Laat maar

Ik vind het aangeven waar ik behoefte aan heb, wat ik ten diepste zou willen en wat mijn verlangen is moeilijk. Ik heb al jong geleerd om de behoefte en verlangens van de andere voor de mijne te zetten. Mijn liefdesbehoefte, mijn verlangen om gezien en gehoord te worden waren altijd minder belangrijk als het er zijn voor de ander. Om het de ander naar de zin te maken. Het kenbaar maken van wat ik zou willen, waar ik naar verlang, wat ik nodig zou hebben gaat bij mij gepaard met angst voor afwijzing. 

Een paar maanden geleden ben ik met mijn broer een weekendje weg geweest. In dat weekend liep ik tegen dingen aan. Toen ik een week later voorzichtig kenbaar wilde maken hoe ik het weekend vond. Reageerde mijn broer boos en geïrriteerd, als je het niet leuk vond ga ik de volgende keer wel alleen. Dan klap ik dicht, vliegt de angst voor afwijzing door me heen. En krabbel ik terug laat maar… Ik zeg wel niet wat ik vind, waar ik tegen aan liep. Ik zet zijn verlangens en behoefte voor de mijne. Want stel je voor dat hij me afwijst. Dat hij geen contact meer met me wil. Die pijn is te groot. En ik ben me er pas een paar weken geleden bewust van geworden dat ik dit vaker doe. En dat dit gedrag en alles wat daar aan gedrag uit voorkomt, alles te maken heeft met mijn liefdesbehoefte.

Ik probeer soms met mensen om me heen iets te delen van wat mij ten diepste bezig houdt. Als daar geen of een afwijzende reactie op komt trek ik me emotioneel terug. Laat maar, ik vraag te veel, ik doe te moeilijk, ik ben anders, mijn wensen en behoeftes doen er niet toe. Het contact zal blijven maar ik deel niet meer wat er vanbinnen in mij leeft. Ik trek me terug op een eenzame plek diep vanbinnen, een plek die al zo lang zo zeer doet. Ik heb meer mensen als ooit om me heen, maar diep vanbinnen voel ik me vaak eenzaam. Een nieuwe/andere manier van eenzaam zijn. Eenzaam door het niet echt verbonden met mensen zijn. Eenzaam door het niet echt te kunnen praten en delen. En misschien vind ik dit nog wel een pijnlijker manier van eenzaam zijn als zonder mensen om me heen.

Ik vind het verdrietig en pijnlijk om te ontdekken hoeveel invloed wonden uit het verleden nog hebben op mij in, nu in het heden. Gedragingen waar ik me niet bewust van was. Wat vind ik het moeilijk om de hechtingsproblemen en gedragingen die daar uit voortkomen te herkennen. En te erkennen in mezelf dat mijn hechtingsproblemen groter en ingewikkelder zijn dan ik dacht. En dat ik het moeilijk vind om er op een juiste manier mee om te gaan.