Het jaar 2020 is bijna voorbij, ik heb het als een apart jaar. ervaren Een jaar waarin angst, 1.5 meter afstand houden en onzekerheid door corona een grote rol speelde. Maar het is voor mij ook het jaar van de ontdekkingen mooie en pijnlijke. Het jaar waarin ik groei, ontwikkeling en verandering zie bij mezelf. Een bijzondere ontdekking vond ik dat de behoefte en het verlangen naar fysiek contact zo duidelijk werd. Juist door corona merkte ik dat de behoefte aan even iemand aanraken, een hand geven zoveel meer voor mij betekende dan ik dacht. Dat dit voor mij momenten zijn om emotioneel verbinding te maken met de ander. Ik, die niet ben opgegroeid met fysiek contact en dat bij en met mannen altijd nog wel spannend vond en vind. Ik merk dat juist nu, omdat het niet meer mag de behoefte en het verlangen steeds sterker wordt. Ik ervaar een soort huidhonger, een behoefte aan verbinding voelen. En wat is het goed om dit te kunnen bespreken in de gesprekken met de psycholoog. Wat was het fijn om te horen dat ik niet gek was maar dat het heel normaal was, juist voor iemand met hechtingsproblemen om dit te voelen.
En wat ervaar ik het als een bijzonder kostbaar geschenk dat hij mij wel die hand wil en durft te geven en gewoon dichterbij schuift als ik het emotioneel even zwaar heb. Dat begrip en dat inlevingsvermogen, daar ben ik zo blij mee. Dat helpt me ook om in de gesprekken die ik met hem heb, kwetsbaar en open te kunnen zijn. Om de worstelingen, angsten en onzekerheden die er zijn te delen. Om te praten over de pijn uit het verleden en hoe diep dat nu nog doorwerkt in het heden. Een zelfde soort inlevingsvermogen en interesse in mij en waar ik mee worstel ontdekte ik dit jaar in de gesprekken met de dominee. Wat een bijzonder gesprekken mocht ik daar mee hebben en wat kan hij net als mijn psycholoog me onbewust een spiegel voorhouden. Waardoor ik inzichten krijg, verder ga nadenken en nieuwe stappen kan maken. Ik ben dankbaar dat deze twee door God op mijn levensweg zijn geplaatst en dat ze ieder op zijn eigen manier mij helpen om verder te komen in mijn proces!
Een pijnlijke ontdekking vond ik, dat een bijzondere en kostbare vriendschap waarvan ik overtuigd was dat die niet kapot kon, verbroken werd. Een verkeerde opmerking door mij gemaakt en zo ineens was het ik wil geen contact meer met je. Ik voel me jouw hulpverlener. En dat raakte me diep! En toch zeg ik nu maanden later het was goed, misschien zelfs wel nodig. Ik was te afhankelijk van haar aan het worden, ik leunde en steunde te veel op haar. God gaf mij inzicht in mijn gedrag en in mijn relatie tot haar, wat ik zag was niet goed. ergens waren we in de jaren dat we vriendinnen waren uit elkaar gegroeid. Door die breuk ben ik de afgelopen maanden sterker geworden. Ik ben zelfstandiger geworden, ik kies bewuster, ik sta stil en kijk wat voelt goed voor mij . Zonder te leunen of steunen op een vriendin of psycholoog, want ook hem had ik te hoog staan. Ik heb ervaren dat de afwijzing van deze vriendin me diep heeft geraakt, me heeft gekwetst en nieuwe krassen vanbinnen heeft veroorzaakt. Het bijzonderste is wel dat het vooral gezorgd heeft voor groei en nieuwe stappen kunnen zetten. Deze afwijzing had me letterlijk naar de afgrond kunnen brengen, maar God heeft het gebruikt om mij te laten zien wat die jaren hulpverlening me hebben gebracht. Ik ben nu niet boos meer op haar, het doet me alleen verdriet dat ik met haar ook haar kinderen ben kwijtgeraakt. Die betekende veel voor me, maar misschien betekende ze ook wel teveel. En had ik ze te hoog staan. Ik heb ontdekt hoe ik door Zijn hulp ben gegroeid in het afgelopen jaar en hoe ik nog steeds groei. Ik ben niet meer die bange, kwetsbare Ina van 8 jaar geleden. Voor afwijzing ben ik nog steeds bang, het doet nog steeds pijn, maar ik kan er ondanks de pijn die het doet mee omgaan. Juist door dat deze vriendschap verbroken is, ontdekte ik de parels in andere vriendschappen. Ik ging me meer openstellen voor anderen. Ik was niet langer meer gefocust op 1 relatie. Ik ben me er bewuster van om mensen niet te hoog te zetten in mijn leven. Er mag er maar 1 hoog staan en dat is God!
