(Hoog)Gevoelig

Ik ben (hoog)gevoelig iets waar ik me pas sinds een paar jaar bewust van ben. Als tiener/puber huilde ik al bij een zielig boek of als iets goed gespeeld werd op tv huilde ik zo mee. Ik voelde dingen feilloos aan, maar wist niet goed wat ik er mee moest. Ik wist niet wat het was wel dat ik daarin anders was als mijn moeder en mijn broers. En dat voelde niet fijn, ik wilde niet anders zijn. Ik was al op zoveel plekken in mijn leven anders als anderen. Thuis wilde ik er in ieder geval bij horen. Thuis wilde ik niet anders zijn. Ik was al anders omdat ik als enige van ons gezin blauwe ogen had. Over mijn gevoeligheid werd thuis lacherig gedaan, heb je haar weer hoor is het weer zielig.. jankt ze weer. Gevoelens laten zien hoorde niet in ons gezin. Laat staan praten over wat je voelt en wat je daar mee moet doen. 

Ik voel mensen en situaties aan, begrijp dingen onbewust. Ik ben snel geraakt door de emotie van een ander. Ik heb een antenne voor de sfeer in de groep. Ik heb moeite met harde geluiden en boze stemmen. Felle lichten en bepaalde geuren maken dat ik hoofdpijn krijg of misselijk word. Ik vind het verschrikkelijk als er ruzie of gedoe is. Ik hou van harmonie en saamhorigheid, ik wil graag met iedereen vriendjes zijn en het ierdereen naar de zin maken. Ik zoek verbinding met mensen op een gevoelsniveau. Ik weet vaak onbewust of iets bij me past, of ik me veilig en prettig voel. Zo niet dan trek ik me terug dan praat ik weinig of niet. Ik ben vaak uitgeput en moe en dan denk ik hoe kan dat nou zoveel heb ik niet gedaan vandaag. En zo kan ik nog wel meer dingen opnoemen waarin ik mijn gevoelig aard opmerk. De mooie kant van mijn gevoelige aard vind ik het intens kunnen genieten van de natuur, van kinderen, van verstandelijk gehandicapten. Muziek, een beeld of een mooi schilderij kunnen mij heel diep raken. 

Ik vind mijn gevoelige aard nog steeds een lastig en ingewikkeld iets. Hoe ga ik om met deze gevoeligheid? Hoe vind ik een balans tussen willen en kunnen? Ik heb altijd het gevoel ‘aan te staan, ik kan mezelf en mijn gevoeléns niet uit zetten. Aan de ene kant vind ik het een mooi iets, aan de andere kant ervaar ik het ook als iets wat me onzeker maakt. Want gevoelens laten zien vinden mensen toch vaak nog raar.