Intelligentie

In de 2e klas van de lagere school had ik een juf, voor wie ik bang was. Waarom kon ik als kind niet begrijpen of uitleggen. Ik wist alleen dat ik heel bang was voor haar. Ze had ook de pik op mij, snerende opmerkingen etc. Dat was de reden dat ik als jong meisje naar speciaal onderwijs ben gestuurd. Volgens deze juf was ik dom, ik hoorde niet op een normale school. Mijn ouders geloofde heilig in het onderwijzend personeel. De dokter, dominee, notaris en het onderwijzend personeel waren mensen waar je ontzag en respect voor had. Die hadden geleerd, dus wisten wat goed was. Ik neem het mijn ouders niet (meer) kwalijk, ze wisten niet beter. 

Door het naar speciaal onderwijs moeten gaan, werd ik enorm gepest in de buurt en in het dorp. Ik was gek, ik ging naar een gekken school. En het waren niet alleen de kinderen die dit zeiden, ook hun ouders hadden een mening die ze graag deelde op straat. Ik ging twijfelen aan mezelf, mijn eigenwaarde en zelfvertrouwen is in die jaren kapot gemaakt. En wat is het moeilijk omdat weer op te bouwen!

De laatste jaren ben ik met hulp van een psycholoog aan het ontdekken dat ik echt niet dom ben. Dat ik hoog gevoelig ben. En de afgelopen weken ben ik aan het leren ontdekken dat er verschillende soorten van intelligentie zijn. Dat ik misschien niet de intelligentie heb om veel boekenkennis op te doen. Maar dat er ook iets is als sociale en emotionele intelligentie. Of dat op mij van toepassing is weet ik niet, durf ik niet goed te geloven. Het voelt te groot en te haaks staan op de overtuigingen die ik mezelf heb eigen gemaakt door de woorden in het verleden. Woorden als dom en gek zitten zo diep verankerd in mijn hart en ziel dat ik het moeilijk vind om anders naar mezelf te kijken.

Ik vind het moeilijk om het woordje trauma er op te plakken, dat voelt zo zwaar en groot. Maar dat het een grote impact op mijn leven heeft gehad weet ik wel. Nog steeds vind ik het omgaan met leeftijdsgenoten eng en vind ik het moeilijk om ze te vertrouwen. Diep vanbinnen ben ik nog steeds bang dat ik weer die woorden zal horen, bang dat ik nog steeds niet voor vol aangezien zal worden. Ben ik bang voor nieuwe afwijzing, ban om nagewezen of om uitgelachten te worden. Nog steeds tast ik af in contact met leeftijdsgenoten, ben ik veilig? Nog steeds vecht ik tegen mijn eigen innerlijke overtuiging dat ik dom ben. Nog steeds heb ik het gevoel, mezelf te moeten bewijzen, is het niet voor de buitenwereld dan is het wel voor mezelf. Ben ik intelligent? Is dat belangrijk? Op een bepaalde manier voor mij wel!