Accepteren

Accepteren is makkelijker gezegd dan gedaan. Jezelf accepteren, de ander accepteren en elkaar accepteren, het is allemaal niet zo simpel als het lijkt. Wel of niet iemand accepteren doen we al jong, eerst op school, later op je werk en zelfs in de kerk accepteren we de een wel en de ander niet. 

Mezelf accepteren vind ik moeilijk, mijn zelfbeeld is niet bepaald positief te noemen. Ik weet ook dat mijn zelfbeeld is ingekleurd door opmerkingen uit mijn verleden. Maar ook door het beeld dat de maatschappij van mensen heeft. Als je niet in het juiste plaatje past dan word je minder snel geaccepteerd. Al jong is werd ik niet geaccepteerd door de gemeenschap, ik paste niet in het juiste plaatje. Kinderen (maar ook hun ouders) in mijn dorp sloten me buiten ik ging naar een ‘gekkenschool’ (speciaal onderwijs). Blijkbaar was dat een geldige reden om mij buiten te sluiten, mij te pesten en niet meer met mij te mogen spelen. Ik ging me schamen voor mezelf, ik werd nog onzekerder dan ik al was. Ik ging enorm twijfelen aan mezelf als iedereen zegt dat je dom en gek bent tja dan zal dat wel zo zijn toch? Ik ging de pijn weg eten, als je dan al aanleg hebt om dik te worden en je hebt een chronische ziekte die vocht in vetcellen vasthoudt (lipoedeem) is dat geen goeie combinatie. Ik ging me verstoppen, letterlijk door zo min mogelijk sociale contacten te hebben en figuurlijk door me niet meer te uiten. Angst en onzekerheid waren mijn beste vrienden. Het heeft me heel veel moeite gekost om uit mijn sociale isolement te komen, om contacten aan te gaan. De angst voor afwijzing, de angst om niet geaccepteerd te worden is nog steeds aanwezig.

Ook in de kerk waar ik bij hoor, merk ik dat accepteren best een dingetje is. Als je niet in het juiste plaatje past, als je iets anders wilt of doet dan we zijn gewend hoor je er niet echt bij. En het trieste is ze zien en merken het zelf niet eens. Vast geroest in vooroordelen, manieren van doen en denken. Meedoen mag iedereen mits je het maar doet op de gewenste manier. Als je maar past in kaders, grenzen en gewoontes van de grote groep. Ik heb het nog niet zo lang gelden weer zelf ervaren toen ik met een nieuw idee voor de crea groep op de kerkpleinmarkt aan kwam. Nee doe maar niet, dat verkoopt niet, we hebben al genoeg voorraad was de reactie. Ik wilde het toch proberen en ben het onder mijn eigennaam via internet gaan verkopen. En dat is uit gegroeid tot ‘Uit liefde gemaakt’ een groep van nu 20 vrijwilligers die creatief bezig willen zijn om geld bij elkaar te sprokkelen voor goede doelen in onze omgeving. Om dat door corona er geen markten en braderieën waren hebben we een garage verkoop gehouden. De opbrengst was voor de kerk. De belangstelling van uit de kerk was minimaal, maar toch haalden we een bedrag van ruim 500 euro op. Toen werden we gezien, toen mochten we zelfs aanhaken bij de volgende kerkpleinmarkt als die er weer zou komen. Dat doet zeer, het besef ik word pas geaccepteerd, ik mag pas meedoen als ik een succes heb behaald! En daarin is de kerk helaas niet anders dan de maatschappij. De plek waar volgens mijn beleving, verbondenheid, saamhorigheid en de onderlinge liefde voorop zou moeten staan.

Accepteren doen we vaak met onze mond, we zeggen dat we dingen en mensen accepteren. Maar in de praktijk doen we het niet met onze daden. We zeggen wel iedereen mag zijn zoals hij/zij is maar in de praktijk is dat toch anders. Vooral in een dorp waar je kop absoluut niet boven het maaiveld mag uitsteken. Want dan word die er echt afgehakt! En dan wijs ik ook naar mezelf. Ik vind mensen die er anders uitzien, anders doen of zijn ook moeilijk in mijn plaatje te krijgen. Ik ben niet vromer of beter dan wie dan ook. Maar ik ben er wel bewust mee bezig, ik spreek mezelf er ook op aan. En ik vind het bijvoorbeeld belangrijk dat bij ‘Uit liefde gemaakt’ iedereen mag aanhaken, of en welke geloofsovertuiging je hebt. Of je heel erg creatief ben of minder creatief. Iedereen moet zich welkom voelen, iedereen mag meedoen mits je maar achter ‘De liefde is het belangrijkste’ staat.