Zelfmoord

Afgelopen week pleegde een leeftijdsgenoot, iemand met wie ik ben opgeroeid zelfmoord. En dat raakt me. Ik heb hem al jaren niet meer gesproken of gezien. En toch voel ik de zwaarte van de keuze die hij heeft gemaakt. Een moeilijke en verdrietige keuze. Een keuze die zijn vrouw en kinderen heeft geraakt op een manier die ongelofelijk diep gaat. Ze zijn voor hun leven getekend, deze bagage in hun levensrugzak raken ze nooit meer kwijt. En ik hoop en bid dat er mensen om hen heen staan die ze hier doorheen helpen! Want die hulp zullen ze hard nodig hebben. 

Ik keur zijn keuze niet goed, maar ik begrijp het wel. Hoeveel moed moet je hebben om deze stap te maken. Of misschien moet ik zeggen hoe wanhopig, hoeveel pijn, hoeveel eenzaamheid en hoeveel duisternis heeft hem gebracht naar deze stap? Ik weet het niet. We oordelen zo snel, maar wie kende zijn last, zijn worsteling met het leven? Wie wilde hem echt kennen? Wie zag de pijn achter het masker van de glimlach? Wie wilde dat zien? Wie wilde verder kijken dan die lach? Wie wilde verder luisteren dan het gaat goed. Wie wilde verder/dieper praten dan de koetjes, kalfjes en de voetbal?

Psychische problemen er ligt nog steeds zelf nu anno 2021 zo’n taboe op. Er wordt zo makkelijk over gepraat, die heeft het tussen de oren niet op de rit… Maar wie voelt de intens zware worsteling die daarachter schuil gaat? Wie geeft er een luisterend oor zonder te (ver)oordelen? 

Ik ken zelf de worsteling met de zelfmoordgedachten, ik weet als geen ander dat het leven heel zwaar en heel donker kan zijn. Ik weet hoe het voelt om te denken dat de dood de beste en enige oplossing is. Ik weet hoe makkelijk mensen zeggen daar moet je niet aan willen denken. Daar doe je je naaste en God verdriet mee. God wil dat niet, God wil dat je leeft. Het is zo makkelijk praten als je niet weet hoe zwaar, dwingend en beklemmend die gedachten kunnen zijn. Want ergens hoor je er al een veroordeling in. In plaats van een luisterend oor, begrip en medeleven is er (weer) afwijzing en veroordeling. 

Wat zou het mooi zijn als we in deze wereld eens wat opener met elkaar konden praten over wat ons echt diep vanbinnen bezig houdt. Dat we eerlijk kunnen, mogen en durven zeggen als het leven voor ons zwaar is. Dat we elkaar een (echt en oprecht) luisterend oor willen bieden. Wat zou het fijn zijn als we in deze wereld (ook binnen kerkgemeenschappen) iets minder prefect mogen zijn. Dat psychische problemen bespreekbaar mogen en kunnen zijn, zonder oordeel maar met een stukje empathie en meeleven. Misschien dat als dit alles zou gebeuren, het aantal zelfmoorden zou dalen. 

Goddank vond ik wel een luisterend oor, vond ik wel interesse en medeleven en dat heeft mij geholpen om de keuze te maken voor het leven. Al vind ik het leven nog steeds zwaar en een worsteling. Toch heb ik gekozen om de zelfmoordplannen en gedachten ‘op te ruimen’. En ben ik dankbaar dat God mij daarin heeft geholpen, want zonder Hem had ik het niet gered. Zonder Hem had ik waarschijnlijk op een andere manier maar dezelfde keuze gemaakt als mijn oud klasgenoot afgelopen week. Het raakt mij diep vanbinnen wat er afgelopen week is gebeurd, maar maakt niet iets bij mij vanbinnen wakker wat ik niet meer wil. En daar ben ik God intens dankbaar voor!