Verbondenheid-contact-relatie

Sinds een aantal jaren ken ik mijn verlangen naar verbondenheid, ben ik aan het begrijpen waar die intense behoefte vandaan komt. Voorzichtig geef ik in contacten met anderen toe aan dit verlangen. Probeer ik bij mensen die ik vertrouwen, waar ik me ‘veilig’ bij voel mezelf kwetsbaar op te stellen. Ik ga in dat contact, ik die relatie opzoek naar een diepere laag. Ik vind het lastig om te omschrijven waar ik dan naar opzoek ga. Ik denk een soort dieper kennen, vooral een voelen en aanvoelen van elkaar. Ik wil mijn hart laten kennen net zo als ik er naar verlang om het hart van de ander te leren kennen. Ik denk dat het voor mij vooral betekend op gevoelsniveau praten en delen wat er gebeurt in je leven. Praten met je hart en niet alleen met je hoofd. Laten zien en merken dat wat de ander deelt iets met je doet.

Ik ben het zoeken naar echtte verbinding, naar dieper contact, nu een jaar echt aan het proberen. Maar ik merk dat het nog moeilijker is dan ik al dacht, om op een diepere laag in een contact/relatie te komen. Ik merk dat gevoel tonen en delen voor veel mensen heel moeilijk is. Een tijdje geleden heb ik met mijn psycholoog een document gemaakt waarin al mijn pijn en verdriet staat. Dat document wilde ik delen met een aantal van de mensen bij wie ik me ‘veilig’ voelde, met wie ik wil(de) proberen een dieper contact op te bouwen. Met wie ik mijn hart wilde delen en van wie ik het hart wilde leren kennen. Ik vertelde aan iemand over dit document en dat ik het wilde delen. En dat ik graag wilde doen wanneer er tijd was voor een gesprek onder 4 ogen. Die persoon begreep dat en zou tijd maken om samen te praten. Nou ja dat gesprek kwam er niet. En ik vind het dan moeilijk om me weer kwetsbaar op te stellen en het nog eens te vragen. Ik ben diep vanbinnen dan bang voor weer een afwijzing want zo voelt het nu al. Ik wil niet lastig zijn. Ik wil me aan niemand opdringen, ik wil niemand mijn verhaal door de strot duwen. Ik wil niet weer de opmerking krijgen ik ben meer je therapeut dan je vriend(in). Die opmerking kreeg ik vorig jaar en die is hard binnengekomen, heeft me nog voorzichtiger gemaakt om te vertellen en te delen wat er speelt in mijn leven.

Iemand anders met wie ik ook die diepere verbinding wilde aangaan heb ik wel het document laten lezen. Ik gaf een inkijkje in de diepste pijn en verdriet van mijn leven. Helaas lukte het niet om de verbinding in het contact te krijgen waar ik naar verlangde. Die persoon vond het een interessant en leerzaam document. Vooral het besef dat de pijn uit iemands jeugd hem of haar een moeilijk karakter kon maken was een interedante ontdekking voor deze persoon. Dat deed zo zeer. Ik deelde mijn pijn, ik liet mijn littekens zien en dan is het een interesant document! AUW! Ik voelde me zo onbegrepen, ik voelde de onzekerheid in het contact mijn hart en hoofd binnenstromen, heb ik dan een moeilijk karakter? Ben ik lastig? Verlang ik te veel? Wat doe ik verkeerd? En toen ging er vanzelf een deurtje dicht vanbinnen. Ik zal niet snel meer iets van mijn hart, van mijn diepste pijn en verdriet delen met deze persoon. Het contact blijft vanaf nu weer meer aan de oppervlakte en een soort van afstandelijk. Ik ga niet weer mijn hart delen om het vervolgens te laten afwijzen. Ik wil niemand dwingen om mijn hart te leren kennen. Het is raar om te ontdekken dat iets wat voor mij zo natuurlijk is als ademhalen voor andere mensen onnatuurlijk is. Maar ik vind de ontdekking dat ik weet dat er niets mis met mij is, fijn! De ontdekking dat de ander blijkbaar niet kan pakken wat ik wil geven een mooie ontdekking. Het ligt niet aan mij! Ik ben niet dom, gek of raar! 

En toch heb ik het document met iemand gedeeld, die wel en niet op gevoelsniveau reageerde. Die eerlijk toe gaf dat ze niet mijn pijn en het verdriet begreep, dat ze niet kon voelen op de manier waarop ik dingen voelde. Dat ze niet zo ‘gevoelig’ was als ik. Maar het wel het wel als een kostbaar geschenk in ons contact ervaarde dat ik dit met haar deelde. Haar eerlijke reactie heeft er voor gezorgd dat er een verdieping in onze relatie kwam. Dat ik kwetsbaar kan en durf te zijn over wat ik denk en voel. En dat zij ook haar kwetsbaarheid, haar diepere pijn laat zien. Ook al zijn we niet even (hoog)gevoelig we kunnen wel praten en delen wat we voelen. We kunnen delen op gevoelsniveau, ook al zijn we anders past het toch. En dat is me zo kostbaar!

Het zoeken naar verbinding, naar verdieping naar contact op gevoelsniveau is zoveel moeilijker dan ik dacht. Het valt me op dat veel mensen niet durven/willen praten over gevoelens. Niet stil willen staan bij het voelen. En dat maakt dat mijn (hoog)gevoelig zijn niet goed voelt. Dat het niet goed is te verlangen naar dieper contact, naar zielscontact. En dat maakt me verdrietig, maakt me op een bepaalde manier eenzaam. En voel ik diep vanbinnen steeds weer de afwijzing. Voel ik me vanbinnen anders dan anderen en dat voelt niet als iets positiefs.