Psychische problemen

Gevoelsmatig worden psychische problemen ook nu anno 2021 nog steeds grof onderschat. Met woorden als het zit tussen je oren niet goed, of die heeft het met de zenuwen of iedereen heeft wel eens een baaldag worden mensen met psychische problemen weggezet. Kanker, Corona, ALS noem maar op dat zijn ziektes waar mensen blijkbaar wel iets mee kunnen, dat is zichtbaar. Maar als een ziekte niet zichtbaar is, is ziek zijn wel erg eenzaam. En als je dan jarenlang naar een hulpverlener gaat om te praten vinden mensen het al snel raar. Jarenlang pillen slikken is zeer acceptabel in deze maatschappij maar jarenlang gaan praten met een hulpverlener over wat er in je hoofd gebeurt, is toch een ander verhaal. Voor vele van ons met psychische problemen is er zelden een kaartje of belletje hoe het gaat. Het is een stille vereenzaming. Corona maakt dit voor mij in ieder geval nog een beetje erger. Het gevoel dat ik nog onzichtbaarder ben dan anders. Om hulp of aandacht vragen vind ik nu nog moeilijker. Want zijn er geen andere mensen die het harder nodig hebben als ik? Hoe kan ik het dan maken om te vragen om bezoek of aandacht.

Gelukkig zijn er wel mensen om me heen voor wie ik niet onzichtbaar ben. Ik heb het af en toe nodig om te voelen dat iemand er voor mij wil zijn. Dat anderen willen proberen, om iets te begrijpen van mijn worsteling met het leven. Maar tegelijkertijd vind ik het moeilijk om aan te geven dat ik hulp nodig heb. Ik ben al zo vaak afgewezen, al zo vaak de kous op mijn kop gehad. Mijn behoefte om open te zijn, om te delen is groot, in de hoop zo verbinding te kunnen maken. Ik weet dat er mensen zijn die om mij geven, ondanks alle onzekerheid en twijfels die ik daarbij heb. Er is bij mij de angst dat ik te veel van ze vraag. Nog niet zolang geleden kreeg ik het verwijdt van iemand dat ze het gevoel had mijn hulpverlener te zijn. Blijkbaar had ik te veel met haar gedeeld van mijn worsteling met het leven. 

Ik ben bang om mensen kwijt te raken aan wie ik me heb gehecht, want kwijt raken doet zeer. Ook al weet ik dat ik het aankan om mensen kwijt te raken, wil ik het liever niet. Ik verzamel graag mensen om me heen, contacten verbreken met mensen met wie ik me verbonden voel doet pijn. Liever af en toe nog contact (via de mail) dan helemaal niets meer. Maar als ik de verbinding niet (meer) voel met mensen houd ik ze op afstand, laat ik het contact langzaam doodbloeden. Dan hou ik ze ver weg bij mijn dromen, wensen en verlangens. Dan gaat er een masker op en zien ze een Ina die sterk en zelfverzekerd is. 

Wat ben ik blij met mijn blog, hier kan ik kwijt wat ik voel en denk. Hier kan ik open zijn over de donkere dagen, de zware dagen, de mooie en zonnige dagen. Hier kan ik delen wat ik kwijt wil de mooie en de zware momenten. En dan is het aan de mensen die er van weten of ze het wel of niet lezen. En of ze het wel of niet aandurven en willen om er over te praten met mij of niet. Ik wil me niet steeds kwetsbaar opstellen, ik wil niet de klagende vriendin, de lastige cliënt, of het zeurende gemeentelid zijn. Ik wil niet het gevoel hebben dat ik anderen steeds lastig val met mij sores. Ik wil niet weer horen dat ik iemand te veel heb belast of onbewust als hulpverlener heb gebombardeerd. Hier kan ik me uiten zonder dat ik iemand stoor, lastig val of te veel vertel. Hier mag ik zeggen en delen wat ik wil. En of de persoon die dit leest er wel of niet iets mee doet is aan hem of haar.