Golven

Vragen als wie ben ik, doe ik er toe, maar ook de onzekerheid doe ik het wel goed? Vraag en verwacht ik niet te veel? Maak ik geen fouten en als ik een fout maak word ik daar dan niet op afgerekend? Laten mensen me dan niet in de steek? Die golven van angst, angst voor afwijzing, angst van het niet goed genoeg zijn en daardoor nergens bij mogen horen. Angst voor alles wat mij buiten de gemeenschap kan zetten. Angst en onzekerheid ze komen vaak in golven over me heen en als ik niet uitkijk sleuren ze me mee naar de donkere diepte.  

Wat vind ik het moeilijk om te delen wat die angst met me doet. Hoe kan ik aan anderen uitleggen wat angst doet, hoe het vanbinnen als een zware last voelt, een last die altijd bij me is. De angst die maakt dat ik alles wat er tegen me gezegd wordt ontleed en bekijk. Is er iets gezegd wat vanbinnen iets raakt of niet goed voelt, dan kan dat weken in mijn hoofd blijven spoken. Ben ik in het vervolg contact nog meer op mijn hoede, wat voel ik, wat wordt er gezegd, wat is de lichaamshouding van de ander. Is het contact nog veilig en oke? Moet ik meer afstand nemen? Moet ik me alvast voorbereiden op een afwijzing? De angst dat ik afgewezen word omdat ik iets heb gezegd, gevraagd of gedaan, waar van ik dan achteraf denk dat niet goed was. Die angst is zo groot, zo zwaar en altijd zo aanwezig. 

De laatste jaren ben ik me gaan hechten aan mensen, naast de mooie kant, voelt dat ook lastig. Want verlang ik niet te veel? Wil ik niet te veel? Wat is goed en gezond aan hechten en wat niet? Aan wie mag ik gehecht raken en aan wie niet? Ik heb het gevoel dat ik op een onzichtbaar koord aan het dansen ben. Ik weet niet wat ik hoor te doen? Wat mag ik wel en niet vragen, verlangen en verwachten als ik me hecht aan mensen? Het gehecht raken aan mensen roept nieuwe onzekerheden en angsten op. Angsten die ik moeilijk kan en durf te delen. Want het me kunnen hechten aan mensen is toch iets goeds, iets moois en positiefs? Waarom dan die angst en onzekerheid? Is er iets niet goed aan mij? Ben ik dan toch anders? 

Onzekerheid en angst het zijn grote en gemene monsters die al jaren een grote rol hebben in mijn leven. Ze staan altijd aan, letten altijd op, doen altijd mee en ze vreten liters energie. Ze komen in golven op me af elke dag weer, het stopt nooit. De ene dag zijn het hoge wilde, ruwe golven en de andere dag zachte kleine golfjes. Maar golven zijn er elke dag weer. En elke dag weer moet ik afwachten welke golven ik over me heen krijg. En doe ik mijn best om overeind te blijven, soms met een heleboel geluk en heel veel maskers op. Red ik het en ben ik blij als de dag weer om is.

Maar die hoge wilde en ruwe golven die me elke keer weer tegen de grond aan smijten, juist als ik denk dat ik stevig op mijn benen sta. Die golven maken dat ik intens kan verlangen naar de dood, naar de Eeuwige rust! Dat maakt ook dat ik zeg, als God me vandaag nog Thuis haalt vind ik het goed!