Al sinds mijn kinderjaren schuif ik dingen af waarvan ik denk dat ik het niet kan, dat het te moeilijk is voor mij. Dan laat ik het een ander doen, de angst om te falen om iets te verprutsen is groot. En daar bij de angst om te horen zie je nu wel ik wist wel dat je dat niet kon. Waarom doe je dat nu, nu is het verprutst door jou. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik zo’n opmerking krijg.
Vorige maand kreeg ik een bestelling voor ‘uit liefde gemaakt’ of ik een commode/luiermandje en een omslagdoek wilde naaien. Ja hoor dat wil ik wel zei ik stoer. Maar beide had ik nog niet eerder gemaakt, normaal kan ik dan op naailes wel vragen om hulp. Maar door de corona maatregelen ligt dat stil. Dus begon de twijfel kan ik dit niet beter door mijn collega laten doen, die kan dat vast beter. Zo heb ik 2 weken lopen dubben en twijfelen zal ik het afschuiven of zal ik het zelf proberen. Kan ik dit wel? Durf ik dit wel? Maar ik bedacht me op een gegeven moment, wat kan er misgaan? Ik kan een stuk stof ver guppen, nou en, een nieuw stuk stof is er zo gekocht.
Ik ben de uitdaging aangegaan op internet naar patronen gezocht, uitleg via YouTube erbij tijdens het maken en het is me gelukt! Wat een overwinning op mezelf. Wat voelt dit goed! Zie je wel dat ik het best kan. Best een beetje trots op mezelf! Ik ga vaker de uitdaging met mezelf aan, want dat blijkt soms best goed uit te pakken.
Jij mag trots zijn. Weer een overwinning!
BeantwoordenVerwijderen