Weer pijn gedaan

Ik probeerde van de week in een gesprek iets te delen, van wat er bij vanbinnen gebeurt als angst en hechtingspijn diep in mij geraakt worden. Maar mijn uitleg werd niet opgepakt, het werd niet gehoord, het kwam niet binnen bij die persoon. En dat deed zo zeer, de persoon in kwestie had niets in de gaten. Maar ik kreeg het gevoel, dat mijn gevoelens er (weer) niet toe deden. Die persoon bedoelde het niet zo dat weet ik. Ik weet ook wel dat die persoon dit niet bewust deed en ik weet ook wel dat die persoon is zich niet bewust is van het feit dat die opmerking mij zeer deed. En ik heb niets gezegd, ik klapte dicht, ik trok me net als vroeger emotioneel terug. 

Ik vind het zo moeilijk om uit te leggen aan mensen om me heen hoe hechtingspijn en angst geraakt kunnen worden door woorden of gedrag. En wat dat geraakt worden vanbinnen, met mij doet. En het begrijpen hoeft echt niet eens, maar het is al fijn als iemand echt wil horen wat ik vertel, wil proberen begrip en empathie te hebben voor mij en mijn pijn. Misschien is het luisteren, mij aanhoren en mij laten merken dat mijn gevoelens er mogen zijn, nog wel belangrijker is dan het begrijpen van mijn angsten en pijn. 

Want die stille zuchten, daar heb je haar weer, die stille zuchten wat doet ze moeilijk, die stille zuchten daar gaan we weer. Die stilte als ik iets deel wat niet land, dat of die stille onuitgesproken zuchten, dat lees ik in ogen, hoor ik soms in stemmen en proef ik soms uit daden. En dat doet zoveel pijn! Dan laat ik het contact doodlopen en deel ik niet meer wat er diep vanbinnen leeft. Want dan voel ik me weer veroordeeld, weer iemand die niet de moeite wil nemen om mij echt te leren kennen en begrijpen. Voor mij voelt het dan als de zoveelste afwijzing. Dan kan trek ik me terug, laat ik de relatie, de vriendschap of wat het ook maar voor contact is, doodbloeden. 

Laat maar, ik heb me weer vergist in iemand die dicht bij mocht komen. Poging goed geslaagd uitkomst anders dan gehoopt en gewenst.