Liefde brengen, liefde geven en liefde delen dat is iets wat ik geweldig vindt. Zelf heb ik in mijn leven liefde gemist en dat is iets wat nog steeds heel veel pijn doet. En toch heb ik in de afgelopen jaren ontdekt dat die pijn minder wordt als ik zelf liefde ga geven en uitdelen. Liefde delen en liefde geven betekend voor mij een zekere betrokkenheid, verbondenheid en zelf kwetsbaar en open durven te zijn. Liefde delen vind ik niet altijd makkelijk, ik ben best onzeker over wat ik doe. En zo snel verlies ik zelf De Liefde uit het oog en doe dan weer van alles zonder Hem. Vergeet ik weer even dat Hij mij eerst heeft lief gehad. En denk ik dat ik ook Zijn liefde eerst moet verdienen, zoals ik jaren heb geprobeerd liefde en acceptatie te winnen van mijn ouders, van klasgenoten, van (kerk)mensen en van ‘vrienden’.
Onbewust stapte ik de afgelopen tijd weer in de valkuil van liefde, genegenheid en verbondenheid willen “verdienen”. Ik was even helemaal de rust en de vrede die Hij de afgelopen jaren in mijn hart heeft gelegd kwijt. Zo druk was ik zonder me er van bewust te zijn, bezig met het me willen bewijzen. Bewijzen dat ik iets voorstelde, dat ik iets kon. En tegelijkertijd wilde ik daarmee onbewust liefde, acceptatie verbondenheid en erbij horen verdienen. Zonder dat ik het merkte dwaalde ik af in de richting van een hele pijnlijke en o zo bekende valkuil.
Wat is het dan fijn dat ik mensen om me heen heb staan die me in liefde en met bewogenheid wezen op waar ik mee bezig was. Meerdere mensen hebben me er de afgelopen tijd op gewezen. Maar het kwam niet over, de woorden landen niet in mijn hoofd en hart. Of was het God die mijn oren en ogen pas afgelopen week toen het op een bewogen en liefdevolle manier gezegd werd opende? Want afgelopen week kwam het binnen wat er werd gezegd. Zag ik ineens hoe ver ik alweer op weg was naar die bekende valkuil. God gaf me inzicht, gaf me de innerlijke vrede en openhartigheid om er met de psycholoog over door te praten. En keuzes te maken om de weg naar de valkuil te verlaten. De keuze om De Liefde weer voorop te zetten.
In plaats van met de liefde, was ik bezig met geld verdienen. Als ik veel geld voor de kerk bij elkaar zou sprokkelen dan zou ik vast liefde krijgen, dan zou ik het gevoel krijgen dat ik er bij hoorde, dan zou ik de verbondenheid en relatie voelen waar ik naar verlang, dan had ik bewezen dat ik niet zo dom was, zoals er zoveel jaren was gezegd. Ik was niet bezig met liefde te delen met anderen, ik was niet bezig met liefde te geven aan anderen of met liefde te brengen bij anderen. Ik was bezig met mezelf, ik was weer als vanouds bezig met liefde verdienen…. Ik was op een verkeerde manier gericht op de ander.
Maar mijn ogen zijn weer open gemaakt door Hem! Vandaag aan het avondmaal mijn schuld beleden en gevraagd of Hij me weer wil helpen om De Liefde centraal te zetten in mijn leven. https://www.youtube.com/watch?v=ITEs6vqa8Aw
Dag Ina, wat fijn om weer iet van je te lezen. En dan ook een positief bericht! Wat hebben we een goede en wijze God . Hij komt op Zijn tijd weer met Zijn Liefde naar jou toe. Wat een genade dat je aan het Avondmaal je schuld mocht belijden en vergeving vragen. Hij vergeeft die ook en Hij gooit ze achter Zijn rug in de zee om ze voor eeuwig te vergeten! Staat in Micha 7. De Heere vergeeft en vergeet. En wij zijn zo dom om elke keer weer naar die schuld en zonden te gaan vissen in plaats van ze ook te vergeten. Bij ons in de kerk was er ook Avondmaal en als je dan weer getroost wordt dan is Gods Liefde weer zo oneindig groot. Ik hoop en bid voor je dat je niet meer in die neerwaartse spiraal terecht komt. Een hartelijk groet Corrie.
BeantwoordenVerwijderen