verdriet en eenzaamheid tegengekomen, die ik onder ogen moest komen. Waar ik mee aan het werk ben gegaan en nog steeds mee bezig ben. In de fysieke spiegel kijk ik liever zo min mogelijk. De laatste tijd hoor ik wel eens dat ik ben veranderd op een positieve manier. En natuurlijk is dat fijn om te horen, maar ook zo moeilijk om te geloven en aanvaarden als compliment. Net als dat ik het moeilijk vind om te geloven dat ik er toe doe voor mensen. Kan ik er echt toe doen? Kan ik belangrijk zijn voor een ander? Ja als ze me ergens voor nodig hebben, dan kan ik het begrijpen. Maar dat ik als persoon er toe doe, dat mensen het contact met mij waarderen. Dat ik belangrijk kan zijn, dat is zo moeilijk om te geloven.

Ergens zit de pijn van vroeger, het niet gezien, niet gekend en niet gehoord zijn nog heel diep. En vind ik het echt heel moeilijk om me voor te stellen dat mensen contact, vriendschap of een relatie met mij op prijs stellen.