Gevoelens weg eten

Het is zo onrustig vanbinnen
En ik vraag me af, wil ik aan uitleggen nog beginnen?
Heeft het nog zin om mijn gemis, pijn en onrust te delen?
Is er iemand die het echt wat kan schelen?
Ik word zo moe van de oordelen die mensen zo makkelijk vellen
Wil ik me dan nog wel kwetsbaar voor ze openstellen?
Willen ze mij wel echt kennen?
De meeste mensen lijken voor mijn innerlijke strubbelingen weg te rennen
Heeft het zin om iets te delen van mijn zorgen, angst, worstelingen en innerlijke pijn?
Wil er wel iemand een klankbord voor mij zijn?
Iedereen is druk en heeft geen tijd
En nee, dat is geen verwijd
Maar het geeft wel een eenzaam gevoel
Als je snapt wat ik bedoel
Er zijn genoeg mensen om me heen
En toch voel ik me vaak verloren en alleen
Ik wil zo graag iets delen over mijn innerlijk worsteling en pijn
En dan vind ik een luisterend oor, iets begrip en inlevingsvermogen wel fijn
Diepe verbondenheid, een spatje liefde het lijkt er voor mij wel niet te vinden
Uit teleurstelling, frustratie en gemis besluit ik maar weer een stuk chocolade te verslinden
Ik weet het helpt niets, maar even heel even ben ik dat akelige gevoel van binnen kwijt
En nee ik heb achteraf geen spijt
Even, heel even maar is mijn pijn, verdriet en gemis weg
En dan is het weer terug, wat een pech!
Ik weet heus wel chips, koek of snoep is niet goed
En toch geeft het heel even rust aan een zwaar gemoed
Even is mijn hoofd en mijn gevoel afgeleid
Van dat diepe gevoel van eenzaamheid.
Ze roepen vaak vanuit de kast mijn naam
En zijn zeer met mij begaan
Het zijn al jaren trouwe bondgenoten
Maar nu moet dat veranderen heb ik besloten
Ze hebben jarenlang trouw dienst gedaan
Mij in heel veel pijn en moeite bijgestaan
Ze weten heel goed wat ze voor mij betekenen
Het zijn een soort vrienden geworden op wie ik altijd kan rekenen
Ze zijn nooit te druk, of hebben geen tijd
Er is altijd wel iets lekkers wat zo naar binnen glijdt
En zo, iets van de eenzaamheid, de pijn en het gemis vanbinnen verzacht
Daar verandering in brengen vereist meer dan alleen wilskracht
Ik lijk dan wel een suikerverslaafde
Zoals ik mij aan de lekkere zoethouders laafde
Er moet iets veranderen heb ik besloten
En mijn lichaam heeft me nu ook terug gefloten
Ik moet diep naar binnen gaan kijken en mezelf en de pijn aan gaan kijken
En ik hoop zo, dat ik ooit op een dag, niet weer voor de verleiding van pijnverzachters zal bezwijken.
Ik weet het zal geen makkelijke weg zijn

Maar ik ga de confrontatie aan met oude en diepe pijn!