Gezien, gehoord en gekend

Vorige week deelde ik met een klein groepje mensen om mij heen dat het even weer zwaar en donker is in mijn leven. Ik wil me laten kennen door de mensen die dicht bij me staan en daarom deelde ik met ze dat het even niet zo lekker gaat. 

En wat raakte het me welke reacties ik kreeg. Een vriendin appte vind je het fijn als ik vanavond even kom. Mijn reactie was oh ja graag, als je man dat niet vervelend vindt, het is tenslotte zaterdagavond. Ze kwam en we hadden een mooie avond samen. Een andere vriendin gaf (ondanks haar eigen zorgen) aan als je wil praten ben ik er voor je. Bij haar vond ik even de afleiding van mijn gedachten, ik vond daar gezelligheid en even flauwe kullen met elkaar. En weer een andere vriendin mailde ik las je mail, ik wist dit niet. Maar kom je morgenavond koffie bij ons drinken. En ook dat was op een hele andere manier een hele fijne avond. Mijn psycholoog mailde, ik vind het vervelend dat jij je zo voelt. Maar ik weet ook dat je niet ergs gaat doen. Dat vertrouwen deed me goed. Onze dominee die ik ook op de hoogte had gebracht knikte me zondag een keer toe, ik begreep hij heeft het gelezen.

Deze reacties raakte me diep vanbinnen. Raakten op een positieve manier aan oude pijn. Ik word nu wel gezien, gekend en gehoord. Er zijn nu echt mensen die om me geven. Deze reacties geven lucht in de zwaarte, zorgen dat het minder zwart en zwaar is. Bijzonder om te ervaren hoe God zorgt, want Hij is het die dit geeft. De zwaarte en donkerheid is nog niet weg, maar het voelt minder zwaar en minder eenzaam.