inzicht. We hadden het erover dat ik een groot deel van mijn leven heb verlangt naar een partner en kinderen. En dat ik nu begin in te zien dat dat verlangen er vooral was om te voldoen aan het beeld van de maatschappij, om er bij te horen, om niet meer anders te zijn. Ik besefte dat ik in een relatie me had aangepast en had gedaan wat mijn partner verwachtte van mij. Ik had de wensen en verlangens van een man en kinderen vervuld en mijn eigen behoefte en verlangens weggecijferd. Zo was ik op gegroeid en zo was ik waarschijnlijk verder gegaan. Doen wat er van je verwacht wordt, het de ander naar de zin maken. Dan was er niet de echtte Ina naar voren gekomen, de Ina met een mening, de Ina die ik de afgelopen jaren ben geworden.
Het klinkt misschien gek maar ik ben God nu dankbaar dat Hij me niet de man en kinderen heeft gegeven. Dankbaar dat Hij me de ruimte heeft gegeven om te groeien naar wie ik echt ben. En dat groeien gaat met vallen en opstaan. En bij dat groeien hoort soms ook het missen van die schouder om tegen aan te leunen. Het missen van een stukje intimiteit. Maar ook het inzien en beseffen dat een huwelijk geen sprookje is met een ze leven nog lang en gelukkig. Want dat was hoe ik tegen een relatie en huwelijk aan keek.
Ik hoop en bid dat ik door mijn alleen zijn iets kan en mag betekenen voor een ander. Dat God mij daarvoor wil gebruiken. En het hoe en wat ik laat het over aan Hem. Zijn plannen en gedachten Zijn ondoorgrondelijk, maar goed!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten