Wat voel ik
veel onrust vanbinnen en wat vind ik het moeilijk om woorden te geven aan wat ik allemaal
voel. Ik begrijp mezelf en mijn gevoelens, behoeftes en verlangens niet. Het
voelt zo pijnlijk, zo verdrietig en zo zwaar vanbinnen. Soms lopen er zomaar tranen over mijn
gezicht. Hoe kan ik uitleggen wat ik voel als ik mezelf niet begrijp. Hoe kan
ik dan om hulp vragen? Soms voelt het alsof ik langzaam aan het stikken ben.
Ik ben
dankbaar voor Uit Liefde Gemaakt en wat het me allemaal geeft. Het is een geweldige
leerschool en ik geniet en ervan en toch is er ergens een behoefte aan dieper,
is er een ongestilde honger. Maar waarnaar? Ben ik dan zo ontevreden? Ben ik ooit
tevreden te stellen? Wat is er aan de hand vanbinnen? Wat is er dan wat ik
wil, wat ik zoek of wat ik nodig heb? Zoveel vragen, zo weinig antwoorden. Mijn
hoofd zit zo vol, mijn hart voelt zwaar. Het voelt soms alsof er nooit een
einde komt aan de voortdurende strijd in en met mezelf.
Ik word er zo moe van, ik ben zo moe van het leven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten