Geknakt en beschadigt, maar niet stuk!

Ik ben wel en niet gelovig opgevoed. Naar de kerk gaan, bijbel lezen, bidden en danken het hoorde er in ons gezin bij. Maar het leefde niet bij mijn ouders. Mijn moeder zei altijd dat ik maar moest bidden om een nieuw hartje. Hoe ze dat bedoelde heeft ze me nooit uitgelegd. Als gevoelig kind dat ik was, interpreteerde ik het als ik ben zo niet goed genoeg. Ik ben niet goed genoeg voor mijn ouders en  ook niet voor die God in de hemel. Ik moet veranderen, want mijn hart is niet goed. En als ik niet goed genoeg ben mag ik nooit bij Hem horen. Als ik niet goed genoeg ben wil Hij niets met mij te maken hebben. Ik wist niet wat of hoe ik dat moest doen. God is voor mij altijd iemand/iets op afstand gebleven ik kende Hem wel en had ook wel een soort van (lat)relatie met Hem. Een aantal jaren geleden ben ik vast gelopen en ik voelde dat ik niet meer verder kon. Te lang had ik verstoppertje met mezelf gespeeld. Voor mijn gevoel stond ik met mijn rug tegen de muur, hulp zoeken of zelfmoord plegen. Ik koos er voor om hulp te vragen, de beste keuze ooit! Hulp kreeg ik, eerst van de huisarts en later (nog steeds) van de psycholoog. En de grootste/meeste hulp kreeg ik van de Grote Heelmeester zelf en daar ben ik Hem intens dankbaar voor!

Ik heb toen ik vast was gelopen ook pastorale hulp gezocht bij de kerk, ik had nogal wat vragen en voelde me onzeker in mijn geloof. Na wat zoeken en hobbels genomen te hebben kreeg ik pastorale hulp. Hulp die ik als heel dubbel heb ervaren, er waren goeie en mooie momenten, maar er waren ook ander momenten. Een paar weken geleden maakte mijn psycholoog een opmerking, dat ik over een onprettige ervaringen tijdens die pastorale zorg misschien maar eens zand moest doen. En die opmerking irriteerde me, ik voelde vanbinnen dat ik over een stuk van die pastorale zorg nog geen zand kon doen. Maar ik begreep niet goed waarom niet, maar ik merkte wel dat er nog pijn zat. Ik heb dat aangegeven bij mijn psycholoog en hij zei, ga eens kijken vanbinnen waarom deze opmerking je irriteert. Wat raakt je zo aan deze opmerking? De afgelopen tijd heb ik daar over nagedacht en er over gesproken met mijn psycholoog. Wat is het fijn en bijzonder om zo serieus genomen te worden. Er is helderheid en inzicht gekomen en het heeft alles te maken met mijn geloofsleven en dingen die in het verleden zijn gebeurt. En ik ga ook hier mee aan het werk!

Ik zei tegen mijn psycholoog, het voelt voor mij alsof ik een roos was, ik kreeg goede plantenvoeding (pastorale zorg) en begon te groeien. Maar na verloop van tijd had ik andere voeding nodig om verder te groeien, om te kunnen gaan bloeien. Want er begon een (roze) knop in mijn roos te komen. Ik begon vragen te stellen, te onderzoeken wat vind ik van wat er wordt gezegd. Hoe kijk ik aan tegen wat er wordt gezegd. Ik begon te kauwen op de voeding die ik kreeg aangereikt en ik merkte dat er niets te kauwen was. De voeding was niet passend meer. De verzorger vond dat niet fijn, ik moest het doen met de voeding die hij gaf en hij knakte (onbewust) de roos. Hij wees me af, ik voelde me niet goed genoeg, de kleur die mijn roos begon te krijgen was niet goed. Mijn geloof was niet goed, ik was geen goede christen want ik geloofde niet op de zelfde manier als hij. Het heeft me onzeker gemaakt ook in mijn relatie met God want als deze verzorger als afgezand van God al vind dat ik niet goed genoeg geloof, als hij al vind dat ik het verkeerd doe. En me daarom afwijst en in de steek laat. Wat zal God dan doen? Hoe weet ik dan zeker dat God me niet inde steek laat en afwijst? Hoe weet ik dan of ik het in Gods ogen wel goed genoeg doe? Kan ik God dan wel vertrouwen? Ik vind het heel moeilijk om God helemaal in mijn leven toe te laten, ik houd stukjes van mezelf achter. Gelukkig is de roos alleen maar geknakt en beschadigt, maar gelukkig niet gebroken, niet kapot. Deze roos is sterk! En er komen onder de geknakte steel nieuw loten. Die zijn nog teer en kwetsbaar maar ze zijn er wel!  

Ik ben dankbaar dat ik de afgelopen jaren iets van Gods liefde voor mij mocht ervaren bij mijn psycholoog. Ik weet ook niet of mijn geloof het had overleeft als ik deze hulpbron van God niet had gehad. Mede daardoor zijn er nieuwe loten gaan groeien, loten waar doornen aanzitten die scherp kunnen prikken als iemand onvoorzichtig met de roos is. Loten die konden gaan groeien in een veilige en beschermde omgeving, tot ze sterk genoeg waren om een nieuwe poging te wagen met het nogmaals vragen om pastorale zorg. Sinds een jaar hebben we een nieuwe dominee en geknakt en beschadigt heb ik hem een verzoek om hulp gedaan. En dat was en is nog steeds een grote stap, weer iemand vertrouwen. Weer iemand toelaten in mijn huis, in mijn hoofd en hart, weer kwetsbaar zijn en hopen dat ik niet weer afgewezen wordt. Hopen dat mijn geloof niet weer als te kort, te klein en niet goed genoeg wordt bestempeld. Hopen dat de kleur die er in de roos is gekomen er mag zijn, hopen op een beetje medeleven, hopen op een beetje begrip en een echt luisterend oor. En wat ik er tot nu toe van heb mogen ervaren voelt goed. Ik ervaar iets van begrip, ik merk dat hij zich verdiept in mij en dat voelt ongekend goed.