Kerk en gemeente zijn

Vorig jaar stond ik met 1 been al buiten de kerk waar ik in ben opgegroeid. Ik voelde me er niet mee verbonden, ik had niet het gevoel dat ik er bij hoorde. En ergens in het afgelopen jaar is dat veranderd, ik ging niet meer naar de kerk om er bij te horen, ik zocht niet langer naar de verbinding met andere gemeenteleden. Ik zocht God in de kerk, ik zocht verbinding met Hem. En dat maakte dat de kerk en de gemeente voor mij weer meer ging leven. Ik wilde me weer inzetten voor die kerk. En onbewust ging ik weer zoeken naar de verbinding met gemeenteleden, wilde ik er weer bij horen zoals eerder. En ach, ik had het kunnen weten. Mijn inzet, mijn pogingen om de verbinding te zoeken, om in de gemeente te passen, mislukt weer. Ik kleur te veel buiten de lijntjes. Ik ben te anders, iets waar ik al mijn hele leven tegen aanloop. Ik pas niet in de hokjes en vakje waar mijn gemeente zo druk mee is. Maar nu voor het eerst in mijn leven ben ik trots op mijn anders zijn, ben ik trots op mijn gevoelige aard. En ach dan pas ik er maar niet tussen. Maar ik blijf God zoeken en blijf ik verbinding met Hem maken in de kerk waar ik ben op gegroeid. 

Wat doet het me zeer, raakt het me als ik merk en zelf ervaar hoe een kerkelijke gemeente mensen uitsluit en buitensluit. Niet bewust dat wil ik geloven, maar het gebeurt wel. Als je niet binnen de lijntjes kleurt, als je niet past in de kaders, grenzen, hokjes en regels die al jarenlang bestaan dan hoor je er niet bij. Dan mag je aan de kant blijven staan. Ik begrijp steeds beter waarom mensen de (traditionele) kerk verlaten. Want alles wat anders is, wat niet past in onze oude en traditionele manier van denken wordt afgewezen. Er wordt in de gemeente waar ik bij hoor zo weinig naar de binnenkant en zoveel naar de buitenkant gekeken. En juist die binnenkant is het die mij raakt in mensen. Die binnenkant kan zo mooi zijn, al is de buitenkant misschien oud of beschadigd. Die binnenkant kan zoveel meer te bieden hebben dan de mooiste buitenkant. 

Het maakt me oprecht verdrietig, is dit de manier waarop we Gods liefde willen uitdragen aan de wereld? Is dit wat we willen laten zien van ons geloof, van onze relatie met God en elkaar? Is dit de manier waarop we in geloof verbinding, verbroedering en verdieping willen vinden met elkaar? Wat doen we God een verdriet met onze regeltjes, met onze starheid en met onze manier van omgaan met elkaar. Wat doen we God een pijn met onze verdeeldheid. 

Ik wil niet langer meer zoeken naar de verbinding, de aanvaarding of de acceptatie van en in mijn kerkelijke gemeente. Ik wil me niet steeds afgewezen voelen, me niet steeds aan de kant voelen staan. Ik wil me richten en me verblijden in de relatie die er het meeste toe doet. Ik wil me richten op mijn verbinding en mijn relatie met God. Hij zal me niet afwijzen, Hij heeft geen hokjes waarin ik moet passen. Hij zal me niet afwijzen of buitensluiten. Al vind ik dit soms best moeilijk om te geloven dat ik Zijn kind ben en blijft het een worsteling en strijd. Maar toch wil ik me dit voor ogen houden. Bij Hem mag ik zijn wie ik ben inclusief mijn beperkingen en mijn gevoelige aard! Voor Hem ben ik goed zoals ik ben, hoef ik mezelf niet te veranderen of aan te passen!