Afgelopen week las ik in een dagboek van Max Lucado een stukje over overladen met liefde. Toen ik alleen de koptekst nog maar had gelezen raakte het mij al.
Ik las het hele stukje door en het laatste stukje kwam echt goed binnen. Het maakte veel los en het maalt nog door mijn hoofd. Er stond; ‘Hij….. kroont mij met trouw en liefde.’ Stel je eens een enorme kiepwagen voor die tot het randje is gevuld met liefde. Jij staat er achter en God tilt de bak omhoog tot de liefde begint te schuiven. Het stroomt eruit, eerst langzaam. Steeds meer, meer, meer tot jij begraven bent, verborgen, bedekt door Zijn liefde.
Ik hunker al zo lang naar liefde, hoe zou het zijn om overladen met liefde te worden? Zou ik onder die kiepwagen durven te gaan staan? Ik merk dat ik aarzel om ja te zeggen. Want net zo groot als het verlangen naar Zijn liefde is ook de angst om het kwijt te raken. Stel dat ik er onder sta en ik raak niet bedolven het valt naast me? Stel dat ik wel bedolven raak maar God pakt het me weer af, Hij wijst me af, wil mij niet meer lief hebben. Ik merk dat ik het eng vind, ik wil wel onder de bak van die kiepwagen gaan staan maar ik ben bang. Bang dat liefde die ik voel, liefde die ik geef weer wordt afgewezen of kapot wordt gemaakt. Bang dat alles waar ik naar verlang, waar ik naar hunker te pakken ook al ligt het voor het grijpen. De angst van afwijzing, van niet goed genoeg zijn, zit zo diep. En ik weet met mijn hoofd heel goed God is anders. God wijst mij niet af. Maar ik voel me net een klein meisje dat zo graag bedolven wil worden. Wat zo graag liefde wil voelen, maar niet goed durft en aan de zijkant staat toe te kijken. Kijkt hoe anderen worden bedolven onder de liefde, ziet dat anderen krijgen wat zij ook zo graag wil. Maar de stap niet (alleen) durft te zetten.
Misschien hoop ik wel dat er Iemand komt die me zomaar onverwacht onder de stroom van liefde sleept die uit de kiepwagen komt. Dat er geen tijd meer is van denken, alleen maar van voelen. 💗
Geen opmerkingen:
Een reactie posten