Vanbinnen is het al een tijdje een strijd, het verlangen naar liefde, vriendschap en geborgenheid en tegelijkertijd bang voor de pijn die komt als het contact om welke reden dan ook beëindigd wordt, de vriendschap voor bij is. Het is vanbinnen zo zwaar en soms zo donker, steeds weer in gevecht met mezelf. Een gevecht tussen mijn diepste verlangen en behoefte aan liefde en nabijheid en de diepe angst voor afwijzing. Een onzichtbare strijd, een strijd diep vanbinnen die niemand ziet, maar ik ook niet laat zien. Ik heb een lach op mijn gezicht en doe gewoon mijn ding. Maar diep vanbinnen is het al een tijdje een chaos. En worstel ik dagelijks met mijn tweestrijd. Wat is het moeilijk om iets van die zwaarte van die strijd uit te leggen en te delen. Ik weet dat het hechtingspijn en hechtingsangst is. Maar de naam geeft niet de intense last van die strijd in mij weer.
Wat ben ik dankbaar dat er mensen om me heen staan die mijn angst en pijn willen proberen te begrijpen. Die laten merken we zijn er voor je, ook al ben jij bang. Dankbaar dat ik God ken en ook al twijfel ik, ben ik bang, ik weet met mijn hoofd Hij laat me niet in de steek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten