Al jaren verlang ik naar verbondenheid, naar echtheid in contacten en relaties. Ik ervaarde het niet, ik voelde het niet. De laatste weken ben ik gaan beseffen dat ik daar zelf ook een aandeel in had. Ik was zo bang voor afwijzing, voor teleurstelling en voor nieuwe pijn dat ik me niet liet kennen. Ik deelde niet wat mijn behoefte en verlangen was, ik ging er maar van uit dat die toch niet vervuld zouden worden. Ik was pas jarig en toen merkte ik toen heel bewust iets van het me geliefd voelen, ervaarde ik dat mensen blij zijn dat ik er ben, voelde ik me verbonden met mensen die om me heen staan. Dat is een raar, onwennig, nieuw maar fijn gevoel. Als ik me laat kennen, word ik gekend. Als ik deel wat mijn behoefte, wensen en verlangens zijn laat ik me kennen, laat ik mezelf zien. En dan kunnen mensen daar op in gaan en ook iets van zichzelf laten zien aan mij. Dat schept een band, dat voedt de verbondenheid en maakt de relatie of het contact opener en gelijkwaardiger.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten