Om hulp vragen

Om hulp vragen vind ik best moeilijk, al jong heb ik geleerd dat ik niet kon rekenen op hulp. Dat ik het alleen moest doen. En het is best moeilijk om die vertrouwde gedachten los te laten. Hulp vragen betekend dat ik me kwetsbaar en open moet opstellen, dat maakt me onzeker en dat voelt niet fijn. Dat komt ook omdat ik in de afgelopen jaren een aantal keren (profesionele) hulp ben gaan vragen en daar ook mijn neus behoorlijk bij gestoten heb. Een ambulante hulpverlener die ik vertrouwde en bij wie ik me veilig voelde moest ineens stoppen omdat haar organisatie moest bezuinigen. Hulpverleners die niet luisterde naar mijn hulpvraag maar zelf vast invulde wat zij vonden dat ik nodig had. Die vonden dat de hulp die ik had te lang duurde en moest stoppen.

Er waren in de afgelopen jaren hulpvragen die ik deed maar niet werden verhoord omdat de hulpverlener dat de taak voor een andere hulpverlener vond. Maar ook niet professionals binnen en buiten de kerk slaan de plank soms goed mis en ik weet ook wel dat ze dit niet bewust doen. Maar het doet wel zeer, het voelt voor mij als een afwijzing. Ik voel me dan niet gehoord en niet verbonden, terwijl dat juist is wat ik wil. Ik vind het dan heel moeilijk om mijn gevoelens nog te delen, om me weer kwetsbaar op te stellen. En om nogmaals te vragen wil je me helpen. 

Ik merk de afgelopen tijd hoe diep dit soort mistappen zo zal ik het maar noemen mij geraakt hebben. Wat het vanbinnen teweeg heeft gebracht waar ik me eigenlijk niet zo van bewust was. Het heeft iets met mijn vertrouwen in mensen gedaan. Ik vind het lastiger om hulp te vragen, ik vertrouw er niet meer op dat mijn hulpvraag gehoord of begrepen wordt. Ik trek me terug in mezelf, gedachten als laat maar, ik wist wel dat ik het alleen moest doen komen dan weer boven. 

Wat ben ik dankbaar dat ik een relatie heb met God, dat ik Hem kan vertellen van de pijn vanbinnen. Dat ik ondanks de onzekerheid die in naar Hem voel, weet Hij laat me niet in de steek! Dankbaar ben ik dat Hij begrijpt waarom ik me terug trek en me niet meer zo goed kwetsbaar op durf te stellen bij een nieuwe hulpvraag. Dankbaar dat ik bij Hem mag schuilen, bij hem mag uithuilen als het hier in het dagelijkse leven weer eens misgaat.