De begeleiding van de psychiatrische verpleegkundige voor mijn eetproblemen is deze maand afgerond. Zij heeft een andere baan gekregen en ik heb besloten dat ik sterk genoeg ben om geen vervanger te willen. Ik heb van haar genoeg handvaten gekregen om mijn eetproblemen en de oorsprong daarvan verder te onderzoeken met hulp van mijn psycholoog. Het voelt goed dat ik op een positieve manier dit stuk hulpverlening heb kunnen afronden. Ook hierin zie ik groei en een sterkere Ina.
Het was ook een jaar van het missen om gewoon naar de kerk te mogen en kunnen gaan, maar daar door ook van het ontdekken wat ik miste. Ik miste het samen komen in Gods huis, ik miste het in kerk zijn. Terwijl ik eerder op punt stond om af te haken werd ik me nu heel sterk bewust van wat ik miste. Wat is het fijn als ik nu op zondag naar de kerk mag als ik word ingeloot. Wat raakt het me diep om op zondag in de kerk te mogen zitten, om Hem daar te kunnen ontmoeten. Door de week ontmoet ik Hem in mijn dagelijkse leven. Maar op zondag mag ik bij Hem komen, in Zijn huis komen. En wat mis ik het nu als ik daar niet heen mag op zondag. Ik weet wel Hij is niet alleen daar. Maar er is maar 1 dag in de week dat ik in Zijn huis mag komen en Hem daar kan ontmoeten en dan wil ik daar graag heen. Dan wil ik me s ’morgens verzorgen en "mooi" maken, want dan ga ik Hem ontmoeten die mij heel lief is. Er is dit jaar een honger en een verlangen naar een diepere relatie met Hem in mij wakker geworden. Maar daar staat de angst en onzekerheid wel naast. Het verlangen is er en de groei is er. Maar daar staat bij mij naast de onzekerheid, doe ik het wel goed genoeg? Wil Hij mij wel? Kan Hij mij wel gebruiken.
Soms voel ik me net 2 verschillende personen. Ik zie, voel en ervaar hoeveel sterker ik ben geworden. Hoeveel meer ik durf en aankan dan een jaar of zelf 2 maanden geleden. En ik veras mezelf nu, door af en toe ineens dingen te zeggen of te doen die ik nooit eerder zou hebben gedaan. Ik ervaar hoe duidelijk ik een kar kan trekken, mijn ideeën en visie kan en durf te uiten. Maar tegelijkertijd is er de angst en onzekerheid. De angst om niet goed, niet leuk of aardig genoeg te zijn. Want de angst voor afwijzing is diep vanbinnen groot, ondanks het feit dat ik heb ervaren dat ik het aankan, ondanks dat ik heb gemerkt dat ik kan gaan met afwijzing van iemand die me lief en dierbaar is. Ik zie de groei en ontwikkeling bij mezelf van het afgelopen jaar. Maar de verschillende diepe angsten, de onzekerheid, de worsteling met het leven en het negatieve zelfbeeld zijn er ook nog. Ik ben blij met de groei en een soort van trots op mezelf. Maar ik ben nog niet waar ik wil zijn. Er moeten nog reuzen verslagen en bergen overwonnen worden! Er is nog een deur die ik dicht wil hebben! Maar 2020 heeft ondanks corona veel bijgedragen aan groei en ontwikkeling en vol goede moed en met een hart gericht op Hem kijk ik uit naar 2021.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten