Het gaat even niet. Het voelt zo zwaar en somber vanbinnen. En ik weet niet waarom. Ik snap niets van mezelf. De tranen lopen steeds over mijn gezicht, ik heb geen zin om wat te doen. En de drang naar lekker is groot. Ik voel me zo rot vanbinnen. En het irriteert me mateloos dat ik niet snap wat er mis is, waarom ik me zo voel. Er over praten durf ik niet goed, ik weet de reden niet dus hoe moet ik uitleggen dat ik me rot voel zonder dat ik weet waarom. Ik ben zo moe van het zoeken, van het mezelf leren begrijpen. Van buiten is er niets te zien, ik trek me wat meer terug maar dat merkt niemand. Mijn psych zei van de week dat ik me moet laten kennen. Maar de angst om niet begrepen te worden, om afgewezen te worden is zo groot. Maar ik zal mijn best doen om moet te verzamelen om iets van hoe het nu gaat te delen en te laten zien aan vertrouwde en veilige mensen om me heen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten