Moe!

Ik ben zo moe! Fysiek maar ook emotioneel moe. Fysiek moe omdat mijn lijf niet wil en kan en wil wat ik wil. Dat vind ik soms best moeilijk dat mijn lijf niet wil wat ik wil dat het doet en kan. Ik weet ook dat ik mijn grenzen nogal eens over ga. Te lang staan, te veel lopen ik kan het niet goed en toch wil ik het kunnen. De balans vinden tussen willen en kunnen vind ik heel moeilijk. De lipoedeem maakt dat het letterlijk zwaar is om te lopen. Mijn knieën protesteren soms onder het gewicht van mijn lijf. En ook daar zit een groot stuk eigen schuld, ik ben een emotie eter als het leven moeilijk is of pijn doet zoek ik troost in wat lekkers. En mede door lipoedeem gaan de kilo’s er wel op , maar er weer heel moeilijk af. Ik ben emotioneel moe van het hopen en het verlangen naar dingen die ik nooit heb gehad. Moe van het zoeken in mijn hoofd naar antwoorden op vragen. Moe van het mijn grenzen verleggen, moe van het mijn angst en onzekerheid op zij zetten en nieuwe dingen uitproberen. Moe van het draaien en malen in mijn hoofd, het blijft maar doorgaan. Mijn hoofd is net een telefoon met tig apps die open staan en allemaal vreten ze op de achtergrond liters van mijn energie. Iets waar ik al niet veel van heb. Zodra mijn ogen open gaan is mijn hoofd “aan” en beginnen alle apps tegelijkertijd te draaien. Wat ga ik doen vandaag, wat gaat er gebeuren als ik dat of dat doe. Ik moet dat niet vergeten en dat moet ik kopen. Wat zal God van mij denken? Geloof ik wel goed genoeg? Ik moet meer en vaker bijbel lezen. Maar ook herinneringen en onzekerheid over dingen die ik moet doen blijven malen op de achtergrond. En wat ik ook doe of probeer die apps laten zich niet afsluiten. De apps die op de achtergrond draaien zijn verschillend van grootte en sterkte. Ik wil ze wel afsluiten maar dat lukt me gewoon niet, want er gebeurt best veel in mijn hoofd en in mijn binnenkamer. Ik ben al een tijdje bezig met de renovatie van mijn levenshuis en dat renoveren is de laatste tijd zwaarder en vermoeiender geworden. Omgaan met vermoeidheid vind ik lastig, ik wil het niet voelen. Ik wil niet altijd moe zijn. Het slapen gaat al jaren niet super, ik lig midden in de nacht uren wakker en dan draait mijn hoofd door. Stopzetten lukt me niet, ik weet niet wat ik er aan kan doen. Ergens is er altijd dat gevoel waakzaam te moeten zijn stel dat ik iets belangrijks mis, als ik slaap kan ik niet waakzaam zijn. Moet ik mijn alertheid loslaten en dat is zo moeilijk. Ergens heb ik mezelf al jong aangeleerd ogen open is opletten, overal kan gevaar schuilen maar ook ik kan belangrijke dingen missen als ik niet oplet.


MOE
De vragen in mij hoofd maken me zo moe
Vragen als, hoor ik er wel bij, doe ik er wel toe?
Levens vragen als wie ben ik en waar leef ik voor?
Deze vragen komen van een donker spoor
Soms heb ik het gevoel dat ik vast zit in de duisternis
Dan denk ik wat is er met mij toch mis?
Waarom kan ik niet genieten van het leven?
Ik ben al jaren aan het overleven
De wereld voelt voor mij zo kil
In mijn hoofd is het nooit stil
Hoe moet ik toch verder?
Ik kan niet leven zonder Jezus mijn Redder
Tegelijkertijd ben ik bang voor zijn oordeel over mij
Is Hij met mij wel blij?
Kan hij mij wel gebruiken in zijn koninkrijk
Reken ik me met zijn onvoorwaardelijke liefde niet te vroeg rijk?
Ik ben zo enorm moe
Verder moet ik, maar hoe?
Ik vind het leven zo zwaar
Maar God vindt mij blijkbaar hier nog niet klaar
Moe ben ik van het zoeken naar de zin van mijn bestaan
Voor mijn gevoel zit ik al jaren in een achtbaan
Op en neer gaat het maar.
En ik vraag me af wanneer is het eindelijk klaar
Wanneer mag ik uit de achtbaan van mijn leven stappen?
Hoelang moet ik nog tegen de wind in blijven trappen
Waar gaat mijn levensweg toch naar toe?
Ik ben van het vechten, het zoeken en verlangen zo moe
Maar God is blijkbaar nog steeds met mij nog niet klaar
Ook al vind ik het elven loodzwaar
Hoe lang wil Hij mij laten leven?
Wat heb ik Hem te geven?

Wat doet mijn leven er toe?

Ik ben zo intens moe
Mijn hoofd en hart zitten zo vol
Het maakt me zo dol!
Mijn hoofd blijft maar draaien en malen
Mijn hart en ziel verlangen naar de warmte van Gods zonnestralen
Soms ben ik best levensmoe
Maar ik weet God lijdt mij op Zijn tijd, naar mijn einde toe!
Voor mij hoeft dat niet lang meer te duren
Mijn hoofd draait vind ik, al genoeg uren
Ik verlang er naar om bij Hem te zijn
Om niet meer eenzaam, bang en onzeker te zijn
Daar is de rust waar ik nu al zo intens naar verlang
Ik weet zeker dat ik daar eindelijk echtte, pure en zuivere liefde ontvang.