Het gevoel te stikken

Het is vakantie tijd en ik vind dit een lastige en moeilijke tijd. Een tijd dat mensen op vakantie en dus uit beeld zijn. Dat raakt aan mijn verlatingsangst, er is altijd de angst dat mensen niet terug komen, of als ze terug komen anders zijn als voor die tijd. En bij familie en vrienden kan ik app contact houden, dat geeft nog iets houvast. Maar de afgelopen weken is mijn psycholoog op vakantie geweest, dat waren zware weken. Weken waarin ik het gevoel had langzaam te stikken, het gevoel dat ik langzaamaan kopje onder ging. En ik wil dit niet voelen. Ik vind het stom, raar en nog zoveel meer. Maar ik voel het! 

De angst dat hij niet terug komt, de angst dat ik er weer alleen voor sta, de diepe en grote angst dat iemand die ik vertrouw en waar ik me veilig bij voel uit mijn leven verdwijnt. Dat is zo zwaar. en zoeenzaam. De afgelopen dagen wordt het steeds zwaarder, deze week is hij er hopelijk weer. De eerste opluchting is zijn auto te zien staan op de parkeerplaats, dan is er de opluchting als ik zijn stem hoor als ik op de gang op mijn beurt wacht. Maar de echtte opluchting en het weten hij is er echt weer, is er als ik zijn ogen zie. Als ik hem tegen mij hoor praten op de manier waarop wij dat samen doen. Dan weet ik hij is echt terug! Dan kan ik hopelijk weer ademhalen en weer normaal slapen. Nog even aftellen de aftelklok geeft aan hoelang ik nog moet wachten voor ik hem weer zie!