Jarig

Binnenkort ben ik weer jarig. Vorige week had ik het er met mijn psycholoog over waarom we verjaardagen vieren. Hij vertelde dat hij zich ooit eens had verdiept over waarom we verjaardagen vieren en wat de bijbel daarover zegt. Hij vertelde dat het er vooral omgaat dat we dankbaar zijn dat die persoon is geboren. Dankbaar dat die persoon er nog is in ons leven. Pff dan had ik liever niet meer mijn verjaardag gevierd. Ik vind het moeilijk om het hardop te zeggen maar van mij hoeft het niet meer. Ik weet dat het ondankbaar klinkt naar God toe, zo bedoel ik het niet. Maar ik had niet zo nodig geboren hoeven worden. Ik hoef niet zo nodig meer te leven. 

Dit jaar zal ik 50 worden, een leeftijd die ik nooit had gedacht dat ik zou halen. Een leeftijd die ik niet wilde halen. Ik was al jong niet blij met mijn leven, ik wilde niet meer leven. In mijn tiener jaren heb ik al eens een (kinderlijke, naïeve) zelfmoord poging gedaan die mislukte. Ik had mezelf toen voorgenomen dat mijn volgende poging zou lukken. De afgelopen jaren heb ik rust gekregen vanbinnen en zijn de zelfmoord plannen en gedachtes weg. Maar het leven fijn vinden, nee dat nog steeds niet. Nog steeds hoop en bid ik dat ik niet meer wakker wordt. Dat het leven klaar is. Ik moet er niet aandenken dat ik nog jaren moet leven. Ik hoef geen 70 of 80 jaar worden. Als het morgen voorbij is vind ik het goed.

Ik vind het moeilijk om dankbaar te zijn dat ik weer een jaar heb mogen leven. Ik kan niet zeggen dat ik dankbaar of vol verlangen uitkijk naar mijn komende levensjaar. Ik ben God dankbaar voor wie Hij is en wat Hij mij geeft. Maar ik zal blij zijn als Hij zegt het is goed geweest kom maar Thuis. Dan heb ik echtte rust!