Donderdag 19 december 1985

Donderdag 19 december 1985 een dag die zo gewoon begon. Ik ging die ochtend gewoon op mijn fiets naar Rijssen naar de huishoudschool. Ik weet niet eens meer of ik aju heb gezegd tegen je. Het was de laatste dag voor de kerstvakantie, de dag erna hadden we kerstviering met school. Mijn 1e kerstviering op de huishoudschool en ik keek daar gespannen naar uit. Hoe zou dat gaan, wat ging er gebeuren. Toen ik s’ middags na schooltijd onze straat in fietste, stond de buurvrouw me op te wachten. De buurvrouw zei ik moet je wat vertellen ga je even met me mee naar binnen. Dat deed ik, wat wil je drinken? Eh doe maar cola. Ik herinner me nog als de dag van gisteren de geur van de koffie in de kan die al de hele middag op de kachel stond. Ik zie nog de buurman en 1 van zijn duivenvrienden zitten bij het raam. Toen zei de buurvrouw ik moet je wat vertellen je vader heeft een ongeluk gehad. Ohw, ik keek haar aan en vroeg wat heeft hij? Ze aarzelde even en zei toen hij is dood. Ik heb mijn glas in 1 ruk leeg gedronken en op tafel gezet en heb gezegd dan ga ik nu naar huis. Toen ik bij ons huis achterom kwam zag ik mama huilend aan de keukentafel zitten. En de beide jongens stilletjes op een stoel. En ik besefte het was waar, mijn vader leefde niet meer.

19 december 1985 jij wou nog even voor de kerst de laatste reclame folders rondbrengen in het buitengebied van Enter. Je zei tegen mama met de middag ben ik er weer, tot straks en je ging met je brommer weg. Of je de auto niet hebt gezien of gehoord, of dat je onwel bent geworden we zullen het nooit weten. Je was op slag dood. Een dag voor kerst hebben we je begraven. 

Kerst is sinds die tijd nooit meer hetzelfde geweest, al jaren ligt er een waas over kerst. Maar niet alleen de kerst beleving veranderde ook in ons gezin werden er dingen anders. Ineens moest ik sterk zijn voor mama, mama had het moeilijk. Ik moest rekening houden met mama, die had het zwaar. Zij was alleen achter gebleven met 3 kinderen van 12,15 en 17. Met het overlijden van mijn vader, verdween ook mijn jeugd. Ik moest wel volwassen worden want er werd op mij geleund en gesteund door mijn moeder. Ik moest er voor haar zijn, in plaats van andersom. Er verdween letterlijk en figuurlijk iemand uit ons gezin. Er over praten deden we niet, praten en gevoelens delen deden we sowieso al niet. De tafelschikking met eten veranderde en het was alsof hij er nooit was geweest. Het enige wat aan zijn bestaan herinnerde was zijn foto op de schoorsteen en de zondagse wandelingen naar het kerkhof.

Het gekke is ik kan me van mijn vader niet veel herinneren, ik weet niet wat voor man hij was. Geloofde hij? Waar hield hij van? Een van de weinige herinneringen die ik heb is dat we af en toe met hem mochten stoeien maar dat hij dan enorme hoestbuien kreeg en dat we dan moesten stoppen. Ik heb het ome Jan (een broer van mijn moeder) eens gevraagd en die zei, ik kon moeilijk met hem praten hij sprak dialect en binnensmonds. Maar het was een vriendelijke man en dol op zijn kinderen. Later heb ik het tante Wil (een zus van mijn moeder) ook nog eens gevraagd. Zij gaf aan dat ze hem niet goed gekend had, ze zagen elkaar niet vaak door de afstand tussen Enter en Alkmaar. Ze zei jullie hadden geen auto en ik ook niet. En je reisde toen niet zo makkelijk als dat je nu doet. Mijn vaders familie kan ik er niet vragen daar hebben we ook tijdens het leven van mijn vader geen contact mee gehad. 

Nu 35 jaar naar zijn overlijden is hij voor mij nog steeds een vreemde, voor mijn gevoel heb ik nooit een band met hem gehad. Ik was 12 toen hij overleed dan zou ik toch herinneringen moeten hebben aan hem? Wie was de man die ik vader noemde? En waarom voelt het niet alsof ik 35 jaar geleden een vader ben verloren? Er is toen iemand uit ons gezin overleden maar was dat een vader in de zin van een man die mij liefhad en ik hem. Nee zo voelt het voor mij niet. En toch denk ik op 19 december aan hem de man die mijn vader was.