Dat heeft te maken met dat ik nog enorm worstel met de pijn en de gevolgen van een liefdeloze jeugd. Ergens diep vanbinnen is er nog dat kleine meisje wat niets liever wil dan iets aandacht, warmte en liefde voelen. Een meisje wat zoveel heeft gemist in haar leven, zoveel pijnlijke littekens en krassen heeft opgelopen. Een tiener die zo in de knoop zat met zichzelf en haar leven dat ze niet meer verder kon en wilde leven. Een puber die zich onzichtbaar, ongewenst en ongeliefd voelt. Een jonge vrouw die zich zover heeft aangepast aan de ander dat ze niet meer weet wie ze zelf is en wat voor haar goed voelt. En een volwassen vrouw die het leven ingewikkeld en zwaar vindt. Die net als dat kleine hummeltje nog zo verlangt naar liefde, warmte en geborgenheid. Die zoekt naar een uitweg van de pijn en dat gemis wat ze al zo lang meedraagt. Een vrouw die knokt om haar leven op de rit te krijgen, een zwaar en vermoeiend gevecht.
Het heeft te maken met de worsteling meer willen dan kunnen. Ik vind het zo moeilijk om een balans te vinden tussen wat ik fysiek en mentaal aan kan en wat ik wil. Het merken dat mijn lichaam niet functioneert zoals ik het graag wil doet me pijn. Ik voel me afgeschreven, weer niet mee tellen en buiten de maatschappij staan. En ik weet dat het niet zo is, maar ik voel en ervaar het wel zo. Mijn hoofd staat altijd aan, ik zie, hoor en ervaar veel (te veel). Ik ben gevoelig (te gevoelig) en dat vind ik niet altijd fijn. Ik kan snel emotioneel zijn en dat is niet iets waar ik blij mee ben. Dit is iets wat ik de laatste jaren heb ontwikkeld en ik weet niet goed of ik blij moet zijn met deze ontwikkeling. Ik wil niet dat iedereen mijn tranen ziet, ik wil niet kwetsbaar zijn, ik wil niet anders zijn. Anders zijn staat voor mij garant aan kwetsen, afwijzing en pijn.
Ook heeft het te maken met mijn geloof, de zoektocht en de vragen die daar bij horen spelen een rol. Geloof ik wel goed genoeg? Hoe weet ik of ik het wel goed doe en of wat ik doe en hoe ik geloof goed genoeg is? Kan God mij wel gebruiken? Zo ja hoe dan? Zal Hij mij niet afwijzen? Durf ik me helemaal aan Hem te geven? Durf ik Hem echt te vertrouwen? En hoe doe ik dat dan? Hoe kan ik de angst en onzekerheid naar God toe loslaten? Waarom heeft Hij mij gewild? Wat is mijn leven voor toegevoegde waarde voor Hem? Vragen die er elke dag zijn, die me al jaren bezig houden en waar ik nog niet mee klaar ben.
Maar het heeft ook alles te maken met deze corona tijd. Ergens is er nu meer dan ooit behoefte aan contact, even een aanraking, even een hand, even iemand die me laat voelen dat ik leef. Het lijkt wel of ik het gemis van fysiek contact uit mijn jeugd nu nog scherper en zwaarder voel en mis. Iedereen houdt door corona afstand en ik snap het, maar ik mis de fysieke en emotionele verbondenheid. Mensen zijn bang, contacten zijn vluchtiger en op afstand. De sfeer in de maatschappij wordt steeds harder en grimmiger. Steeds meer klinkt het in de wereld voor mijn gevoel; ikke ikke ikke en de rest kan… Wat vind ik het heerlijk om 1x in de week een hand te krijgen en even te voelen ik ben er nog, ik doe nog mee, ik word gezien. 1x In de week krijg ik een hand en wat kijk ik uit naar dat moment, die hand geeft warmte, geeft verbondenheid en geeft steun in een zware tijd. Ik heb nooit beseft hoe belangrijk een hand kan zijn! Wat kan een hand dan toch veel zeggen! En wat vind ik het heerlijk dat er iemand is die me ondanks de regel dat het niet mag, toch een hand wil geven en zo me door de week heen sleept! En ergens voel ik in die hand de hand van God.
Ik ben moe! Doodmoe! Van het voelen, het denken en het vechten. Maar ook al ben ik moe, ik geef niet op! Ooit komt er een dag dat alles anders is!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten