Mijn psycholoog zegt al jaren als jij medeleven en begrip wil, moet jij je openstellen. Mensen kunnen niet aan je neus zien wat er bij jou vanbinnen speelt. En dat vind ik makkelijker via een blog of een mail aan goede vrienden dan face to face. Want ergens diep vanbinnen ben ik naast de angst voor afwijzing, ook gevoelig voor kritiek. En is er een grote angst om te falen en af te gaan. Ik heb best een negatief zelfbeeld en leg de lat graag hoog voor mezelf. Ik vraag me vaak af wat vinden anderen van mij? Doe ik het wel goed? Maak ik geen domme/stomme fouten? Hoe voorkom ik dat mensen slecht over mij denken en mij veroordelen? Hoe voorkom ik dat ze me afwijzen of kwetsen? Wat moet ik doen om ergens bij te mogen horen om verbinding/verbondenheid te voelen?
Ik merk dat het schrijven mij helpt om dingen een plekje te geven. Als ik iets opschrijf verdwijnt het voor een deel uit mijn hoofd, wordt het rustiger vanbinnen. Ik ben een diepe denker en een gevoelsmens (hoog gevoelig) er gebeurt bij mij vanbinnen zoveel, dat het mij oplucht om het hier kwijt te kunnen. Dat schept ruimte en orde in mijn hoofd en hart. Als ik iets op schrijf en deel met anderen, begrijp, erken en accepteer ik het zelf ook meer. Schrijven is een stukje verweken maar tegelijkertijd ook delen met anderen. En dan komt er ruimte om er met mensen die dat willen en aandurven er over te praten. Ik vind het belangrijk om meer begrip te krijgen voor mensen die worstellen met het leven. Mensen zoals ik waar je aan de buitenkant niets aan ziet, maar die het leven als zwaar ervaren. En dat is juist het moeilijke van psychisch lijden. En als ik dat begrip wil, zal ik ook mezelf kwetsbaar moeten opstellen.
Ik schrijf over wat er speelt in mijn leven, wat ik voel, hoe ik denk of wat ik mee maak. Ik schrijf en deel hoe ik worstel met mijn geloof, over de pijn en gemis uit mijn jeugd en welke invloed dat nu nog heeft. Ik schijf over de mooie, de pijnlijke en over de moeilijke dingen die ik tegen kom in mijn leven. Ik probeer zo open mogelijk te zijn en er dan niet aan te denken wie het zal en kan lezen 😊 (toch een beetje mijn kop in het zand steken). Ik wil alle kanten laten van mijn innerlijke leven laten zien. Ik hoop dat ik door het schijven, echt en oprecht in gesprek kom met mensen die het lezen. Ik hoop dat mensen (oprecht geïnteresseerd) durven te gaan vragen aan elkaar hoe gaat het me je? Niet vragen en het antwoord niet afwachten en doorlopen, maar oprecht en geïnsereerd vragen hoe het met de ander gaat. Ik hoop en bid dat er dan ruimte is voor een goed, open en eerlijk gesprek. Waarin beide gesprekspartners open en kwetsbaar kunnen en durven zijn.
Ik hoop dat de lezers van mijn blog anders gaan kijken naar en denken over mensen met psychische problemen. Ik hoop op een beetje begrip voor mezelf en anderen, ik hoop dat het taboe wat nog steeds op psychische problemen ligt, eindelijk mag verdwijnen (ook binnen de kerkmuren). En als ik mezelf daarvoor kwetsbaar moet opstellen dan doe ik dat!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten