Het is zo onrustig vanbinnen, het verlangen naar iets van menselijke warmte en nabijheid, iets van warmte en liefde voor mij als mens is zo groot. Er is een intense honger naar echt gekend worden, naar echte aandacht en naar gezien worden. Een groot verlangen naar me verbonden voelen en erbij mogen horen.
Het is raar hoe terloops gemaakte opmerkingen in mijn hoofd blijven rond malen. Sommige al enige tijd geleden. Ik weet dat het te maken heeft met mijn gevoelige aard, maar die woorden raken van alles binnenin mij. Het veroorzaakt een kettingreactie aan pijn en onrust.
De afgelopen dagen is de snaaidrang enorm en heb ik er tot mijn eigen spijt aan toe gegeven. En nog is de rust niet teruggekomen en is er de drang naar meer snaaien om de pijn maar proberen weg te eten. En ik weet dat helpt niet echt. En het maakt me verdrietig dat ik niet sterker ben, dat ik die opmerkingen niet kan loslaten. Ik wil het zo graag goed doen, ik wil gezonder leven. Ik wil er zo graag bij horen. De angst om te falen, om afgekeurd, afgewezen of in de steek gelaten te worden is zo groot.
Ik leg me er maar bij neer dat het vandaag niet lukt om sterk te zijn. Morgen probeer ik het weer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten