Onzekerheid/zelfbeeld

Ik ben onzeker over wie ik ben en wat ik kan. Het gevoel niet goed, niet leuk, niet aardig genoeg te zijn zit diep. Dat komt mede door mijn hechtingsproblemen en omdat ik vroeger veel gepest ben en er vaak gezegd is dat kun jij toch niet, dat is te moeilijk voor jou. Ik ben zo vaak naar beneden gehaald, door leeftijdsgenoten, hun ouders, door onderwijzers, maar ook thuis. Op een gegeven moment ben ik gaan geloven dat wat anderen over mij zeiden waar was. Ik was dom, ik kon niets en had zeker geen talent om ergens in uit te blinken. De afgelopen jaren ben ik hard aan het werk om mijn leven op de rit te krijgen en ook aan dit stuk probeer ik te werken. Het voelt zo raar als iemand zegt dat heb je goed gedaan, of als ze zeggen wat een gave heb je om zo open en kwetsbaar je gevoelens te beschrijven. Ik heb dan heel erg de neiging om te zeggen, dat is niet zo moeilijk hoor, dat kan iedereen. Dat stelt niets voor. Ik stel niets voor. Complimenten ik hoor ze wel maar ik kan er niet zo goed mee uit de voeten. Ik weet niet goed wat ik er mee moet. Ik durf er eigenlijk niet in te geloven dat het waar is. Bang dat als ik er te veel waarde aan hecht het extra pijn doet als het niet waar blijkt te zijn. Dat mensen het zeggen voor de vorm, uit beleefdheid of uit een soort van medelijden. 

Ik ben onzeker over wat ik maak ik vind creatief bezig zijn heel fijn, maar tegelijkertijd voel ik ook daar mijn onzekerheid hevig. Ruim een jaar zit ik nu op naailes en ik vind het leuk, ik maak kleding voor mezelf en voor een vriendin. Ik ben heel kritisch op wat ik maak en aantrek. Hoe ziet het er uit? Hoe zie ik er in uit? Wat vinden anderen er van? Geef ik geen aanleiding dat mensen me belachelijk kunnen maken of zullen uitlachten. Dat er gezegd zal worden moet je die zien lopen dat ziet er niet uit. Wat een olifant is dat toch. Bang dat wat ik maak voor mijn vriendin niet past, haar niet leuk staat dan heb ik haar geld verspilt. 

Sinds een aantal maanden naai ik met een vriendin spulletjes voor de babyuitzet en dat verkopen we. Het voelt heel raar als mensen geld betalen voor iets wat ik maak. Is dat het geld wel waard? Is het wel mooi en netjes genoeg om te verkopen? Is dat wat mijn vriendin naait niet veel mooier en netter als dat van mij? Als er een opdracht komt van iets wat ik niet eerder heb gemaakt dan laat ik het haar maken. Ik ben bang dat ik dat niet kan, dat ik het niet goed doe. Dat ik het niet mooi genoeg maak en dan materiaal en geld verspil. Geld wat we verdienen, doneren we aan de kerk. Ik merk dat het me best zeer doet, dat ik daar zo weinig interesse voel en merk in wat wij doen en maken. Het geld wordt in dankbaarheid aanvaard, maar verder is er weinig belangstelling of interesse in wat we doen. En ergens weet ik diep van binnen raakt dat aan mijn pijn van niet goed genoeg zijn. Is wat ik doe is niet bijzonder genoeg? Stelt het niets voor, hoeft geen aandacht of waardering te hebben? Het doet mij vanbinnen zeer als acties van andere mensen uit de kerk wel in de belangstelling komen te staan. Ergens voelt het voor mij weer als een afwijzing en ik weet met mijn hoofd heel goed dat niemand er zo naar kijkt of over denkt. Maar ik voel het wel zo, ik heb misschien wel een overdreven grote behoefte aan bevestiging en aanvaarding. Mijn hoofd en mijn gevoel het loopt zo weinig gelijk op! En dat maakt me dan ook weer zo onzeker.

Tegelijkertijd merk ik dat dit naaiwerk wat we samen doen, en we de naam uit liefde gemaakt hebben gegeven me ook goed doet. Ik ben iets van zelfvertrouwen en lef aan het ontwikkelen. Ik merk dat ik dingen aan het doen ben en durf die ik een paar maanden geleden niet voor mogelijk had gehouden. Ik regel dat er een door mij geschreven artikel over onze actie in de plaatselijke weekbladen komt. Ik regel een interview met een plaatselijke weekkrant. Ik heb contact met mensen die ik niet ken en die bij mij aan de deur komen om de door ons gemaakte spulletjes op te halen. Ik praat met deze mensen zonder dat ik me extreem van mezelf bewust ben wat ik vroeger wel was. Ik durf mijn vriendin aan te spreken als ik merk dat ze zich zelf tegen spreekt, dat ze vandaag iets anders zegt als gisteren.  Allemaal dingen die ik tot afgelopen zomer nooit gedaan zou hebben.

Ik ben onzeker over mezelf als mens, ben ik wel de moeite waard? Ben ik wel een goede vriendin? Luister ik wel genoeg naar de ander? Ben ik niet te veel met mijn eigen sores bezig? Kan ik met mijn beperkingen nog wel iets beteken voor deze maatschappij? Tel ik nog mee? Wat heb ik te bieden met mijn emotionele en fysieke beperkingen? Kan ik nog wel nieuwe dingen leren? Durf ik mezelf uit te dagen om nog nieuwe dingen te leren? Ik heb geen positief beeld van mezelf. Ik vind mezelf dik, lelijk en dom. Ik vind mezelf niet van toegevoegde waarde. Ik vind mezelf niet de moeite waard. Ik ben onzeker in mijn geloof, doe ik het wel goed? Wat als God me ook niet goed genoeg vind? Hoe weet ik of ik het wel goed doe voor Hem? Ik vind het moeilijk om al deze verschillende maar intense gedachtes om te buigen. Maar ik ben het aan het proberen, al kan ik het niet alleen. Ik heb de hulp nodig van mensen om mij heen maar vooral van mijn Schepper.

Angst kan op zoveel verschillende manieren grip hebben op mij. Vluchten is iets wat ik goed kan. Ik vlucht al jaren op verschillende manieren. Letterlijk vluchten door om te fietsen als ik ergens langs moet wat ik niet durf, vluchten in eten als troost en afleiding, vluchten door een opdracht aan iemand anders toe te vertrouwen uit angst dat ik faal. En mijn grootste vluchtweg is natuurlijk mijn achterdeur, de gedachte aan zelfmoord. En zo zijn er meer manieren die ik mezelf heb aangeleerd om te vluchten. Ik was nog jong toen ik begon met vluchten, dat was mijn enige uitweg. En het is best moeilijk en vermoeiend om nu jaren later als volwassene besluiten om te stoppen met vluchten. Niet meer weglopen, de confrontatie aangaan met wat me bang en onzeker maakt. 

Wat ben ik dankbaar dat ik hulp gevonden heb om mij te helpen om niet meer mijn vluchtwegen als reddingslijnen te zien. Zowel hulp hier op aarde als hulp boven in de Hemel. Want zonder Zijn hulp was het niet te doen geweest. Hij is de ultieme Reddingslijn die ik als een drenkeling vasthou terwijl de zee met woeste golven tegen mijn leven aan beukt. Ik weet dat als ik die Reddingsboei loslaat ik kopje onder ga.