De draaimolen staat stil

De draaimolen die vakantie heet is weer tot stilstand gekomen. Wat ben ik blij en dankbaar dat iedereen gezond en wel is uitgestapt (teruggekomen). En nog dankbaarder dat het contact weer is zoals voor de vakantie. De band is er nog, de personen gedragen zich niet anders als voor hun vakantie. Geen boze blikken, geen stemverheffing, geen straf omdat ik iets niet goed heb gedaan. Ik was best bang dat er iets in het contact zou zijn veranderd. Maar gelukkig het is weer gewoon als vanouds. En dat is zo fijn! 

Dit jaar was ik in deze vakantie weken bewuster bezig met wat voel ik nu. Waarom voel ik dit, welke herinneringen en welke angsten roept het op. En dat maakte dat ik deze weken bewuster heb gevoeld en beleefd. Niet langer de oude pijnlijke gevoelens en pijn wegdrukken of blokkeren, maar onder ogen zien en voelen wat ik voelde. Het waren pittige weken in meerdere opzichten. De temperatuur was niet mals en daar had ik (net als vele anderen last van). Maar ik ben ze goed doorgekomen, met dank aan mensen die me er doorheen hebben geholpen!

De draaimolen staat nu stil. Wat ben ik God dankbaar dat Hij er ook bij was in de weken die achter me liggen. Dat hij me moed en vertrouwen gaf om mezelf te zijn en mezelf onder ogen te komen. Ik ben weer een beetje sterker geworden, weer iets meer vertrouwen gekregen dat de mensen aan wie ik me heb gehecht niet zomaar uit beeld verdwijnen of veranderen.