Levensvragen

Al heel wat jaren worstel ik met levensvragen. Vragen als wie ben ik diep vanbinnen? Voor wie doe ik er toe? Wat is de zin, het doel van mijn leven? Waarom was er voor mij geen liefde? Was ik het niet waard? Waarom leef ik? Kan God mij wel gebruiken? Doe ik het wel goed voor God? Wat is dan Gods plan met mijn leven? Heeft Hij een plan met mijn leven? Waarom heeft hij mij geboren laten worden? Wat heeft de wereld, de maatschappij aan mij? Ik ben geen moeder van, geen vrouw van, geen werknemer van. Ik weet dat er gezegd wordt maar dat is toch niet het belangrijkste, natuurlijk doe je er toe, dat zijn rollen die je kunt vervullen maar dat zegt niets over jou. Maar zo ervaar ik het niet, ik ervaar het als ik hoor er niet bij, ik doe niet echt mee, ik ben niets, ik heb niets, ik sta aan de kant, aan de zijlijn. Ik mag toekijken naar hoe anderen liefde, warmte, gezelligheid, een relatie, een gezin, een baan en een toekomst hebben. Mijn leven voelt zo leeg, zo hol, zo doelloos en zinloos. En ik weet met mijn hoofd wel dat het anders in elkaar zit, dat mijn gevoel niet klopt. Maar voor mijn gevoel kloppen mijn gedachten en emoties wel. Ik vind het heel moeilijk om gevoel en verstand naast elkaar te leggen, ik ben een gevoelsmens, gevoel zit zo diep in mijn bloed dat ik het heel moeilijk vind om rationeel met deze levensvragen om te gaan. Antwoorden op mijn levensvragen zoek ik nog (te) vaak buiten mezelf, alsof de wereld mij een beter antwoord kan geven op deze vragen als ik zelf. Mijn psycholoog heeft me er al vaker op gewezen dat de antwoorden op deze vragen in mezelf liggen, maar ik weet niet waar ik ze kan vinden. Ik kan ze niet in mezelf vinden, of zoek ik dan niet goed genoeg? Ben ik te dom om antwoorden op deze vragen te vinden? Doe ik iets fout? Dan komt de onzekerheid en het negatieve zelfbeeld weer om de hoek kijken. Dan kan ik mezelf helemaal afbranden. Waarom kan ik de antwoorden niet vinden? Waarom kom ik niet verder en blijven deze vragen nu al jarenlang me achtervolgen? Waarom kan ik niet verder en ze loslaten? Zucht ik vind het lastig, moeilijk en zwaar!

Ik vind mijn leven niet leuk, vroeger als kind al niet en nu nog steeds niet. Ik vind leven zwaar! En als ik vannacht mijn laatste adem uitblaas vind ik het goed. Als ik er morgen niet meer zou zijn, zou ik dat niet erg vinden. Ik kan er zelfs naar verlangen, niet meer voelen, niet meer zoeken naar antwoorden, niet meer vechten met mezelf, met gedachten en emoties, maar rust! Nee ik doe mezelf niets aan, ik heb een belofte gedaan en daar houd ik me aan. Maar er is wel een intens en diep verlangen naar een einde aan mijn leven. Ik ervaar mijn leven als intens, donker, emotioneel en fysiek loodzwaar. Als ik een hobbel heb genomen, een gevecht met mezelf ben aangegaan is er daarna geen rust, nee er is meteen weer een andere hobbel die net zo intens en net zo zwaar is als de vorige. 

Gelukkig zijn er wel lichtpuntjes in de duisternis die ik ervaar in mijn leven. Lichtpuntjes in de vorm van mensen die moeite willen doen om mij te begrijpen, die interesse tonen in wie ik ben wat ik voel. Mensen die mij willen helpen om het gevecht met de duisternis te winnen. En het belangrijkste lichtpunt van alles en iedereen, mijn Schepper, Iemand die gewild heeft dat ik geboren zou worden (al snap ik niet waarom), Iemand die wil dat ik leef (al zie ik niet in waarvoor). Waarom Hij mij heeft gewild, waarom Hij mij laat leven en anderen laat sterven die willen leven ik weet het niet. Het voelt zo oneerlijk, ik wil dood maar blijf leven en anderen willen leven en gaan dood. Ik weet de antwoorden op de vele waarom vragen niet, maar Hij weet het wel. En Hem probeer ik voor ogen te houden als de duisternis het me zwaar maakt, als mijn levensvragen me naar de strot vliegen. Als ik denk nu kan ik echt niet meer verder, dan is daar het Licht, Het Licht dat voor mij uit gaat wat een lamp voor mijn voet wil zijn zodat ik nog iets zie van de weg die ik moet gaan. Zonder dat Licht is dit Leven geen leven meer!