Zomaar ineens geraakt worden door iets wat ik zie of hoor.
Zo geraakt worden door een lied wat we in de kerk zingen, dat de tranen uit mijn ogen lopen.
Geraakt worden bij het lezen van een boek of bij een film
Tot tranen toe geroerd als iemand iets deelt van wat hem of haar diep raakt. Tranen die uit mijn ogen lopen als ik naar binnen kijk bij mezelf, als ik iets probeer te verwoorden van wat ik diep vanbinnen voel. Tranen ze kunnen zomaar spontaan en onverwacht uit mijn ogen lopen, als ik door iets geraakt wordt.
Het voelt niet goed, niet normaal dat ik mijn emoties dan niet onder controle heb. Ik ben dan een stukje van de controle over mezelf kwijt. Ik vind het niet prettig als anderen dit zien van mij. Ik voel me dan kwetsbaar, ik voel me onzeker. Ik ben dan bang dat mensen het raar zullen vinden. Ik ben bang om belachelijk gemaakt te worden, bang om weer anders te zijn.
Ik weet dat ik gevoeliger ben dan anderen mensen en ik weet dat mijn voelsprieten sterk zijn ontwikkeld. Ik weet dat het een gave is, dat het bij mij hoort. Ik weet dat ik er blij mee mag zijn. Maar het maakt me vaak zo onzeker en bang. Ik wil liever niet anders zijn, anders zijn is niet goed. Anders zijn is mijn ervaring van jongs af aan, is niet fijn!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten