Zo intens moe

De afgelopen dagen voel ik me soms zomaar ineens verdrietig, ik snap niet waarom deze gevoelens me zomaar ineens overvallen. Het zinnetje ‘het doet zo zeer vanbinnen’ klinkt weer regelmatig luid en duidelijk in mijn hoofd. Er lopen soms stille tranen over mijn gezicht. Ik voel me overmand worden door emoties. De voorraadkast heeft de laatste dagen weer een enorme aantrekkingskracht, de behoefte aan lekkere dingen is groot. Ik besef heel goed dat ik mezelf wil troosten op de manier die ik het beste ken en dat is met eten. Ik wil dit niet voelen. Ik wil er niet aan toegeven. Ik wil en zal sterk zijn. Ik moet dit kunnen weerstaan.

En tegelijkertijd ben ik zo moe van het sterk zijn, moe van het leven met al zijn uitdagingen. Er zijn van die dagen dat ik denk hoelang gaat mijn leven nog duren? Ik ben het soms zo zat om altijd maar te moeten geven. Zo moe van het klaar staan voor anderen, moe van het anderen zien, maar wanneer zien zij mij echt? Wanneer is er tijd voor mij? Gelukkig heb ik een paar mensen om me heen die me echt zien en willen kennen. Ik merk gewoon aan alles dat ik erg moe ben, dan is de behoefte aan gezien en gekend worden voor mij groter en intenser als anders. Mijn emmertje met aandacht en liefde om te geven aan anderen raakt leeg. En dan verlang ik ernaar om gevuld te worden. Dan wil ik zo graag iets van liefde, warmte en steun ontvangen. Dat heb ik nodig om mijn emmertje weer te vullen om voor anderen te zorgen.

Ik weet dat het moe zijn mede komt door dat ik de afgelopen weken flink over mijn grenzen ben gegaan fysiek, maar ook emotioneel. Balans vinden tussen willen en kunnen vind ik moeilijk. Het vragen om hulp vind ik lastig, ik ben gewend om het alleen te moeten doen. Ik ben moe, van het hopen, van het verlangen, moe van het wachten. Ik ben gewoon intens moe!