Ik begin het te begrijpen

Zoals ik pas al schreef is het al een tijdje donkerder en zwaarder in mijn leven. Het is al een tijdje aan de gang en ik kan/kon er niet achter komen wat er nu gebeurd was waardoor ik me voel zoals ik me nu voel. Het voelt zo zwaar en triest vanbinnen de tranen zitten hoog. Ik heb mijn gevoelens gedeeld met een groepje mensen die dicht om me heen staan. Die ik vertrouw en waar ik van hou (ook al klinkt dat raar om te zeggen). 

Vrijdag sprak ik mijn vriendin uit Dordrecht die toen pas mijn mail had gelezen dat het niet zo lekker ging hier. Zij vroeg kan die zwaarte en donkerheid er mee te maken hebben dat je met de fysio moet afbouwen? We weten beide dat de fysiotherapeute voor jou meer is dan alleen fysio. Zij is ook een praatpaal voor je. Klopt de fysiotherapeute is ook een soort begeleidster, een hulpverlener geworden. Zij is iemand die veilig voelt, waar ik me veilig bij voel waar ik een klik mee heb. Ik vertel haar onder het oefenen veel van wat me bezig houd, fysiek en emotioneel. Ik deel soms wat ik met de psycholoog heb besproken of wat ik heb meegemaakt aan bijzondere dingen bij ‘Uit liefde gemaakt’. En zij deelt soms iets van wat haar kinderen hebben meegemaakt, de schermutselingen tussen haar en haar man, dingen die zij in haar werk tegen komt. Dat maakt dat er voor mij een diepere band is gekomen. Ik vind het verschrikkelijk dat ik van de zorgverzekering geen wekelijkse fysio meer mag, het doet zeer dat we moeten stoppen. Het voelt alsof er weer iets kostbaars van me wordt afgepakt.

Door wat mijn vriendin zei, ben ik gaan nadenken en vanbinnen gaan voelen en het klopt. Sinds we een aantal weken geleden zijn begonnen met afbouwen is het steeds zwaarder en donker geworden. Ik mis het om haar 2x in de week te spreken. Ik mis het om mijn hart te kunnen luchten, te kunnen delen wat er in mijn hoofd gebeurt. Ze is voor mij een verengstuk van mijn psycholoog. Het voelt zo pijnlijk en rauw aan vanbinnen, nu ik haar minder zie en spreek. En het waren/zijn niet altijd diepe gesprekken. Maar het weten 2x in de week is er even een half uurtje tijd om te delen, om te lachen en om te praten over wat dan ook. Even een half uurtje gezelligheid met ruimte voor een diepere laag. Waarom heb ik dit niet gezien? Waarom heb ik deze link niet gelegd? 

Het is fijn om te weten waardoor het de laatste tijd zwaarder en donkerder is geworden. Maar ik weet nog niet hoe ik dit oplos? Hoe kan ik deze gevoelens laten verdwijnen? Ik snap ook wel dat dit alles te maken heeft met hechtingspijn. Ik heb me aan haar gehecht, loslaten en afstand moeten nemen doet pijn. Heel veel pijn besef ik nu pas echt goed. Wat zijn hechtingsprobleen intens en wat gaat dit diep. En wat raakt het aan andere contacten. Want al denkend besef ik ook dat de angst om mijn psycholoog kwijt te raken ook weer groter en intenser is geworden. ik ben diep vanbinnen bang om mensen kwijt te raken die me dierbaar zijn geworden de afgelopen jaren. 

Ik luister maar naar dit lied dat geeft mij steun en troost https://www.youtube.com/watch?v=-Pr13Tq95AU