1 Korinthe 13

De afgelopen tijd ben ik met mijn psycholoog bezig met het onderwerp liefde. Voor zijn vakantie 3 weken geleden vroeg ik om huiswerk om deze 3 weken een beetje houvast en afleiding te hebben. Hij kwam met het idee om creatief bezig te gaan met 1 Korinthe 13. Dat heb ik gedaan en ik wil het afsluiten met een blog over dit Bijbelgedeelte.

Ik ben de afgelopen weken vooral in gedachten veel met dit Bijbelgedeelte bezig geweest. En wat heb ik er veel van opgestoken. Wat zegt het veel en wat ga ik me er nog verder in verdiepen. Want liefde is zo belangrijk, zegt zoveel over ons en ons leven. Daar wil ik verder in groeien. Wat me als 1 van de eerste dingen opviel is dat liefde niet alleen een gevoel is, wat het voor mij tot 3 weken geleden eigenlijk wel was. Liefde ben ik niet mee opgegroeid, liefde was wat ik in de sprookjes die ik als kind vroeger hoorde, liefde was dat wat ik in romannetjes las, liefde was ze leven nog lang en gelukkig. Liefde was voelen, liefde was ontvangen en voorzichtig leren te geven. Liefde is nog steeds een bron van geheimenissen maar ik heb veel geleerd de afgelopen weken.

Liefde is in de Bijbel veel meer een manier van doen, een manier van omgaan met de ander. Jezus werd uit liefde van God voor ons geboren, Jezus ging uit liefde voor ons aan het kruis. Dat is niet alleen maar een gevoel, dat is nogal een daad! Een daad die overloopt van gevoel! En wat vind ik het dan bijzonder dat ik mijn handwerk groepje ‘Uit liefde gemaakt’ heb genoemd. Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen maar er zit voor mijn gevoel een heel groot verschil tussen het woordje uit en het woordje met liefde.

Niet zo lang geleden hoorde ik iemand zeggen dat we minder moesten stilstaan bij gevoelens. Maar God bruist van gevoel en Hij zet dat gevoel om in daden. Jezus was vol gevoel, hoe kunnen we dat negeren? Het blijft niet bij voelen en gevoelens in de Bijbel. Nee God onderneemt actie van uit Zijn liefde en Zijn gevoelens voor ons. Liefde is niet alleen een gevoel, maar vooral een houding die in je hele leven, je hele doen en laten doordringt. Een houding die bij alles wat je doet glanst en glimt en die bij alles wat je doet voor een ander iets achterlaat. Zo krijgen we als het goed is een glimmend en glinsterend spoor van Liefde door de wereld. Ik denk dat dat voor mij één van de grootste openbaring is geweest in de afgelopen weken. Liefde is een gevoel en een houding het hoort bij elkaar. Liefde moet in doen en laten van me afdruipen. Oei wat moet ik dan nog veel leren. Want een ander liefhebben oke, maar de ander die mij pijn doet of heeft gedaan liefhebben dat is heel moeilijk!

Wat me ook bijzonder opviel is dat als we de liefde niet hebben we niets, nul komma niks zijn. We kunnen nog zo slim, knap, rijk of wat dan ook zijn. Als we de liefde niet kennen zijn we geen knip voor de neus waard. Dan zijn we leeg, hol en waardeloos. Dat vond ik ook nogal een binnenkomer. Het gaat dus niet om je talenten, om je uiterlijk of je geld maar om de liefde. Pff ook ik ben regelmatig met andere dingen dan de liefde bezig. Ik vind de opsomming wat liefde allemaal is erg confronterend, ik zie dan heel scherp mijn eigen gebreken, mijn falen, mijn tekortkomingen. Ik voel het schuren en dat is niet fijn. Het is een blik in een spiegel waar ik liever niet kijk. Liefde is hard werken, liefde is doen, liefde is geven (steeds weer) ook als dat iemand is die mij pijn heeft gedaan. Liefde is de ander hoger achten als mezelf. Liefde is blijven volhouden ook als het moeilijk of zwaar is. Oeff hoe kan ik dit ooit doen? 

En als ik over in de spiegel kijken praat moet ik ook aan het laatste stukje van 1 korinthe 13 denken, aan vers 12: Nu immers kijken wij door middel van een spiegel in een raadsel, maar dan zullen wij zien van aangezicht tot aangezicht. Nu ken ik ten dele, maar dan zal ik kennen, zoals ik zelf gekend ben. Ik begreep dit vers eerst niet zo goed, ik las er overheen en pakte het niet. Maar na wat lees en zoek werk viel er een kwartje en wat voor kwartje. Het kwartje van gekend worden, wow hoe bijzonder dat dit hoofdstuk ook aanhaakt bij een ander belangrijk onderwerp in mijn hulpvraag bij de psycholoog. Echt (ten diepste) gekend worden, daar verlang ik al zolang na.

Hij kent mij, zoals niemand anders, zelfs zoals ik mezelf niet ken. Hij kent mijn pijn, mijn verdriet. Hij kent mijn boosheid, mijn ergernissen. Hij kent mijn vragen en Hij weet van mijn onzekerheden en twijfels. Nu kijk ik nog in een spiegel vol met raadselen en vragen. Nu kijk ik in de spiegel en snap ik mezelf niet, worstel ik met mijn hoog gevoeligheid, worstel ik met het gemis aan liefde, zorg en aandacht. Worstel ik met mijn fysieke problemen en met mijn hechtingsproblemen. Nu kijk ik in de spiegel en zie ik een vrouw waar ik niet blij mee ben, kijk ik naar uiterlijkheden en ben ik niet blij met mezelf.

Maar op een dag mag ik in die spiegel kijken en zie ik, weet ik eindelijk wie ik ten diepste ben. Dan zie ik de Ina die Hij nu al ziet. Dan zal ik mezelf kennen zoals Hij mij nu al kent! Op die dag zal ik Hem zien, mag ik oog in oog staan met Hem, die alles van mij weet. En wat een bijzonder vooruitzicht dat die dag komt dat ik ook Hem zo intens mag kennen. Dat ik Zijn liefde voor mij in Zijn ogen mag zien en dat Hij mijn liefde voor Hem in mijn ogen ziet. Dan zal ik eindelijk de bruid zijn! Dan komt mijn droom van de prins op het witte paard uit. Dan mag ik eindelijk die witte trouwjurk dragen waar ik al van kinds af aan van droom. Een jurk die wit gewassen is door het liefdesbloed van Jezus. En dan ja dan leef ik eindelijk nog lang en gelukkig! Op een manier waar alle sprookjes en alle romannetjes bij in het niet vallen!!