Donkere dagen

De afgelopen weken ging het eigenlijk best goed, ik zag groei en ontwikkeling bij mezelf. Ik was op mijn manier druk met het bezig zijn voor; ‘Uit liefde gemaakt’. Een mooie en prettige afleiding, iets waar ik lol in heb. Iets waar ik best trots op ben. En wat me afleiding geeft van waar ik in vanbinnen mee bezig ben. De 2e Corona lockdown deed me niet zoveel.  En toch merk ik nu dat ik al een aantal dagen worstel met de zwaarte, met donkere dagen en met zware gevoelens. Er is ineens onrust, er zijn tranen, er is nergens geen zin in hebben. Er is een niet goed meer weten hoe nu verder. Er speelt in mijn hoofd zoveel tegelijkertijd, dat ik de grip en het overzicht kwijt ben geraakt. Ik weet het gewoon even niet meer, er doet vanbinnen zoveel zeer. 

Er is de angst voor Corona, nee niet om zelf ziek te worden, maar de angst dat ik iemand anders ziek maak. Bang dat ik door te dicht bij iemand te zijn, per ongeluk en onbewust corona overdraag op iemand die me lief en dierbaar is. Ik ben constant er mee bezig, kom ik niet te dichtbij? Raak ik niet per ongeluk iemand aan? Kan ik daar wel naar toe gaan? Met wie ben ik in contact geweest? Het voelt allemaal zo tegenstrijdig. Ik wil graag dichtbij mensen zijn, ik snak er na ze aanraken om verbinding te voelen en tegelijkertijd ben ik bang om ze ziek te maken. Naar de winkel gaan voelt niet veilig meer want Corona ligt overal op de loer. Naar de kerk mag niet meer, want dat kan gevaarlijk zijn. Dicht bij elkaar komen is gevaarlijk. Alles is gevaarlijk, alles staat in teken van Corona. En ik als hoor hoe het virus rondwaard hier in het dorp, ben ik bang voor de mensen van wie ik hou. Ik hoor van buurtgenoten op de IC en van dorpsbewoners die overlijden aan Corona. En nog meer roept de stem vanbinnen houdt afstand pas op straks maak je iemand ziek. Dan is het jouw schuld als ze doodgaan. Mijn tante (surrogaat moeder) is hier niet geweest met de feestdagen en ik snap het, ik moet er niet aan denken dat ze hier vandaan komt en thuis Corona krijgt, dan heb ik dat gedaan. Dan heb ik misschien haar dood op mijn geweten, dat wil ik onder geen beding. 

Maar er is meer er is ook onrust in mijn hoofd, het worstellen met mijn verleden is ineens weer zwaarder. De angst is groot dat niemand het zal begrijpen, dat ik word afgedaan als een aansteller, een aandachtstrekker. Zoveel vragen, zoveel onrust en zoveel verlangens spoken er rond in mijn hoofd. Soms zou ik dat hoofd wel het zwijgen op willen leggen. Dag en nacht blijft het draaien en malen en het stopt maar niet. Ik zou willen dat jeugdtrauma’s niet zo werden onderschat, ik zou willen dat anderen konden voelen wat ik voel. Hoe moe ik ben, hoe zwaar het voelt om de confrontatie met het verleden aan te gaan, om te willen veranderen en te groeien. En hoe groot mijn verlangen naar een einde aan deze strijd en zoektocht is. Wat kan ik mensen die kiezen voor zelfmoord goed begrijpen. De worsteling met het leven kan zo zwaar zijn dat er gevoelsmatig maar 1 uitweg is, de dood. Nee ik keur het niet goed, ik weet hoeveel pijn, verdriet en vragen er zijn voor de nabestaande. Maar begrijpen kan ik die keuze wel. Het leven kan zo zwaar zijn, zo uitzichtloos dat er geen andere keuze lijkt te bestaan dan uit het leven stappen. Nee, ik heb geen plannen in die richting, maar ik ken ze wel. En ik weet uit ervaring hoe de duisternis aan je kan trekken. Zelf wil ik die deur naar dat verlangen en naar die gedachten definitief dicht gaan doen, maar makkelijk is dat ook weer niet.  

Al een aantal dagen kan ik mijn draai niet meer vinden. En ben ik als troost en afleiding de inhoud van de voorraadkast weer aan het verslinden. Het voelt als een nederlaag dat ik niet sterker ben. Ik weet hoe slecht dit voor me is. Ik weet dat het niet helpt. Waarom ben ik dan toch niet sterker waarom kan ik deze drang niet weerstaan? Ik wou dat ik een knop in mijn hoofd had die ik kon omdraaien. Zodat ik niet meer de behoefte had om bij emoties de kast te gaan plunderen. Waarom voel ik me nu weer zo? Wanneer ga ik me anders voelen? Waarom ben ik niet sterker? Wat moet ik doen om hier uit te komen? Zoveel vragen spoken er in mijn hoofd. 

Ondanks mijn geloof in en relatie met God vind ik het leven niet leuk en makkelijk en van mij mag het snel voorbij zijn. En toch is dat geloof en die relatie met God het enige lichtpunt in deze donkere dagen! Daar probeer ik me op te richten, dat Lichtpunt wil ik in he toog houden. Dan kom ik hopelijk ook deze storm goed door.